Koffieticje 15

Kort verhaal over de mossel en de blaasjeskrab...

Gedurende de vijftien jaar die zijn verstreken sinds de introductie van deze krab, de Hemograpsus sanguineus, in New England, heeft de gewone Atlantische mossel oftewel Mytilus edulis zich aardig verweerd. De mossel ontwikkelt namelijk een dikkere schelp als hij aan het water voelt dat de blaasjeskrab zich in zijn nabijheid bevindt. Dat is gebleken in het lab en uit experimenten ter plekke. Invasieve soorten veranderen dus niet alleen de samenstelling en het evenwicht van een ecosysteem. Ze kunnen ook de relatie tussen indringers en inlanders wijzigen.
Aldus een artikel in EOS...

  
de Hemograpsus sanguineus ofte blaasjeskrab
De blaasjeskrab komt van oorsprong uit het westelijk deel van de Stille Oceaan bij Japan, China en Korea. In 2004 is deze soort voor het eerst in grote getale waargenomen op de dijk op Texel. De krab is een alleseter, maar houdt vooral van zeewier. Het diertje heeft een rood rugschild van maximaal 4 cm breed en heeft stevige scharen en poten.

  
de Mytilus edulis ofte Mossel
De kleur is blauwzwart niet glanzend periostracum, bij jonge exemplaren soms geel doorschijnend; binnenzijde parelmoer-glanzend.
Het vlees is geelwit met donkerviolette mantelrand.
Typische vorm: lang, asymmetrisch, de schelp vrij dun en hard en een slot zonder tanden.
Spint zich met byssusdraden vast op de bodem of aan palen, rotsen e.d., van hoog in de getijdenzone tot 20 m diepte.

Hoewel de mosselen in onze streken een gekweekt product zijn, vindt men soms verrassingen in de schelp, zoals het erwtenkrabbetje, Pinnotheres pisum, een diertje dat bij de mossel inwoont en geen schade aan het product toebrengt.
Ook bevatten mosselen nu en dan kleine parels, vaak meerdere per schelp, die worden gevormd door een combinatie van een parasitair organisme en milieu omstandigheden.

Het gebied is uniek door het voorkomen van zure kopjesduinen en duinheidevegetaties die nergens anders aan de Vlaamse kust voorkomen. Weliswaar zijn de natuurwaarden in het gebied sterk in de verdrukking gekomen door een intensiever landgebruik. De potenties voor natuurherstel zijn echter uitzonderlijk hoog door de aanwezigheid van een vrijwel ongestoorde hydrologie.
Op het terrein zijn er broedgevallen van Steenuil en regelmatige bezoekjes van Tapuit, maar er liggen ook nesten van een heel ander type : bunkers en loopgraven. De Schuddebeurze ligt immers op nog geen geweerschot afstand van het front van de 1° wereldoorlog. Bovendien werden hier op het einde van de 2° Wereldoorlog aanzienlijke verdedigingswerken en enorme bunkers aangebracht. Een historische meerwaarde die we wensen te koesteren. Verder komen er ook nog mooie Kruipwilg- en Gaspeldoornstruwelen (zie foto) voor.
U hoeft niet te wachten op een geleide wandeling; u kan omheen het reservaat wandelen op het wandelpad. (Geen honden a.u.b., ook die niet bijten)

Hibiscus "Red Heart"

Hibiscus wordt al sinds eeuwen in China en Japan gecultiveerd, als heester en ook als kamerplant. In de 16^e eeuw heeft iemand van zijn reizen naar het verre Oosten enkele zaden mee naar Europa gebracht. Maar men dacht eerst dat deze uit het Midden-Oosten (Syrië) kwamen; vandaar de naam Hibiscus syriacus.
Sindsdien werd er in Europa gecultiveerd en gekruist. Van de struiken die geschikt zijn voor de tuin en die redelijk winterhard zijn, bestaan er tegenwoordig ongeveer 20 variëteiten, van de kamerplanten ongeveer 120 soorten.

Hibiscus "Melrose"

De naam van deze heester is afgeleid van het Griekse woord hibíscos en dat betekent aan de ibis gewijd ( ibis is een tropische ooievaar met een kromme snavel). Ik denk dat deze naamgeving te maken heeft met de lange stamper van sommige soorten die soms een beetje krom kan staan.

De route begint aan de home Pierre Julien in de IJzerlaan in Middelkerke en loopt door een streek die het Middelland genoemd wordt.

Landelijke wegen door even landelijke dorpjes...

De kust was eertijds onvoldoende beschermd tegen de kracht van de zee. Het water zocht een weg langs ondiepere plaatsen en vormde talloze kreken. Op onze weg zijn hiervan nog talrijke overblijfselen te vinden.


Het kalseidepad op de Spermalieroute...

De vele boerderijen die we ontmoeten liggen op kreekruggronden: dit zijn plaatsen waar vroeger een kreek was. Door aanslibbingen werden die gevuld met zand. Daarrond werd de veengrond samengedrukt en alleen de zandrug bleef op dezelfde hoogte.

Ingang van de Spermaliehoeve in Sint Pieterskapelle (foto: toerisme Middelkerke)

De Spermaliehoeve werd herbouwd in 1920. Oorspronkelijk (iets voor 1200) stond op die plaats een klooster van de Orde van Citeaux. De kloosterzusters verrichten er vooral landbouw en polderden hiervoor grote stukken grond in. Al in de 13de eeuw verhuisden de zusters naar Sijsele. De schilderachtige hoeve behoort tot de voorbeelden van de typische polderhoeven met monumentale toegangspoort. Het schild en het jaartal van de hoeve worden in de poort vermeld.  

Afstand: 32 speelse kilometers over meestal rustige wegen en tussen veld en wei, pure natuur, zeker wanneer de boeren hun natuurlijk mest uitsproeien...De route is voortreffelijk aangegeven mat van die zeskante bordjes...

 

---

Tekst over de route via Toerisme Middelkerke
Voor meer info over de Spermaliehoeve klik op de ingangspoort van de hoeve.
Foto's boven en midden: Pedro

Tweehonderdvijfentwintig kamers, twee liften en zestien baden met warm zeewater stonden de gasten ter beschikking. Hydrotherapie ‘avant la lettre’ voor een rijk kliënteel als het ware. In de Eerste Wereldoorlog werd Westende grotendeels verwoest. De Bellevue overleefde, zij het zwaar beschadigd, het oorlogsgeweld. De heropbouw volgde niet geheel de originele staat. Dat het hotel kon worden herbouwd, kwam door de sterke betonconstructie die het complex grotendeels overeind had gehouden.In 1922 nam “Westendaise S.A. Forcière et Industrielle”, dat ook al het Westend Hotel bezat, de Bellevue over en de maatschappij kwam op die manier in het bezit van de enige twee grote hotels in Westende.

De buren zijn met vakantie en wij hebben er een logé bij...
Jommeke, het dwergkonijn van Sien, is voor 14 dagen op vakantie bij ons.

Bedankt, Merci, Danke, Thanks...
voor de stemmen uitgebracht
op Pedro's Weblog



Top 3 van de maand Juli:

1. [Deseyn Bertrand] http://users.telenet.be/mijnwereld/
2. [Frieda] http://users.skynet.be/fa279812
3. [Pierre Vanderhegghen] https://blog.seniorennet.be/pedro

Maïs  is afkomstig uit Zuid-Amerika en behoort tot de monocotylen of eenzaadlobbige planten.

Is dat nu een vrouwelijke of mannelijke maïsbloem?