koorddanser

drink het leven als klaterend water

vergeet even dat het water is

laat het wijntje na het rijpen, borrelen

zo moet een gelukkig leven zijn

evenwichtig heilzaam en genot

balancerend op de strakke koord

in de jeugd gespannen

tussen gisteren en vandaag

morgen als de kabel is doorgebogen

en viriele paraatheid is vergaan

kan ik alleen nog eens dromen

van gespannen trilling als voorheen

maar gelukkig samen zijn is wel reëel

al waag ik mij niet meer op de koord

en sta ik met slappe benen op de grond

het dicht bijeen zijn, hand in hand

samen verdoofd kijken naar de jeugd

boven onze hoofden zwevend

en hangend aan gerafelde koorden

 
                                 Lou Paradou

witte sier

sneeuwwitte zwanen glijden over baren

op de zilveren kasteelvijver

ze weerspiegelen hun contouren op de golfjes

herfstig weer, neergevleide blaren tussen eendekroos

ik zie door de lage zon mijn schaduw tot u reiken

mijn hoofd kabbelt vervormd

dicht tegen uw blankmaagdelijke reflexie

in uw waterwemeling zie ik schapige wolkjes spiegelen

hier in de graskant geniet ik van uw zweven

een symfonie voor mijn ogen

bij uw statig vertoon

liefdevol begeleidt je uw gade,

neemt ze in bescherming bij mijn naderen

plots in een sierlijke draai verdwijn je

samen met je langgerekte schaduw naar het veilig eiland

waar uw broedsel donzig veilig ligt

wachtend op de toekomst

Lou Paradou