Naar de inhoud

langs de rand van de tijd

akke.beakke.be

Archief

omhelzing

je opende jouw aanhalingstekens
en met zachte hand liet je me binnen
ik hou van jou
schreef je met een late zon in je haar
en je ogen openden zich als een blauw valscherm
boven het onhoorbare ritselen van je dijen
toen sloot je weer de aanhalingstekens
en niemand kon nog binnen
en niemand kon ons zien
je omhelsde me met al jouw nachten
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door paperclip om 10:00 Reageer op dit bericht

buurman

dag, buurman, alles goed ?
        ik ben uw buurman niet.
je lijkt toch als twee druppels water op mijn buurman
        er zijn er meer die dat zeggen.
wie dan ?
        die eigenaardige mensen die naast mij wonen...
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door paperclip om 14:37 Reageer op dit bericht

achter mijn tuin

Achter mijn tuin werden alle bomen en struikgewas afgezaagd en er komen 21 nieuwe huizen...
Om mezelf te troosten schreef ik:


met een tak doordrongen van de aarde
wrijf ik kleuren
in dit landschap dat leeg is
alle bomen achter mijn tuin worden vakkundig
en koelbloedig neergelegd op de grond
die druipt van tranen
hier komt een nieuwe wijk
zeggen de mannen met een lelijke lach
op de lippen
merels en mezen zwijgen
en zijn onze intieme gesprekken van gisteren vergeten
hier zijn alle tevergeefse kleuren nodig
om het kleed van het bos weer te laten ritselen
in de vingertoppen van de wind
nooit wordt het achter mijn tuin
nog winter,lente,zomer, herfst
gelukkig heb ik in de kelder van mijn herinnering
een grote verzameling verfpotten staan
ge moet eens komen kijken

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door paperclip om 00:00 Reageer op dit bericht

vakantie

het heeft aanhoudend geregend vannacht
en alleen de huizen hebben het hier gemakkelijk
leunend bij elkaar op de natte schouders
luister naar de wind
in lange treinen rijdt hij weg
en slaat ginds een zijstraat in
de bomen hangen voorjaarsmoe aan hun takken
en hebben gekozen om achter te blijven
zoals de uitgedoofde verlichtingspalen
die als mensen uit elkaar staan
verbonden door draden verdriet
ga met me mee
ik heb het adres van een olijfboom in de Provence
en van de zee
waar je lichaam zacht en gewillig wordt
en we urenlang kijken naar de zon
die ondergegaan is
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door paperclip om 10:27 Reageer op dit bericht

alleen

                       Image and video hosting by TinyPic

                            met het schaamrood op de wangen
                            struikelde de avondzon
                      door het openstaande venster
                      ongevraagd tussen de warme plooien van haar lijf
                      tot vrijdag
                      zei hij en stak een sigaret op
                      zoals ze dat in oude zwart-wit films doen
                      met een knipoog van zijn vingers
                      kneep hij nog even in haar borsten
                      ging de trap af
                      en nam onder de lange plooien van zijn jas
                      de stilte van de kamer mee
                      zij keek vragend naar haar handen
                      die met twee waren
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door paperclip om 17:09 Reageer op dit bericht

Meer van langs de rand van de tijd

↑ Terug naar de berichten