Nog even dit...

Als slot...  

Het afkicken gebeurt geleidelijk. De benen willen terug ronddraaien. De benen willen spanning. De benen willen meer... Zijn er al plannen voor een volgende tocht? Ja er zijn plannen, nog geen concrete plannen maar reeds vage doch voor mij zichtbare gedachten...  in de zin van een fietstrip naar Lourdes, een fietstrip naar Rome, een fietstrip naar Praag, een fietstrip naar Wenen... Wie weet of het lukken zal, de toekomst zal het uitwijzen...  

Pedro

12 juli 2009

We (Pedro, Luus en Mart) zijn juist één maand terug thuis van onze fietstocht naar Santiago de Compostela tvv LCH-Belgium vzw. Ik denk dat ik nu voldoende afstand heb genomen van het ‘beleven’ van de tocht om aan de schriftelijke afsluiting toe te komen. Ik ben om zo te zeggen van de 'caminowolk' afgestapt en sta weer met beide voeten op de grond. Terug in de echte wereldse realiteit, daar ben ik nu na twee en een halve maand 'camino-gedoe' terug in terecht gekomen...ook al denk ik nog dikwijls terug aan de tijd onderweg naar Santiago, de herinnering blijft...

Ik wil eigenlijk mijn narede beginnen met “dank u” te zeggen. Lewiske en alle thuisblijvers mogen hierbij zeker niet onvermeld blijven. Lewiske kreeg nogal dikwijls de vraag of ze het niet erg vond dat de Pedro die zware tocht maakte. Neen, zei ze dan resoluut, ik ben fier op mijn Pedro en het zal hem lukken. Ik ken hem, ik ken zijn koppigheid om Santiago te halen. Lewiske heeft trouwens een geweldig terugkomstfeest georganiseerd. Ze had iedereen dat afscheid was komen nemen op 1 mei opnieuw opgetrommeld en samen zaten ze thuis op het terras te wachten op mijn entree (samen met Luus en Mart uiteraard).
"Dank u" wil ik zeggen voor het ontmoeten van mensen van alle rangen, standen en contreien, het is een verrijking en een herinnering. Het geeft je een uiterst fijn gevoel om de ander even blij te maken. Een vriendelijke groet, een simpel gesprek, een luisterend oor aan iemand, een hospita die onaangekondigd mijn kleren droogt, een oude heer die ons spontaan aanspreekt en vraagt om voor hem te bidden. Ik zou nog meerdere feiten kunnen aanhalen van de 2398 afgelegde kilometers… Dankbaar ben ik ook omdat me niets vervelends is overkomen, dat ik tijdens de tocht gezond gebleven ben en dat ik veel moois van de natuur en de cultuur heb mogen bewonderen. De lichte val in Gouy is al vergeten en hoeft eigenlijk niet verder vermeld te worden. Dankbaar ook voor al die mensen die me een hart onder de riem gestoken hebben door in het gastenboek te schrijven en de vele SMS-kes.

Tijdens mijn fietstocht ben ik nooit echt in gevaar gekomen. Ik ben altijd heel voorzichtig geweest en dan nog moet je tijdens een dergelijke fietstocht geluk hebben. Ik heb honderden kilometers door ‘verlaten streken’ gefietst, waar geen of weinig verkeer was. Ik was blijkbaar steeds op het goede moment, op de goede plek, want buiten een lichte val en een ‘bijna’ aanrijding is er niets opzienbarends gebeurd. Alleen het weer zat niet mee en dat, ja dat maakte me soms heel chagrijnig…

Wat houd ik er nu aan over voor de rest van mijn leven? Sta ik open voor ontmoetingen 'onderweg' met medepelgrims en mensen naast de Camino? Ja, maar...ik 'zoek' ze niet geforceerd op, ik spreek ze aan indien het mij uitkomt en wil zeker geen blijvende contacten scheppen. Alleen een herinnering...
 Ik besef nu ook dat een dergelijke tocht niet altijd bewust beleefd wordt soms word je ook geleefd. Heb ik nu een sterker geloof in mezelf en anderen gekregen? Ja, maar… dan in de breedste betekenis van het woord. Geloven in de goedheid van de mens, tot het tegendeel bewezen is. Geloven in waar een wil is ook een weg is. Geloven in elkaar. Geloven in eigen kunnen…
Is de wereld waarin we nu leven een wereld voor pelgrims? Zijn we niet reeds te ver 'verwereld'? Het aardse primeert, het individu wil alleen nog het beste voor zichzelf... Ben ik nu eigenlijk een pelgrim? Ja, maar...je vertrekt niet als pelgrim, 'onderweg' wordt je pelgrim…ook al is de realiteit nooit ver weg…

Tekst: Pedro
Foto origineel: Mart vanden Berg
Foto berwerkt door Pedro

De ontmoetingen in een notedop...

* De doedelzakspeler tussen Lier en Duffel aan de Nete. Hij repeteerde daar om thuis geen overlast te bezorgen. Bij onze thuiskomst was Patrick er ook en speelde Schotse deuntjes...
* Een medepelgrim, Jeroen uit Flevoland die we later nog een paar maal zouden ontmoeten. Jeroen houdt nu nog contact via e-mail...
* Theo en Wil uit Leiden die ons in Deux Acren vervoegden en gans de dag met ons meefietsten. Vooral voor mij een steun bij de eerste hellingen...
* Drie fietsende pelgrims, één uit Den Bosch en twee uit onbekend,  die in Geraardsbergen bleven rondhangen. Wil en Theo kwamen we terug tegen op de camping als ook 'Mister Mistery' die we kenden uit de Gavers...
* Berlancourt, vrouw met de schildersrol die ons geen onderdak kon berzorgen omwille dat ze de gastenkamer aan het schilderen was...
* Ontmoeting van de dag was hier wel de zeven andere pelgrims in de eerste refuge, namelijk te Compiègne... Benny en Gree uit Drenthe, Herman, de twee dames uit ergens in Nederland die we eerder hadden gezien in Cambrai, 'Mister Mistery' werd hier bekend als René uit Nijmegen...
* René uit Nijmegen fietste gans de dag met ons mee...hij wordt zowaar de vierde musketier alias George Clooney...
* Bakkersvrouw te Vigny die ons trakteerde op verse koffie...
* Oude man in Maintenon die na een gezellige babbel afscheid nam met de vraag "voulez-vous bien prié pour moi à Compostelle"... Wis met haar moeder Josepha op bezoek in Chartres...
* Parijzenaar in Châteaudun die de 'graanschuur' wil cultiveren. Lange babbel met deze wel zeer extreme 'Homme de Paris"...
* M et Mme Hubert et Annette Petit van de chambre d'hôte in Les Morines te Houssay. Samen met deze mensen een gezellige avond doorgebracht bij een 'table d'hôte'...
* Tours, de jonge non waarmee ik in de Basiliek St. Martin een zeer emotioneel gesprek had over Maarten...
* Gree en Benny, de hunnebedders uit Drenthe. De 'stille ruimte' in de 'Cathedrale St Pierre' te Poitiers waar een man en en vrouw bidden en wenen...
* Mezelf...
* Annie en Udo en dochter van de chambre d'hôte te Lezay...
* De 1000 kilometer paal te Melle...
* Een kapotte telefooncel te Médis...
* Het meisje uit Mouscron die receptioniste is op de camping te Hourtin-Plage. Vorig jaar heeft zij de Camino gelopen vanaf de Pyreneeën en uiteraard wenst zij ons een 'buen camino'...
* De patron van auberge "Le Chêne" die houdt van alles wat in hout wordt gemaakt. Is momenteel bezig een yacht te herstellen vaarklaar te maken tegen augustus. Heeft ook een collectie renfietsen van diverse oud-wielerkampioenen...
* Gree en Benny onderweg en aan de refuge, helaas voor hen is er geen plaats meer. Oud vrouwtje per fiets in Commensacq die ons vertelde dat haar vriendin ook naar Compostela is, per bus weliswaar...Delphine, Esther en Eric, drie wandelende pelgrims die ook in de refuge bij Jacques en Jacqueline te gast waren...
* Pelgrim Yves de Belleval uit Quebec Canada. De man die zich met yoga in slaap wiegde... M Michel, de verantwoordelijke van de refuge die vol overgave zijn job uitoefent... De patron van de bar, heeft ze niet allemaal op een rijtje maar kan wel goed koken...
* Monik en Walter, onze gastvrouw en gastheer in Gamarthe. Ludo Docx de priester-activist die de belangen van de Basken verdedigt in de streek van St Palais...
* René uit Nijmegen sluit opnieuw aan... De man met de hamer tijdens de beklimming van de Ibañeta...
* Joop en Ria, de vrienden van Luus en Mart...René uit Nijmegen gaat solo verder...
* Het punt waar we elkaar het diepst ontmoeten en elkaar nu pas leren kennen...
* Geen ontmoeting, wel iets verloren, namelijk het noorden in Najéra waar we de andere kant opfietsten...
* George Van Ham uit Scherpenheuvel in San Juan de Ortega, hij doet de Camino te voet van uit zijn woonplaats Scherpenheuvel...
* Nep-pelgrims die de tocht doen per autobus... De meisjesgroep die een stuk van de Camino fietsen...
* De ontroering in de kerk van Fromista...
* Man uit Tilburg die in Sevilla is gestart en in Mansilla de las Mulas de Camino fietst in tegenovergestelde richting... Het koppel uit Heist o/d Berg (Van Gerwen) die per dag 100km fietsen...
* De oude man die bij de bakkerskar vertelt dat hij ooit de Camino heeft gelopen, heel lang geleden...
* Vriendelijke vrouw in een klein dorpje die spontaan een krant aanbiedt ter bescherming bij de afdaling... Een 84-jarige wandelaar uit Nederland die de Camino loopt... Cruz de Ferro en alle pelgrims die ontroert steentjes afleggen...
* Een man van 130kg die 50km per dag fietst op weg naar Santiago...
* De oma van de patron van de bar die met haar ziel het avondeten klaar maakt...
* René uit Nijmegen die ons op het plein vóór de kathedraal in Santiago stond op te wachten...

12 juni, terug naar huis.
De fietsen zijn reeds afgeleverd bij firma Soetens uit Vessem en worden binnen de 14 dagen thuis afgeleverd. (3 dagen later was mijn KOGA-Randonneurke terug thuis...)

9.15 uur: per bus naar de luchthaven van Santiago de Compostela.
11.00 uur: vlucht met Ryanair naar Madrid
12.05 uur: aankomst in Madrid
15.20 uur: vlucht van Madrid naar Charleroi (Brussel-Zuid)
17.35 uur: aankomst in Charleroi
Schoonbroer Stef staat ons op te wachten.
20.00 uur: thuis

Verrassende ontvangst, georganiseerd door Lewiske. Darleen (LCH-patiënte) was er ook, samen met haar mama en papa. Walter en Blanca (peters van het LCH-project Provincie Antwerpen), alle fietsvrienden, collega's van Lewiske, familie en buren. En de eerste ontmoeting op onze Camino, Patrick de doedelzakspeler speelde een Schots deuntje voor ons. Een ontvangst dat we nooit vergeten...

Bedankt Lewiske dat ik dit heb mogen meemaken. Het besef dat jij in Gierle achterbleef was soms zwaar om dragen en anderzijds een stimulans om door te gaan omdat jij het wilde. Shakespeare zei ooit: " zij houdt van mij om de gevaren die ik heb doorstaan..."

Voor jou Darleen, nog zo jong en reeds moeten lijden, getroffen door LCH! Ik heb afgezien op mijn tocht, maar dit kan nooit zo erg zijn zoals uw 'afzien'. Je te ontmoeten bij mijn thuiskomst was een teken dat het beter ging met jou. Doorzetten lieve Darleen, we komen er wel..!

De steentjes die meegegeven zijn liggen op de grote steenhoop van het 'Cruz de Ferro' in het majestueuze landschap dat de 'Maragatería noemt. Moge de kracht van de wind en de natuur hun werk doen opdat de lasten worden weggeblazen...

Bedankt Margo en Bart voor de dagelijkse verslaggeving tijdens mijn Camino...
En nu het verhaal over de gefietste 'Camino de Pedro'..?

11 Juni, Santiago 9.30 uur. De laatste dag, morgen terug naar huis.
Het weer: betrokken, droog en later vanaf de middag volop zon!!!
Te veel straatdrukte om uit te slapen, om half acht uit bed en de slaap uit de ogen spoelen en mijn pelgrimsbaard van de laatste dagen afdoen, ik wil netjes zijn om Santiago stad te bezoeken.

Boven: de oude kathedraal Rechts: levend standbeeld van een pelgrim

Een dag cultuur in de oude Santiagostad wenkt. Het verlangen om thuis te zijn wordt groter. Lewiske heeft 6 weken alleen gezeten, zonder hare Pedro, zij verdiend het om geeerd te worden want ook Lewiske heeft een lange 'Camino' gedaan.
René uit Nijmegen vertrekt rond de middag terug per fiets via El Ruta Norte richting Nederland. Succes René...

Het vertrek van René uit Nijmegen

In de kathedraal is er nu veel minder 'vreemd' volk dan gisteren tijdens de mis. We ontsteken nog enkele kaarsjes als bedanking dat alles zo goed als vlekkeloos is verlopen. Houden nog even een stiltemoment in de immense kathedraal dat dit bouwwerk is. 'De Morendoder', zoals Jacobus staat afgebeeld gaf me het beeld van iemand die heel zijn gramschap in die ene dodelijke zwaardslag steekt. Het afrekenen met het verleden allicht. De dag was snel voorbij wellicht omdat het zonnig is geweest en ik een heel ander beeld kreeg van Santiago. De pelgrimsstad met terrasjes, de muzikanten, de overvolle kleine smalle straatjes, de lachende toeristen. Maar vooral de blij lachende aankomende pelgrims die spontaan hun verhaal doen alsof ik hen reeds langer ken of eerder heb ontmoet. Dit was nu wel een pelgrimsdag om niet snel te vergeten en vooral om 6 weken wroeten positief te verwerken. Muziek op het plein en het gevoel van gemis aan het lijfelijk gezelschap van Lewiske. Het is mooi en minder mooi geweest. Ik heb geleerd uit deze ervaring. Morgen huiswaarts...oost west, thuis best..!

Aankomende pelgrims	Muzikanten, Cuarteto Saravani
Universiteit: letteren	Jacobus, de pelgrim

Foto's: Pedro

9 juni, vermoedelijk de laatste fietsdag van Melide tot Santiago. Het weer is slecht, wat denk je dat het de laatste week gedaan heeft...ja juist, regenen...en veel wind.

"Santiago", we zijn er... Zicht op een Santiago in de mist... Verwelkoming door René uit Nijmegen... DE Kathedraal...van Santiago

" We besluiten dan toch om vandaag door te fietsen tot Santiago. 67km, dat moet kunnen. Bij de start is het droog en de sfeer is goed bij de start. Al snel zijn we in Arzúa waar we een tas koffie drinken. Verder naar Touro, door en langs de eucalyptusbossen en langs de Gallische Horreos. Mooie natuur tot dus ver! Na ons middagmaal in Touro wordt het weer veel slechter. Regen, veel regen en wind. Dat dit type weer niet mijn ding is weten we al langer. Voor mij mag het nu gedaan zijn. Het wordt echt ploeteren, berg op en af. Ik kan niet verder genieten van de natuur en omgeving. Eén ding speelt er in mijn hoofd, Santiago halen! Mart en Luus bekijken dit anders en zeggen dat dit alles bij 'de Camino' hoort!? Rotweer is het en niks anders. Het klimmen wordt nog moeilijker dan het al is voor mij. Eindelijk bereiken we in een uithoek van Santiago het bord "Santiago"... Voor Luus en Mart een feest, voor mij een doodgewoon naambord met "Santiago" op! Foto's worden genomen, ik ben zeiknat tot op het blote vel! We klimmen verder naar het centrum van de oude stad, zelfs te voet tot het centrum. Naar de kathedraal fietsen en stappen is een must voor een pelgrim zeggen Luus en Mart. Een bijna verlaten plein voor de kathedraal is ons deel, gelukkig is René uit Nijmegen er om ons te verwelkomen...een blauwe lichtstraal op het door het slechte weer sombere plein... Verder is er bij mij geen euforie, wel een voldoening zonder meer dat ik het gehaald heb... hola Santiago!

Het beleven van de aankomst kwam pas 2 dagen later, bij zonnig weer en dat deed deugd...je komt bekende pelgrims tegen. De jongens uit Hapert en Luyksgestel, de Italianen, de mountainbikende Spanjaarden. Tussen de vele wandelaars herken ik bekende gezichten van onderweg, alleen zien ze er wat afgepeigerd uit maar blij en tevens ontroerd... "
'De Camino' wordt door ieder op zijn eigen manier beleefd... Foto's: Pedro

7 juni, fietsen van Puente Pedrafita tot Paradela over een afstand van 62km. Ontbijt om 7.15 uur en gestart om 8.15 uur. Het weer: fris tot koud, 4 - 12°C, regen.

	Links: Standbeeld San Roque Boven: de top van de Alto do Poio

" De O Cebreiro, Alto San Roque en Alto do Poio wenken. Fysiek zwaar en de laatste spreekwoordelijke loodjes wegen inderdaad zwaar. We vertrokken net voor de top van de O Cebreiro en dat was later gezien niet echt goed. De dag aanvangen met een zware klim is alleen weggelegd voor èchte fietsers, beroepsfietsers, zeg maar renners en dan nog. Klimmen in de regen en mist. Klimmen in een temperatuur van amper 4°C... Lijden, zuchten, hoesten, duwen op de trappers, trekken aan het stuur. Moeizaam bereik ik de top, ik ben een hele beklimming lang met mezelf in strijd geweest. Toch was het opnieuw een overwinning op mezelf. Na de O Cebreiro volgt nog de Alto San Roque waar ik de steentjes van mijn zoon Steve afleg en na enkele moeilijke en steile kilometers later bereik ik ook de top van de Alto do Poio! De Spaanse cols zitten er op, niet dat het nu gemakklijker wordt, neen dat niet. Het blijft klimmen en dalen tot in Santiago, dat weet ik op te maken uit de woorden van Mart en Luus. Nu is het dalen, dalen in erbarmelijke weersomstandigheden, slechter kan niet. Regen en wind, remmen meer dan half dicht geknepen en soms vol open gelaten in de afdaling en dan amper 13km/u halen wegens de enorme wind! In Triacastela proberen we in een plaatselijke bar op temperatuur te komen. Een half uur later fietsen we richting Portomarin. Dat halen we niet, in Paradela stoppen we voor de overnachting, verkleumd van de kou, de vingers blauw en de ogen gezwollen...we gaan slapen bij Señor Manuel...en het eten wordt met liefde bereid door de oma..."

Een twijfeldag...

Fietsen van Molinaseca richting de Spaanse reuzen van O Cebreiro. het weer is niet met ons mee, het is zwaar bewolkt, regenachtig en later regen en max 10°C.

 

" Vandaag dus nog een paar reuzen op het fietsmenu. Het moet op weg naar Santiago, het zij zo. Regen is m'n ding niet en dat speelt in m'n hoofd tijdens deze zeer zware rit. De stop in Villafranca del Bierzo geeft een weinig beterschap. Middageten (Tortilla con jámon y queso), stempel ophalen en dan verder voor het echte werk. Al vlug begint het feller te regenen en wordt ook nog kouder. De benen blokkeren en het hoofd wil niet verder en voor het eerst wil ik naar huis, nu direct als 't kan. Ik doe zelfs geen moeite om het Tempo van Luus te volgen en ik wil alleen zijn. Alleen met mijn miserie dat het klimmen is ! Ik heb alleen zoete koek om de energie op peil te houden. De natuur gaat aan mij voorbij, het regent te fel en heb een rotdag! Ik fiets door de dorpjes zonder ze maar één blik te gunnen, ik kijk door een beregende bril. Het wordt stilaan een lijdensweg. Mart en Luus zitten al ver voorop. Op 1100m hoogte, in Puerte Pedrafita do Cebreiro wachten ze me op. We geven er de brui aan en zoeken onderdak in een plaatselijk hostal. Een afzetter die 25€ vraagt voor een kamer die slechts 10€ waard is. Het bijzonderste is dat ik een bed heb en even alleen kan zijn. Hopen dat het morgen beter weer is. Nog even doorbijten zegt Wiske me aan de telefoon. Gaan we doen... Morgen bij de beklimmingen van de drie toppers...O Cebreiro, Alto San Roque en Alto do Poio..."

Cruz de Ferro, de berg die groeit...

In de refugio van Astorga had ik geen al te beste nacht. Rugpijn bij het opstaan, dat ziet er niet goed uit voor een toekomstige zware dag. Het is fris, de zon doet haar best maar warmer dan 15°C wordt het niet, nee het zal later op de dag nog kouder en vochtiger worden.
29 km lange klim en het wordt vlug duidelijk dat we door een andere omgeving fietsen. Hier fietsend door de bergen leef je in een andere tijd. Kleine vriendelijke dorpjes en dito inwoners. Bij één van hen houden we een korte stop waar ik van Luus een 'Camino-hangertje' krijg als aanmoediging. De vrouw des huizes wil met mij op de foto...

Nu wordt het menens, verder klimmen en het wordt kouder en mistiger. Het bonst in mijn hoofd, de zenuwen gieren door de keel. Ik hou even halt en neem diep adem en pomp mijn longen vol. Het echte werk begint, klimwerk. Bij het passeren van Foncebadon zie ik geen bar of restaurant, alleen geiten en ezels en een weg die omhoog gaat. Het wordt alsmaar kouder en kouder. De wind is scherp en krachtig en we gaan verder met de klim, de weg is nog lang, heel lang tot de top op 1500m.
Het laatste stuk is echt van die aard om mijn adem en benen af te snijden. Ik denk aan de steentjes die ik bij me heb en zet door.

De steentjes zijn ter bestemming...

Mart zal er al zijn. Luus zie ik voor me uit fietsen en dat geeft me moed. Het kruis wil ik halen, steentjes afleggen dat is eigenlijk wel een doel op zich. Mart en Luus vertelden me later dat de laatste kilometer aan 14% klimmen was...
Triomf dat ik het haalde, gelukkig was ik, vooral voor zij die de steentjes in mijn handen hadden gegeven...

Foto's: Pedro

Astorga heeft ook de 'Gaudi' invloed...

Palacio de Gaudi Palacio Episcopal

Het nog deels door laat-Romeinse muren omgeven Astorga is een oude bisschopsstad, fraai gelegen op een uitloper van het Manzanal gebergte en werd reeds door Plinius 'urba magnifica' (prachtige stad) genoemd; zij had in de 9de eeuw haar bloeitijd als bedevaartplaats van de Jacobsweg.

Plaza Mayor

Casa Consistorial - stadhuis van Astorga

Op de door arcaden omgeven Plaza Mayor staat het Casa Consistorial (stadhuis) uit de 17de eeuw, met Maragatosklok en het Palacio Episcopal (bisschoppelijk paleis), in 1893 door Antonio Gaudi in zgn. gotische stijl gebouwd; binnenin een museum met schilderijen uit de 14de/17de eeuw en documenten van de bedevaart naar Santiago en Maragatos­klederdraoht.

Foto's: Pedro
Info: Españaturismo

4 juni, we fietsen van Manzilla de las Mulas naar Astorga, 78km.
Het weer: bewolkt met af en toe zon 20°C. Voor morgen voorspelt men regen.
Vandaag is mijn fietsvriend 'Bob' jarig en Wis ontvangt haar collega's van 't werk.

Mansilla de las Mulas

We fietsen vandaag richting Astorga. Het geeft mij de indruk dat dit deel van Spanje arm is, echt arm. Zie je zo wat aan alles wat je passeert; huizen, wegen, de verzorging (geen dus) van de dorpen, de mensen zelf. Ook geen echte bron van inkomen. Alleen een stukje wijnbouw, beetje graan, maïs, hop, bieten en schrale aardappelen. Rond León bemerk je een weinig industrie, verder een doodse en arme streek. In een klein winkeltje ergens in een klein dorpje vertelt de vrouw dat er gisteren een Italiaanse pelgrim is overleden. Ingeslapen op de Camino als het ware. Schokkend en wereldnieuws aldaar voor de plaatselijke bevolking.
De ooievaars, want we fietsen steeds door de streek waar de ooievaars huizen, broeden en kweken, brengen 'nieuw' leven...

Dorpje, oude bewouwing...

Overal ooievaars die 'nieuw' leven brengen.

Hospital de Orbigo heeft een gigantische oude brug met zoveel bogen dat ik ze niet kan tellen van op de plaats waar ik sta. De foto zal evenmin uitsluitsel brengen. In de weekends draaien ze daar de tijd terug en houden er middeleeuwse ridder- en steekspelen. We nuttigen in Hospital de Orbigo ook ons warm middagmaal, een pelgrimsmenu voor 9,00 euro. Het stelt echter niet veel voor, buiten de soep is het niet veel soeps. De ijscreem in plastiek potje kan amper de kwaliteit optillen.
 

De brug over de Órbigo	Astorga, historisch marktplein

Onderweg denk ik vaak aan de camino die we in 'La Douce France' fietsten. Mr et Mme Petit flitsen door mijn gedachten als ik een oude(?) vrouw met de blote handen bezig zie om kuiltjes te graven om haar patatas van water te voorzien...
De vlakke rit biedt me echt de mogelijkheid om de voorbije 5 weken op een rijtje te zetten en de 'fait divers' af te wegen. Vanaf morgen wordt het opnieuw zwoegen, afzien voor mij. Het zware lichaam zal weer protesteren, alhoewel ik me redelijk goed voel.


Morgen, het afleggen van de steentjes, dat eigenlijk voor mij een doel op zich is, geheel apart van de Camino zelf!... Ik geloof dat ik de mensen wie een steentje hebben meegegeven hier echt mee kan helpen. Ik leg in hun plaats de zware last, die ze dragen, af. Ikzelf heb geen steentje maar wil verder - en dit asap - doorgaan tot Santiago. Wetende dat Lewiske thuis op mij wacht en me nodig heeft. De Camino uitfietsen is voor mij een prestatie en het lijden en afzien onderweg hoort bij deze tocht, niet meer en niet minder!...

Uit het dagboek van Pedro

2 juni, Calzadilla de la Cueza...

"Eén van de weinige warme dagen op onze Camino. We fietsten vandaag door 'lege dorpjes', we zagen ooievaars op de kerktorens. De 'omweg' (asfaltbaan in plaats van de grindweg) geeft een desolate indruk nu de autobaan parallel loopt met de N120. Hostals, bars, winkeltjes en benzinestations sluiten hier hun deuren, jonge inwoners verhuizen naar de stad... We blijven richting Sahagun fietsen maar besluiten om 20 km eerder te stoppen. Het is te warm zeggen mijn fietsgezellen en de 'zware dagen' moeten nog komen. De 'reuzen' laten zich reeds zien in de verte, reuzen met besneeuwde toppen, dat beloofd...We vonden onderdak in een dorp met de mooie naam 'Calzadilla de la Cueza' in hostal 'Camino Real', niet goedkoop maar ik denk dat ik het verdiend heb. Na een deugddoende douche en telefoontje met het thuisfront op het terras gezeten met een cerveza 'Mahou'. Als enige Belg gezeten tussen Fransen, Duitsers en Japanners en wachten op mijn Hollandse fietsvrienden, kan het nog internationaler? Jawel, er komen nog Engelsen bij... En de hond des huizes die krabt zijn vlooien weg...en schapen vluchten in hun stal..."

De Rioja, Spaanse wijnstreek.

La Rioja is een van de 17 autonome regio's van Spanje. De regio ligt in het noorden van het land en grenst aan Baskenland, Navarra, Aragón en Castilië en León. De hoofdstad van La Rioja is Logroño, een stad met ongeveer 145.000 inwoners. La Rioja is een van de belangrijkste wijnstreken van Europa. De Ebro en de Rio Oja(waaraan de streek zijn naam dankt) stromen door deze regio.

Het grondgebied van La Rioja (voorheen bekend als de provincie Logroño) was vanaf de 10e eeuw n. Chr. een twistpunt tussen de koningen van Navarra en die van Castilië. In 1173 werd de regio geannexeerd door Castilië.

La Rioja werd in 1982 een autonome regio bij de herindeling van Spanje na de Franco-dictatuur, en dit vanwege de economische verschillen met de omliggende regio's.

De Rioja-wijn komt uit deze regio.
Rioja was het eerste Spaanse wijngebied dat in 1925 de D.O.-status kreeg. In 1991 werd de D.O. gepromoveerd naar D.O.Ca (Denominación de Origen Calificada, ofwel Gekwalificeerde Herkomstbenaming), een hogere categorie die gereserveerd is voor wijnen die gedurende een langere periode een bewezen consistentie en kwaliteit hebben laten zien. (Lees meer...)

Info: Wikipedia en Vino d' españa 
Foto's: Pedro

Twijfelmomenten zijn er zeker geweest...zes weken onderweg...uit het dagboek...

* De eerste hellingen zijn zwaar, kan ik dat wel uithouden met die pijnlijke knie?
* De klim over de Col de Ibañeta in de regen en de mist, twijfel om er te geraken op 5 km van de top, 1 km later wordt het plots beter met de benen...
* Kaarsen aansteken in kerk, kathedraal of kapel, bidden in stilte...het geloof in dit ritueel wordt plots heel vaag als Lewiske me meldt dat Maarten opnieuw opgenomen is in het ziekenhuis...
* De kracht van de Camino zal voor meerdere 'pelgrims' een te blijven zoektocht zijn...
* Het slapen tussen de vele pelgrims (overnachten in een refugio of albergue) geeft me geen echt pelgrimgevoel...
* Een hostal in Castrojeriz blijkt op 1 habitacion na volzet te zijn met Duitsers die +/- 1 km per dag pelgrimeren! Pelgrims?
* Na het afleggen van de steentjes aan de Cruz de Ferro wil ik zo snel mogelijk doorfietsen naar Santiago...nog 300 zware kilometer...
* De regen is mijn ding niet en ik word sjagrijnig zoals Luus het zei...de benen blokkeren, het hoofd wil niet verder en voor het eerst wil ik naar huis...nu direct als 't kan...
* Het mooie van de natuur gaat aan mij voorbij, het regent te fel en ik heb echt een rotdag!
* De laatste rit...regen en wind, voor mij mag het nu gedaan zijn...Mart en Luus vertellen mij dat dit weer bij de Camino hoort!? Rotweer bij een Camino, ja dag Jacobus...
* ...uiteindelijk bereiken we in een uithoek van Santiago het naambord! Voor L & M een feest, voor mij een doodgewoon naambord met "Santiago" op! Door en door nat tot op het blote vel...we hebben het gehaald en de twijfels verdwijnen en maken plaats voor een goed gevoel dat weliswaar 2 dagen later komt als de zon schijnt...

Uit het dagboek van Pedro

Foto's van de fietstocht naar Santiago de Compostela tvv LCH-Belgium vzw
Gierle - Tours
Tours - St. Jean Pied de Port
St. Jean Pied de Port - Santiago

Klik op de afbeeldingen om de albums te openen.
Foto's: Pedro
In album geplaatst via mijnalbum.be
Klik op de bijlage indien je nog wil sponsoren

Logroño is een behoorlijk grote stad met gezellige winkelstraten, die bekend staat om haar ooievaars. Logroño ligt precies op een kruispunt van hoofdwegen.
Logroño is een levendige, maar minder  interessante stad met 115.500 inwoners van wie er velen betrokken zijn bij de handel in de wijnen van de Rioja die hier worden aangevoerd. Logroño is de hoofdstad van de provincie Rioja en wie in de herfst komt, kan er de wijnfeesten meemaken.

Het silhouet van de stad wordt beheerst door de barokke torens van de kathedraal en de spitse vieringtoren van de Santa Maria. Boven de hoofdingang van de plaatselijke Sint Jacobuskerk staat een oorlogszuchtige Santiago meer dan levensgroot afgebeeld als ‘Matamoros’ oftewel Morendoder. Zijn paard vertrapt een groot aantal Morenschedels. Volgens de legende zou Jacobus in de slag bij Clavijo persoonlijk de christelijke legers hebben aangevoerd en de overwinning bezorgd.


De kathedraal, bekend als Santa Maria la Redonda, is 15de eeuws en kreeg in 1742 de onvermijdelijke aanpassing aan de barokstijl te verduren. Het exterieur is van weinig belang; binnen zijn alleen de koorstoelen uit de 16e eeuw en enkele kapellen het bekijken waard.
De Iglesia de Santa Maria del Palacio was oorspronkelijk de residentie van Alfonso VII en werd in de 12de eeuw door de Orde van het Heilige Graf tot kerk omgebouwd; korte tijd later volgde de uitbreiding met de opvallende, piramidevormige vieringtoren. Interessant is alleen het altaarstuk van Aernout van Brussel in de Capilla Mayor.
De Iglesia de San Bartolomé, tussen beide genoemde kerken in gelegen, heeft nog een door de school van Navarra beïnvloed gotisch portaal met beeldhouwwerk dat ons het leven van de schutspatroon laat zien.



Foto's: Pedro
Info: turismo-españa

Op de route naar Santiago de Compostela ligt in Murazabal de kerk van Santa Maria de Eunate.

Eenvoudig, origineel en mysterieus staat de kerk te schitteren in een open landschap. Het achthoekige grondvlak en de kloostergang die erom heen loopt, maken de kerk anders dan iedere andere Romaanse tempel. Het niet verklaarde mysterie van haar oorsprong en het indrukwekkende interieur wekken de belangstelling op voor deze tempel, die vroeger hospitium voor pelgrims, grafkapel, baken en wegwijzer voor wandelaars, een Christelijke cultusplaats en een aards heiligdom voor zoekers naar esoterische krachten was. 


De kerk is in 1170 gebouwd, maar haar oorsprong is niet duidelijk: sommige geschiedkundigen denken dat zij misschien het werk was van de tempeliers en het hospitium van de Orde van Sint-Jan, terwijl de volkstraditie de bouw toeschrijft aan een koningin of dame wier graf onder de stenen ligt, en dat de kerk daarom dienst deed als grafkapel.
De ontdekking van graven tussen de zuilen en de kloostergang en de overblijfselen van een graf aan de voet van de toegangsdeur, waaronder een pelgrimsschelp is aangetroffen, bevestigen dat het een kerk was waar pelgrims werden begraven.


Het bouwwerk met zijn achthoekige grondvlak is, net als het Heilige Graf te Jeruzalem en andere twee bouwwerken van de Camino de Santiago, omringd door een fraaie galerij met 33 bogen, met versierde kapitelen. De harmonie van het achthoekige grondvlak wordt doorbroken door de vijfhoekige abside en een vierkant torentje dat tegen de epistelzijde is aangebouwd. Op de buitenmuren worden ramen met open constructies en blinde ramen afgewisseld met twee toegangsdeuren. De deuren aan de noordzijde, aan de kant waarlangs de Jakobsweg loopt, zijn rijk versierd, terwijl de andere, die naar het westen uitkijken, eenvoudiger zijn.

Foto's: Pedro
Info: www.turismonavarra.es

26 mei 9.00 uur.
Start in Gamarhte met uitgeruste benen en hoofd, althans dat zou moeten na een rustdag. Het verloopt al vlug anders dan verwacht. De aanloop naar Saint Jean Pied de Port is al best zeer lastig en in het stadje zelf wordt er uitgebreid halt gehouden om boodschappen te doen en koffie te drinken. De benen worden opnieuw zwaar en het werk is nog niet eens begonnen. Het is daarenboven koud en bewolkt, het ziet er naar uit dat het ieder ogenblik zal regenen. In Arnéguy begint de eigenlijke klim, aanvankelijk niet steil tot Valcarlos.

Daar begint het serieuse klimwerk en het begint ook te regenen en ik laat de anderen gaan. Ik dring niet aan om hun tempo te volgen. Ik besef nu al dat mijn eerste col op de Camino een lijdensweg zal worden. Tijdens het klimmen kan ik zelfs niet genieten van de omgeving, het regent onophoudelijk en hoe hoger ik klim hoe meer mist er hangt. Enkele malen zet ik voet aan grond om de druk van de benen te halen en te drinken. Waar ben ik mee bezig flitst het door mijn hoofd. Ik denk dan aan mijn belofte om de steentjes naar Cruz de Ferro te brengen en dat is nog een heel eind. Doorbijten dus en terug de fiets op en stoempen en trekken. Het gaat echt heel moeizaam en als dan nog het verkeer even toeneemt is de pret er helemaal af als er al pret aan te beleven was... Het kleinste verzet wordt aangesproken en ik kan alleen maar hopen dat ik het rond blijf trappen. Vrij rustig klim ik verder onder het motto van 'traag, trager, traagst', wie had me dit weer voorgezegd...
Ik neem in volle mist en regen de ene bocht na de andere en het stijgingspercentage gaat ook de hoogte in.  Maar ik voel zo iets van binnen dat ik het zal halen en dat stemt me blij. Plots duikt in de mist de naamplaat van "Ibañeta 1057m" op. Een kleine korte 'yes' gaat over mijn lippen en dankbaar maak ik een kruisteken. Foto nemen van de kapel en de top en daarna zo vlug mogelijk naar de slaapgelegenheid die Mart en Luus ondertussen reeds hebben vastgelegd. Het was een zware dag, mentaal en fysiek, maar de eerste 'grote hindernis' werd genomen...


Foto's: Pedro

24-25 mei, Gamarthe, rustdag.

"Madamme s'il-vous-plait, connaissez-vous les Belges"? We moesten in dit kleine dorpje aan de voet van de Pyreneeën de weg vragen naar Monik en Walter, het Vlaamse koppel dat hier al enkele jaren woont.

Monik en Walter verwelkomen ons zeer hartelijk, hun beide hondjes, Kara en Kwispel voelen zich in hun nopjes met het bezoek. Inkwartieren, douchen en onze vuile was (laten) doen. 's Avonds een lekkere maaltijd, blog verzorgen en tevreden naar bed, oh ja, morgen een rustdag...

Na het ontbijt nog een keer het blog aangepast. Met Walter en Monik een bezoek brengen aan Saint Jean-Pied-de-Port lijkt me een zeer leuk idee. Ook René uit Nijmegen opnieuw ontmoet daar in StJPdP. Hij zal ons morgen vergezellen over de Col de Ibañeta. We weten nu ook waar we de Jacobusstempel kunnen ophalen in St JPdP. Het stadje is zeer toeristisch en ik krijg de indruk dat er tal van 'nep-pelgrims' rondlopen. Wie ben ik echter om dit te zeggen? Wat ben ik in de ogen van de naderen?...


We hebben ook even het in aanbouw zijnde huis van Monik en Walter gaan bekijken. In de namiddag komt Ludo Docx op bezoek, priester-activist en vechter voor de Basken in de streek. (zie ook vorig log). Chris en Sooi komen ook op bezoek en nemen onze overbodige ballast mee naar huis! Het wordt echt gezellig wanneer iedereen aan tafel geniet van de maaltijd van Monik, incluus het kaasdessert en de wijn.


Chris en Sooi nemen de tenten mee, ballast minder dus. Met een opgedragen dikke knuffel (van Lewiske aan mij) neem ik afscheid van Chris en Sooi. Dagboek inschrijven, verder nog enkele gezellige uurtjes samen met Monik en Walter. Morgen wacht een zware dag en hopelijk is het weer opnieuw zonnig. Radio Lichtaart hebben we live vanuit de huiskamer gedaan, een toffe babbel met Gust en iedereen in Lichtaart en omstreken weet nu dat er Vlamingen woningen in Gamarthe.
Gamarthe, waar ligt dat ergens?...