Pisa B

Dinsdag 1 september 1953

De eerste schooldag in de “grote school” bij meester Marcel Colpaert. Meester Colpaert was in de gemeenteschool gekomen in 1945.

Bedremmeld stapten we verlegen de groene metalen poort binnen in de gemeenteschool of de “jongensschool” zoals wij die noemden.

Als kleine snaken waren we wel eens voorbij die groene poort gelopen maar konden niet naar binnen kijken omdat de tralies met metalen platen waren bezet. Ikzelf als uitgelezen deugniet had het toch eens klaargespeeld om in de tuin van de school te komen en eens over het muurtje te kijken via de achtertuin van mijn oom Valère Van Hee die gebuur was. Ik herinner mij nog dat ik eigenlijk wel met een ei in mijn broekje zat toen ik over de afsluiting kroop.

Zoals in alle scholen werden reeds vanaf de eerste dag “kliekje” gevormd of toch op zijn minst zochten we het gezelschap of troost bij een vriend.

Plots belgerinkel. De ouderen wisten dat ze in de “rang” moesten staan en wij als eerstelingen werden op een rij geplaatst welke in het vervolg onze “rang” zou zijn.

Bij meester Colpaert zaten de zeven eerstelingen, het tweede en derde studiejaar, allen samen in een lokaal.

Ik mocht plaats nemen op de tweede bank aan het grote venster dat uitkeek op de speelkoer.

Als kleine gastjes werden we geregeld in stilte uitgelachen door jongens uit het tweede of derde leerjaar, als het weer eens niet lukte om de kaartjes die aan het bord hingen met “aap”

“oom” “jan” enz. te lezen. Het was toch allemaal zo nieuw alhoewel ikzelf niet onbeslagen op het ijs kwam.

Vanaf mijn vijf jaar was mijn vader, veelal, en mijn moeder soms, bezig met mij om allerhande kleine woordjes te leren lezen en schrijven. De gewone teksten kon ik redelijk vlot lezen uit de krant of uit jeugdboeken. Schoonschrift was wel een moeilijkheid voor mij en nu nog steeds.

Eindelijk ging de bel terug en konden we op de speelkoer ravotten! Opgelet kleintje hou je ietwat opzij want de groten komen er aangestormd.

De heilige Vincentius a Paolo werd geboren in 1581 in het stadje dat sinds 1882 St. Vincent de Paul heet. In 1600 werd hij priester gewijd.

Vanaf 1605 verbleef hij in Rome waar hij in de handen viel van Turkse zeerovers die hem in Tunis als slaaf verkochten. in 1607 weet Vincent te ontvluchten van de slavenhandelaars

In 1612 werd hij pastoor in Clichy en een jaar later huiskapelaan en leraar van de gegoede familie Gondi. In 1617 stichtte hij een vrouwenvereniging die zich bezighield met de zorg voor armen en zieken.

In 1619 kreeg hij de moeilijke taak op zich om als hoofd aalmoezenier te gaan zorgen voor de galeislaven. Hij voelde zich met deze mensen, die onmenselijk hard moeten werken op de galeien, zeer verbonden en hij deed er alles aan om hun lot enigszins te verbeteren.

Ook trok hij van parochie naar parochie en hij preekte er gedurende drie dagen om de gelovigen de kans te geven orde op hun geloofszaken te stellen, de zogenaamde volksmissies. Tevens verbeterde hij de organisatie en opleiding van de priesters.

In 1625 stichtte hij de missie congregatie van de Lazaristen, die in verre landen het evangelie prediken.

En in 1633 stichtte hij een zuster congregatie: "de dochters van Liefde", die nog altijd een erg grote congregatie is, ook in Nederland, waar ze gewoonlijk de zusters van Schijndel worden genoemd.

Van 1643 tot 1652 was hij lid van een raad die onder andere medezeggenschap heeft bij het benoemen van bisschoppen. Maar hij werd door kardinaal Mazarin uit die raad gezet omdat hij het niet eens was met diens politieke invloed, die er onder andere voor zorgde dat Mazarin aan de macht kwam.

Hij stond koning Lodewijk XIII bij aan diens sterfbed.

Hij stierf in Parijs op 27 september 1660.

Hij zei tegen zijn volgelingen: "Ik geef je als klooster de straat, als cel de ziekenkamers, als kapel de parochiekerk, als slot de gehoorzaamheid en als sluier de ingetogenheid." En ook: " Je verliest er niets bij zusters, wanneer je het gebed of de Eucharistie moet verlaten om naar de armen te gaan, want je gaat naar God als je de armen gaat dienen."