Naar de inhoud

PetanqueClub witte kaproenen

akke.beakke.be

Categorie: Varia / Fun

Woensdag 20 mei 2026

Mopje

Een man stapt op een bus met in elk van zijn broekzakken een petanquebal.
In de bus gaat hij zitten naast een mooie jongedame.

Ze kan het niet helpen om steeds naar de man zijn uitpuilende zakken te kijken.
Voor een paar minuten is het ongemakkelijk, ten slotte kan de man zich niet meer houden :
"Petanqueballen" zegt hij wijzend op zijn broekzakken en knikt geruststellend.

De jongedame lijkt een beetje geschokt, en kijkt voor zich.
Even later vraagt ze :
"En ... , doet het evenveel pijn als een tenniselleboog?".

smiley-laughing.gifsmiley-tongue-out.gif

Varia / Fun

Zondag 17 mei 2026

Mopje

Chantal en Thierry lopen samen in een winkelstraat voor een dagje shoppen.
Opeens ziet Thierry in de etalage van een sportwinkel een set mooie petanqueballen liggen.
“Vind je ze mooi?”, vraagt Chantal.
“Ja, heel mooi”, zegt Thierry.
“Vind je ze echt mooi?”, vraagt Chantal nogmaals.
“ Ja, ze zijn echt te gek”, antwoordt Thierry.
“Nou, weet je wat?”, zegt Chantal,
“dan komen we morgen toch gewoon nog eens kijken!”

smiley-laughing.gifsmiley-tongue-out.gif

Varia / Fun

Zaterdag 16 mei 2026

Geschiedenis van een boule.

2705231-483f76c88d217edb28a791794f09262e.gif Maandenlang lag ik op een plank in een donker magazijn. Er ging geen dag voorbij of ik vroeg mij af wie mijn nieuwe baas zou worden. Ik was er een van een drieling, maar mijn twee broertjes die bij mij in de doos zaten, hoorde ik nooit. Op een dag ging de deur van het magazijn open. Zouden we? Ik voelde dat ik werd opgetild. Er ging een schok door mij heen. Moesten ze ons hebben, of een doos die achter ons lag. Ik trilde hoorbaar. Ik werd niet teruggezet maar meegenomen. Bij de inpakafdeling wist ik zeker dat ik naar mijn baasje zou gaan.

Deze had voor een prachtige tas gezorgd waar mijn broertjes en ik voorzichtig in werden gelegd. Daar zat al een klein gekleurd balletje in en een rolmeter. Ik wist nog niet precies waar alles voor diende, maar daar zou ik snel achterkomen. We werden in een doos gestopt en daar bovenop plakten ze iets wat later het adres van mijn baasje bleek te zijn. We werden opgehaald door een bestelauto, die overal pakjes rondbracht. Er werd regelmatig gestopt maar we werden niet opgepakt. Na iets wat een eeuwigheid leek en veel van mijn geduld vergde, stopte de auto voor de zoveelste keer en onze doos werd eindelijk opgepakt. Ik hoorde een bel rinkelen en ik bad dat mijn baas thuis was. Ja hoor, daar ging de deur open en we werden afgegeven. Ik hoorde het ritselen van papier dat er afgehaald werd. Toen gingen de ritsen open en daar zag ik hem.

Met glinsterende ogen keek hij ons aan. We glommen zo mooi dat hij zichzelf ook zag. Het was liefde op het eerste gezicht. Voorzichtig tilde hij mij op en voor de eerste keer lag ik vol in zijn hand. Hij streelde mij liefkozend en ik hoorde hem tegen zijn vrouw zeggen dat hij mij zo mooi vond. Ik glom van trots, tot hij mij voorzichtig weer teruglegde. Dat vond ik een teleurstelling, hoewel ik wist dat hij mij niet 24 uur per etmaal in zijn hand kon houden. Wanneer zou hij met mij gaan werken? Dat was al de volgende dag. Hij nam mij mee naar een prachtig terrein met allemaal petanquebanen. Op een gegeven moment stonden er, behalve mijn baas, nog meerdere mensen om mij heen. Ze bekeken mij vol bewondering en ik zag dat mijn baasje trots was. Mijn broertjes en ik werden uit de tas gehaald en niet zachtzinnig op de steentjes gelegd. Ik zag mijn baas het klein gekleurd balletje weggooien, een balletje dat naar ik later hoorde “butje” heette.

Ik vond het butje schattig en toen ik opgepakt werd, hoopte ik dat mijn baas mij naar het butje zou gooien. En wat denk je? Met een zwierige zwaai gooide hij mij precies naast het butje dat ik meteen een knipoog gaf. Mijn broertjes zag ik in geen velden of wegen, maar wel een aantal vreemde snoeshanen die links en rechts en voor en achter mij lagen.

Opeen gebeurde het. Ik kreeg een enorme knal voor mijn kop. Niet alleen dat ik bij mijn geliefde butje wegrolde, maar ik had naar ik vermoedde een zware hersenschudding en barstende koppijn. Ik zag uit mijn ooghoek nu een vreemde bal bij “mijn” butje liggen en ik werd toch een partij link. Mijn baasje gooide ook mijn broertjes naar het butje, maar die kwamen niet aan. Ik puzzelde me suf, wie mij dat geflikt had, maar ik kwam er niet achter.

2705231-23966aadfbb8be5367d19d7251b8e56b.gif Toen het potje afgelopen was, werd ik van de grond opgeraapt en mijn baasje streelde mij liefkozend. Weer werd ik naar het butje gegooid. Nu kwam ik ietsje verder verwijderd dan vorige keer. Sidderend lag ik te wachten tot ik weer geraakt werd, maar dat gebeurde niet en ineens werd ik punt genoemd. Ik had nu dus een naam gekregen. “Punt”. Dagen lang dacht ik, dat het een ongelukje was, dat ik geraakt was. Maar op een ochtend werd ik wel drie keer geraakt. Kwaad dat ik was. Wel werd ik regelmatig afgeveegd met een vies doekje waar ik iets schoner van werd, maar het had niet tot gevolg dat ik niet meer geraakt werd. Wel kreeg ik steeds meer butsen en krassen op mijn mooie lijf maar dat scheen mijn baasje niet erg te vinden. Ik zit nu onder de littekens, maar de hoofdpijn daar wen je aan.

Het enige wat ik mijn baasje ooit heb horen zeggen was ”Kun je wel, hij lag zo mooi.” Ik weet nu nog steeds zeker dat mijn baasje nog heel veel van mij houdt. Hij streelt mij regelmatig en zijn hand voelt steeds vertrouwder aan. Hij is ook nog met mij op oefenles geweest en verdraaid hij gooit mij nu veel vaker bij het butje. Bijna iedereen is verliefd op dat butje, ook al verschiet zij regelmatig van kleur. Dat is de reden dat ik zo vaak op mijn kop krijg. Ik krijg dus geen straf, maar ik heb mededingers die allemaal bij het butje willen liggen.

Inmiddels hebben mijn broertjes ook allemaal littekens, dus we lijken weer op elkaar. Nog even en ik ga het spelletje, net als mijn baas, nog leuk vinden ook. Nou ik zie jullie wel weer bij het butje. Tot ziens allemaal.

Varia / Fun

Meer van PetanqueClub witte kaproenen

↑ Terug naar de berichten