Archief

ik heb in een dorp gewoond
waar vaders en moeders niet doodgingen
waar soldaten behangen met vogels en bloemen
dansten door de straten
en meisjes met leliewitte boezems
bij bosjes in de struiken hingen
het gras geurde groen als een nachtzoen
er was geen wenkbrauwgefrons
geen dode egel op de weg
het licht hing als een zomerjas
over je schouders
bomen fluisterden zo zacht
dat het onverstaanbaar was
galsteenoperaties bestonden niet
mijn buurvrouw was een trekvogel
voor ze kringloopdame werd
en marco borsato zong
droooooomen zijn bedrog

lang heb ik daar niet gewoond

hier lig ik als een woord
de wind ritselt door de tijd
een langgerekt gefluister ontsnapt aan
de loodkleurige minuten
hier luister ik
naar verre en onbegrijpbare mooie muziek
die zijn lippen drukt tegen de bomen
uit respect voor de stilte
de paden door het bos
liggen op mijn pen te wachten
onaangeraakt

ik ben een woord naast jou
jij bent een woord naast mij
en samen schrijven wij een zin
met hoofletters en uitroeptekens
en weet je wat grappig is
wij liggen er middenin

de ochtend is voorzichtig opgestaan
jij roert door de koffie
tikt met een lepeltje tegen de stilte
de zomer hijgt roerloos en blauw
op de vensterbank
als ik naar je ogen kijk
hoor ik een vraag van glas
en telkens als het licht
je ogen raakt
is er een luid gerinkel te horen
alles breekt
onze woorden blijven geradbraakt
achter in de sluier van gisteren
straks ga je voor altijd weg
ik besef nu al
liefde is de verleden tijd van lief

(geschreven nu Jeff het lager onderwijs verlaat en de stap zet naar het middelbaar ...)

jeff en lowie

is mijn leven een moment
waarop ik besef dat alles een
doorzeefde droom is
dat ik denk dat ik niet besta
in deze onbegrensde ruimte
van tijdeloosheid
wit papier doet zo'n pijn
en het laat me weten dat enkel
de woorden die geschreven zijn
een kans maken om echt te zijn

je houdt het licht tegen
met je korenblondwiegend haar
het brandweerautorood van je lippen
geurt naar de zon
in een doorstoofd aroma van champagne
je danst de flamenco met
golvende gitaarklanken van blauwe vogels
je wolkenkrabberkus smaakt als
een ruimtelift naar de maan en terug

overdrijf ik
ik denk het wel
maar er zijn dan ook geen gewone woorden
voor de vragende reediepbruine ogen
van jou

de zon heeft de schaduw een meter
verder geduwd
ik kauw op de lucht
maar de wolken smaken naar niks
haaks op mezelf bewoon ik mijn lijf
beurtelings groei of lok ik
mijn eigen chaos binnen
ik heb mijn huis in brand gestoken
voor het wordt vertrapt
door nachten en door woorden
ik ben de kiezel
op het pad naar onderweg

hier loop ik
hand in hand met mezelf
naar het huis waar niemand wacht
alleen de wijn, de nacht
en ik
de blauwe geur van seringen
brengt me naar het fluisteren
van de minnaars die we waren
huid en handen zacht als confituur
ik kan de geheimen van de muren horen
ze eten uit mijn handen
behoedzaam schrijf ik de nacht neer
in paarse woorden
als kruimels strooi ik je naam
zoek me
vind me
maar ik zie alleen de vogels
merels denk ik

de wind zit schrijlings schommelend
op een witte appelboom
het ongewone uur waarop
het licht werd
deed voor het ergste vrezen
er is iets gaande want de mussen
gedragen zich onvoorspelbaar
de echte vogels zuigen zich vol muziek
de weiden dansen onder de lammeren
door het pasgeboren gras
en de zon, ja
die kent geen genade, denkt dat
ze in Afrika is
als ik maar geen koortslip krijg
of twee
want de lente staat hunkerend voor mijn deur
en vraagt om een kus

de dichter is een haas