Categorie: Een pelgrim vertelt...

Vorig jaar op hetzelfde tijdstip fietsten we door "Les Landes" richting Pyreneën... Gisteren tijdens een fietstocht in en rond Essen (prov. Antwerpen) passeerden we langs de 'verdwenen kapel van Sint Jacobus'... De Camino naar Santiago de Compostela kwam terug naar boven. Bekijk de foto's en u zult begrijpen waarom.

Santiago de Compostela

Fietsen Eén Twee Drie' wordt regelmatig benaderd met vragen over fietsroutes naar Santiago de Compostela. Wij hebben daarom op deze pagina een inventarisatie gemaakt van de vele websites, die nadere informatie geven over een fietsreis naar dit bedevaartsoord.

Meerdere verhalen vindt u op onderstaande links...
www.fietsen.123.nl
www.fietsen123.be

Verleden week kreeg ik een mailtje van 'René uit Nijmegen', u weet wel onze vierde musketier op weg naar Santiago de Compostela. René heeft de tocht naar Santiago en terug naar Nijmegen goed overleefd. Bij zijn thuiskomst en bij wat buurtfietsen met de MTB is René echter van zijn stalen ros gekatapulteerd, met zeer zware kneuzingen over heel het lichaam als gevolg. René is nu volop in revalidatie en toch vindt hij nog de tijd om mij volgend attent berichtje te zenden:

A friend,
 
When you're lonely
I wish you love.
When you're down,
I wish you joy
When you're troubled,
I wish you peace

René, de Nijmeegse pelgrim vertelt...wij wensen jou alvast een spoedig geheel herstel toe René...
Pedro en Lewiske

Als slot...  

Het afkicken gebeurt geleidelijk. De benen willen terug ronddraaien. De benen willen spanning. De benen willen meer... Zijn er al plannen voor een volgende tocht? Ja er zijn plannen, nog geen concrete plannen maar reeds vage doch voor mij zichtbare gedachten...  in de zin van een fietstrip naar Lourdes, een fietstrip naar Rome, een fietstrip naar Praag, een fietstrip naar Wenen... Wie weet of het lukken zal, de toekomst zal het uitwijzen...  

Pedro

12 juli 2009

We (Pedro, Luus en Mart) zijn juist één maand terug thuis van onze fietstocht naar Santiago de Compostela tvv LCH-Belgium vzw. Ik denk dat ik nu voldoende afstand heb genomen van het ‘beleven’ van de tocht om aan de schriftelijke afsluiting toe te komen. Ik ben om zo te zeggen van de 'caminowolk' afgestapt en sta weer met beide voeten op de grond. Terug in de echte wereldse realiteit, daar ben ik nu na twee en een halve maand 'camino-gedoe' terug in terecht gekomen...ook al denk ik nog dikwijls terug aan de tijd onderweg naar Santiago, de herinnering blijft...

Ik wil eigenlijk mijn narede beginnen met “dank u” te zeggen. Lewiske en alle thuisblijvers mogen hierbij zeker niet onvermeld blijven. Lewiske kreeg nogal dikwijls de vraag of ze het niet erg vond dat de Pedro die zware tocht maakte. Neen, zei ze dan resoluut, ik ben fier op mijn Pedro en het zal hem lukken. Ik ken hem, ik ken zijn koppigheid om Santiago te halen. Lewiske heeft trouwens een geweldig terugkomstfeest georganiseerd. Ze had iedereen dat afscheid was komen nemen op 1 mei opnieuw opgetrommeld en samen zaten ze thuis op het terras te wachten op mijn entree (samen met Luus en Mart uiteraard).
"Dank u" wil ik zeggen voor het ontmoeten van mensen van alle rangen, standen en contreien, het is een verrijking en een herinnering. Het geeft je een uiterst fijn gevoel om de ander even blij te maken. Een vriendelijke groet, een simpel gesprek, een luisterend oor aan iemand, een hospita die onaangekondigd mijn kleren droogt, een oude heer die ons spontaan aanspreekt en vraagt om voor hem te bidden. Ik zou nog meerdere feiten kunnen aanhalen van de 2398 afgelegde kilometers… Dankbaar ben ik ook omdat me niets vervelends is overkomen, dat ik tijdens de tocht gezond gebleven ben en dat ik veel moois van de natuur en de cultuur heb mogen bewonderen. De lichte val in Gouy is al vergeten en hoeft eigenlijk niet verder vermeld te worden. Dankbaar ook voor al die mensen die me een hart onder de riem gestoken hebben door in het gastenboek te schrijven en de vele SMS-kes.

Tijdens mijn fietstocht ben ik nooit echt in gevaar gekomen. Ik ben altijd heel voorzichtig geweest en dan nog moet je tijdens een dergelijke fietstocht geluk hebben. Ik heb honderden kilometers door ‘verlaten streken’ gefietst, waar geen of weinig verkeer was. Ik was blijkbaar steeds op het goede moment, op de goede plek, want buiten een lichte val en een ‘bijna’ aanrijding is er niets opzienbarends gebeurd. Alleen het weer zat niet mee en dat, ja dat maakte me soms heel chagrijnig…

Wat houd ik er nu aan over voor de rest van mijn leven? Sta ik open voor ontmoetingen 'onderweg' met medepelgrims en mensen naast de Camino? Ja, maar...ik 'zoek' ze niet geforceerd op, ik spreek ze aan indien het mij uitkomt en wil zeker geen blijvende contacten scheppen. Alleen een herinnering...
 Ik besef nu ook dat een dergelijke tocht niet altijd bewust beleefd wordt soms word je ook geleefd. Heb ik nu een sterker geloof in mezelf en anderen gekregen? Ja, maar… dan in de breedste betekenis van het woord. Geloven in de goedheid van de mens, tot het tegendeel bewezen is. Geloven in waar een wil is ook een weg is. Geloven in elkaar. Geloven in eigen kunnen…
Is de wereld waarin we nu leven een wereld voor pelgrims? Zijn we niet reeds te ver 'verwereld'? Het aardse primeert, het individu wil alleen nog het beste voor zichzelf... Ben ik nu eigenlijk een pelgrim? Ja, maar...je vertrekt niet als pelgrim, 'onderweg' wordt je pelgrim…ook al is de realiteit nooit ver weg…

Tekst: Pedro
Foto origineel: Mart vanden Berg
Foto berwerkt door Pedro

12 juni, terug naar huis.
De fietsen zijn reeds afgeleverd bij firma Soetens uit Vessem en worden binnen de 14 dagen thuis afgeleverd. (3 dagen later was mijn KOGA-Randonneurke terug thuis...)

9.15 uur: per bus naar de luchthaven van Santiago de Compostela.
11.00 uur: vlucht met Ryanair naar Madrid
12.05 uur: aankomst in Madrid
15.20 uur: vlucht van Madrid naar Charleroi (Brussel-Zuid)
17.35 uur: aankomst in Charleroi
Schoonbroer Stef staat ons op te wachten.
20.00 uur: thuis

Verrassende ontvangst, georganiseerd door Lewiske. Darleen (LCH-patiënte) was er ook, samen met haar mama en papa. Walter en Blanca (peters van het LCH-project Provincie Antwerpen), alle fietsvrienden, collega's van Lewiske, familie en buren. En de eerste ontmoeting op onze Camino, Patrick de doedelzakspeler speelde een Schots deuntje voor ons. Een ontvangst dat we nooit vergeten...

Bedankt Lewiske dat ik dit heb mogen meemaken. Het besef dat jij in Gierle achterbleef was soms zwaar om dragen en anderzijds een stimulans om door te gaan omdat jij het wilde. Shakespeare zei ooit: " zij houdt van mij om de gevaren die ik heb doorstaan..."

Voor jou Darleen, nog zo jong en reeds moeten lijden, getroffen door LCH! Ik heb afgezien op mijn tocht, maar dit kan nooit zo erg zijn zoals uw 'afzien'. Je te ontmoeten bij mijn thuiskomst was een teken dat het beter ging met jou. Doorzetten lieve Darleen, we komen er wel..!

De steentjes die meegegeven zijn liggen op de grote steenhoop van het 'Cruz de Ferro' in het majestueuze landschap dat de 'Maragatería noemt. Moge de kracht van de wind en de natuur hun werk doen opdat de lasten worden weggeblazen...

Bedankt Margo en Bart voor de dagelijkse verslaggeving tijdens mijn Camino...
En nu het verhaal over de gefietste 'Camino de Pedro'..?

11 Juni, Santiago 9.30 uur. De laatste dag, morgen terug naar huis.
Het weer: betrokken, droog en later vanaf de middag volop zon!!!
Te veel straatdrukte om uit te slapen, om half acht uit bed en de slaap uit de ogen spoelen en mijn pelgrimsbaard van de laatste dagen afdoen, ik wil netjes zijn om Santiago stad te bezoeken.

Boven: de oude kathedraal Rechts: levend standbeeld van een pelgrim

Een dag cultuur in de oude Santiagostad wenkt. Het verlangen om thuis te zijn wordt groter. Lewiske heeft 6 weken alleen gezeten, zonder hare Pedro, zij verdiend het om geeerd te worden want ook Lewiske heeft een lange 'Camino' gedaan.
René uit Nijmegen vertrekt rond de middag terug per fiets via El Ruta Norte richting Nederland. Succes René...

Het vertrek van René uit Nijmegen

In de kathedraal is er nu veel minder 'vreemd' volk dan gisteren tijdens de mis. We ontsteken nog enkele kaarsjes als bedanking dat alles zo goed als vlekkeloos is verlopen. Houden nog even een stiltemoment in de immense kathedraal dat dit bouwwerk is. 'De Morendoder', zoals Jacobus staat afgebeeld gaf me het beeld van iemand die heel zijn gramschap in die ene dodelijke zwaardslag steekt. Het afrekenen met het verleden allicht. De dag was snel voorbij wellicht omdat het zonnig is geweest en ik een heel ander beeld kreeg van Santiago. De pelgrimsstad met terrasjes, de muzikanten, de overvolle kleine smalle straatjes, de lachende toeristen. Maar vooral de blij lachende aankomende pelgrims die spontaan hun verhaal doen alsof ik hen reeds langer ken of eerder heb ontmoet. Dit was nu wel een pelgrimsdag om niet snel te vergeten en vooral om 6 weken wroeten positief te verwerken. Muziek op het plein en het gevoel van gemis aan het lijfelijk gezelschap van Lewiske. Het is mooi en minder mooi geweest. Ik heb geleerd uit deze ervaring. Morgen huiswaarts...oost west, thuis best..!

Aankomende pelgrims	Muzikanten, Cuarteto Saravani
Universiteit: letteren	Jacobus, de pelgrim

Foto's: Pedro

9 juni, vermoedelijk de laatste fietsdag van Melide tot Santiago. Het weer is slecht, wat denk je dat het de laatste week gedaan heeft...ja juist, regenen...en veel wind.

"Santiago", we zijn er... Zicht op een Santiago in de mist... Verwelkoming door René uit Nijmegen... DE Kathedraal...van Santiago

" We besluiten dan toch om vandaag door te fietsen tot Santiago. 67km, dat moet kunnen. Bij de start is het droog en de sfeer is goed bij de start. Al snel zijn we in Arzúa waar we een tas koffie drinken. Verder naar Touro, door en langs de eucalyptusbossen en langs de Gallische Horreos. Mooie natuur tot dus ver! Na ons middagmaal in Touro wordt het weer veel slechter. Regen, veel regen en wind. Dat dit type weer niet mijn ding is weten we al langer. Voor mij mag het nu gedaan zijn. Het wordt echt ploeteren, berg op en af. Ik kan niet verder genieten van de natuur en omgeving. Eén ding speelt er in mijn hoofd, Santiago halen! Mart en Luus bekijken dit anders en zeggen dat dit alles bij 'de Camino' hoort!? Rotweer is het en niks anders. Het klimmen wordt nog moeilijker dan het al is voor mij. Eindelijk bereiken we in een uithoek van Santiago het bord "Santiago"... Voor Luus en Mart een feest, voor mij een doodgewoon naambord met "Santiago" op! Foto's worden genomen, ik ben zeiknat tot op het blote vel! We klimmen verder naar het centrum van de oude stad, zelfs te voet tot het centrum. Naar de kathedraal fietsen en stappen is een must voor een pelgrim zeggen Luus en Mart. Een bijna verlaten plein voor de kathedraal is ons deel, gelukkig is René uit Nijmegen er om ons te verwelkomen...een blauwe lichtstraal op het door het slechte weer sombere plein... Verder is er bij mij geen euforie, wel een voldoening zonder meer dat ik het gehaald heb... hola Santiago!

Het beleven van de aankomst kwam pas 2 dagen later, bij zonnig weer en dat deed deugd...je komt bekende pelgrims tegen. De jongens uit Hapert en Luyksgestel, de Italianen, de mountainbikende Spanjaarden. Tussen de vele wandelaars herken ik bekende gezichten van onderweg, alleen zien ze er wat afgepeigerd uit maar blij en tevens ontroerd... "
'De Camino' wordt door ieder op zijn eigen manier beleefd... Foto's: Pedro

7 juni, fietsen van Puente Pedrafita tot Paradela over een afstand van 62km. Ontbijt om 7.15 uur en gestart om 8.15 uur. Het weer: fris tot koud, 4 - 12°C, regen.

	Links: Standbeeld San Roque Boven: de top van de Alto do Poio

" De O Cebreiro, Alto San Roque en Alto do Poio wenken. Fysiek zwaar en de laatste spreekwoordelijke loodjes wegen inderdaad zwaar. We vertrokken net voor de top van de O Cebreiro en dat was later gezien niet echt goed. De dag aanvangen met een zware klim is alleen weggelegd voor èchte fietsers, beroepsfietsers, zeg maar renners en dan nog. Klimmen in de regen en mist. Klimmen in een temperatuur van amper 4°C... Lijden, zuchten, hoesten, duwen op de trappers, trekken aan het stuur. Moeizaam bereik ik de top, ik ben een hele beklimming lang met mezelf in strijd geweest. Toch was het opnieuw een overwinning op mezelf. Na de O Cebreiro volgt nog de Alto San Roque waar ik de steentjes van mijn zoon Steve afleg en na enkele moeilijke en steile kilometers later bereik ik ook de top van de Alto do Poio! De Spaanse cols zitten er op, niet dat het nu gemakklijker wordt, neen dat niet. Het blijft klimmen en dalen tot in Santiago, dat weet ik op te maken uit de woorden van Mart en Luus. Nu is het dalen, dalen in erbarmelijke weersomstandigheden, slechter kan niet. Regen en wind, remmen meer dan half dicht geknepen en soms vol open gelaten in de afdaling en dan amper 13km/u halen wegens de enorme wind! In Triacastela proberen we in een plaatselijke bar op temperatuur te komen. Een half uur later fietsen we richting Portomarin. Dat halen we niet, in Paradela stoppen we voor de overnachting, verkleumd van de kou, de vingers blauw en de ogen gezwollen...we gaan slapen bij Señor Manuel...en het eten wordt met liefde bereid door de oma..."