Vrijdag 7 december 2007

Dagen na de operatie...

... Als ik denk aan mijn moeder, speelt zich vaak in mijn hoofd af dat ze 'alleen' is. Inderdaad, ze is al lang alleen... maar eigenlijk zijn er best veel mensen die om haar geven. Zo had ze vroeger weinig contact met haar zus, maar nu die (terwijl mijn moeder in Gent lag te wachten op haar hartoperatie) haar man verloren is, hebben ze meer contact met elkaar. Zo belt haar zus zowel 's ochtends als 's avonds en ze komt ook wekelijks langs. Verder zijn er nog mijn broers, die bellen wel veel en komen soms ook langs. Ze wonen een eind verder en het is niet altijd evident om te komen...Ik ben waarschijnlijk meer alleen dan haar...Maar dat is het probleem niet. Vanavond ging ik langs en een vriend van haar was er. Hij wou weggaan omdat ik er was, maar hij mocht niet van mijn moeder. Ze is niet graag alleen... (kan ik héél goed geloven als je zolang in het ziekenhuis ligt...).
Ze wil niets van Kerstsfeer rond zich en wil niks vieren.
Vandaag dacht ze aan de jonge kinderen die dikwijls een been verliezen door landmijnen. Ze vond het verschrikkelijk voor hen. Ik dacht dat het voor de kinderen die een prothese kregen nog beter meeviel dan voor de kinderen die nooit geen kans kregen hiertoe. Nu, ik ben blij dat mijn moeder aan hen denkt. Het is zo'n sterke vrouw... hemeltje...
Ik wou dat ik vroeger veel meer kon praten met mijn moeder. Ik heb mijn vader al verloren toen ik 8 jaar was, en zie daar heel wat van af. Ik had niet echt een goeie band met mijn moeder, omdat ik een speelvogel was en zij altijd maar moest hameren op het studeren. Ik was in haar ogen nooit goed genoeg... Dat heeft me uitermate veel gekwetst... Zo zelfs dat ik nu last heb van die situatie van vroeger...
Nu, ik ben heel blij dat ik zoveel kan doen voor mijn moeder.
Woensdag nog heb ik witlof in ham klaargemaakt met een heerlijk licht kaassausje. Ze was er zo blij mee en dan heb ik echt zin om te huilen. Dan denk ik soms : zie je wel dat ik de slechtste niet ben...

Geschreven door peizerke om 19:41 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Woensdag 5 december 2007

operatie achter de rug... en nu...

De operatie is achter de rug... De eerste dagen waren heel erg pijnlijk voor mijn moeder. Uiteindelijk stemde ze erin toe om morfine toegediend te krijgen. Ze kon zo niet verder. Je zag dat ze echt veel pijn leed en ze was compleet uitgeput. Nu gaat het dus wat beter.
Zaterdag was ik op bezoek geweest en ze was net terug uit de dialyse. Ik was er net en mijn moeder moest naar het toilet. Ze wou op de toiletstoel gaan en de verpleegsters vroegen of ik een oogje in het zeil wou houden. Ik was er al niet happig op... je weet maar nooit... en ja, toen mijn moeder even later zei van : er hangt precies wat bloed op mijn knie (van het goeie been...), keek ik naar haar been (ik stond aan de andere kant van het bed) en ik zag een grote plas bloed onder de stoel liggen. Onmiddellijk de verpleegsters geroepen die uiteindelijk de controle hadden over wat moest gedaan worden. Een chirurg uit het operatiekwartier was er snel bij... Er was een ader beginnen bloeden... Ik was helemaal aangedaan en was er echt niet goed van. Mijn moeder heeft het maar half beseft volgens mij... (ze had misschien geen pijn toen ???). Ik heb het ganse weekend niet geslapen en de zondag hoorden we nog van de dokter dat we blij mochten zijn dat ik erbij was, want anders ging mijn moeder uitbloeden.... De verpleegsters vroegen speciaal om te reageren op het ziekenhuis omdat er zo weinig personeel was... Zucht.....

Geschreven door peizerke om 12:52 Reageer op dit bericht

Vrijdag 30 november 2007

Het kan verkeren...

en hoe...

Net één week thuis van het kortverblijf... krijgt mijn moeder telefoon vanuit het ziekenhuis dat ze terug moet opgenomen worden. Vanuit de dialyse hebben ze in het bloed een bacterie ontdekt.
Maandagnamiddag was de opname en natuurlijk was mijn moeder ferm ongerust. Ook ik was wat ongerust, maar we moesten een reeks onderzoeken afwachten om te weten om welk soort bacterie het ging.
Donderdagvoormiddag was ik net op bezoek geweest en de dokter was langsgeweest en vermoedde dat de bacterie vanuit de wonde op haar voet kwam. Ik was eigenlijk een stuk gerustgesteld. Er was namelijk kans dat de ontsteking vanuit de liesstreek kwam en daar zit een stuk kunststof om een overbrugging te maken. Het stuk weefsel rond de kunststof was al eens ontstoken en dat was toen gelukkig opgelost met antibiotica, maar er was geen 100% zekerheid dat die ontsteking zou wegblijven. Als die terugkomt, staat er een heel erg zware operatie op het programma en die was niet zo vanzelfsprekend.
Maar toen ik het nieuws kreeg dat de bacterie in de voet zou zitten... was ik dus gerustgesteld. Een paar uur later werd ik via mijn broer op de hoogte gebracht dat haar voet + onderbeen dringend geamputeerd zou worden. Ik reageerde eigenlijk verdoofd... Ik moest niet huilen om wat er zou moeten gebeuren. Ik had er nog niet aan gedacht, maar had er wel al van gehoord dat dit in sommige gevallen nodig is...
Toen ik deze morgen vroeg mijn moeder kon bezoeken (want ik moest gisterenavond werken en kon dus niet langs gaan...) stond ik al van in de lift te huilen... Ze heeft al zoveel meegemaakt en nu nog dit erbovenop... Ze is een heel sterke vrouw... Echt beresterk !!! Zoveel onderzoeken, operaties en al 8 maand ziekenhuis achter de rug.
Het ziet er naar uit dat kerst en nieuwjaar ook in het ziekenhuis gevierd zullen worden...
De dokters hebben gisteren al onmiddellijk van een prothese gesproken. Daar schrok ik dus wel even van, want ik had al een idee dat mijn moeder altijd in een rolwagentje zou moeten zitten... Met onmiddellijk de achterliggende gedachte dat ze niet meer naar huis zal kunnen en dat zal haar heel erg veel pijn doen.
Deze namiddag gebeurt te operatie. Vanavond mag ik gelukkig nog langs gaan... ongeacht het uur van de operatie... Het was dus héél dringend...
Jeetje jeetje jeetje !!! Ik heb echt heel veel verdriet om haar... Ze maakt zoveel mee en ziet zoveel af !!! ZUCHT.
En wat als ze niet meer wakker wordt ???

Geschreven door peizerke om 12:36 Reageer op dit bericht

Maandag 26 november 2007

Ziekenhuis

Na een heel druk weekend (voor mij althans...) kreeg ik deze morgen telefoon van het ziekenhuis. Mijn moeder moet vandaag terug opgenomen worden. Door bloedonderzoek in de dialyse is duidelijk geworden dat er een bacterie in het bloed zit. Er moet nu via baxter antibiotica in het bloed gebracht worden... Meer nieuws hebben we nog niet, maar het ziet er niet goed uit... Zucht... Ik hoop dat ze niet veel pijn heeft en dat de ziekenhuisopname van heel korte duur is !

Geschreven door peizerke om 10:17 Reageer op dit bericht

Vrijdag 23 november 2007

De emoties laaien hoog op...

Deze morgen ging ik op bezoek. Ik hoopte een ietwat betere toestand aan te treffen. Maar... toen ik er om half 10 aan kwam, zag ik dat mijn broer nog maar pas de ontbijttafel gedekt had en dat mijn moeder ongelukkig keek en was. Er liep vanalles verkeerd dus. Bovendien had mijn moeder heel veel last van haar voet (waar open wonden zitten van diabetes). Allemaal niet aangenaam en heel erg pijnlijk.

Ik vroeg mijn broer wanneer hij er volgende week zou zijn, zodat ik mijn planning kon opmaken en hij wist het absoluut nog niet en hij was bovendien héél erg kort tegen mij. Daar had hij helemaal geen reden toe... want ik was er al die 8 maanden altijd én ik moest mij altijd schikken naar hem. Hij liet niet weten wanneer hij kwam en ging bovendien ook 2 keer op reis.

Toen ik de sleutel van het huis vroeg, werd mijn moeder opeens agressief. En hoe... Ze beweerde hoog bij laag dat ik nog een sleutel had en begon zelfs te slaan op tafel. (Ze maakt er een probleem van dat ze niet weet waar de sleutels zijn. Bij mijn weten heb ik echt geen sleutel van de voordeur meer....) In elk geval ben ik ineens zelf ontploft. Ik heb gezegd : als het zo zit, dan hoef ik helemaal geen sleutel meer, en ik ben weggelopen met een slaande deur !
Een eind later heeft mijn moeder mij opgebeld en was verdrietig omdat ze zo boos geweest was. Ik begrijp het allemaal wel... eigenlijk, maar ik was ook heel erg boos op mijn broer. Ik heb het haar verteld en ineens kwam mijn broer toen zelf aan de telefoon en heb ik hem de waarheid gezegd.

Dat hij niet eerlijk is, weet ik al langer. Maar dat hij mij dan nog eens verwijt dat hij niet weet wanneer ik ga naar mijn moeder en zo voort, dan liegt hij. En dat ben ik meer als moe. Ik heb hem dan maar heel mooi gezegd dat hij nooit interesse heeft getoond welke oplossingen we moesten zoeken voor haar als hulpverlening. En ja, toen had hij niets meer te zeggen. Ik heb boos de hoorn neergelegd en wil hem niet meer spreken. Bah !!!

Ik kan sowieso dit weekend niet naar mijn moeder op bezoek omdat ik vast zit met het werk. Het wordt dus afwachten én ja... ik weet dus niet wanneer mijn broer er is hé volgende week. Het wordt nog leuk !

De afbeelding geeft weer hoe ik me de ganse dag voelde...

Geschreven door peizerke om 21:32 Reageer op dit bericht

Woensdag 21 november 2007

Huis- en keukenarrangementen.

Ik ben vandaag pas voor het eerst naar huis gegaan, waar ik mijn moeder in de keuken aantrof. Gisteren moest ze naar de nierdialyse en moest ik nadien werken, zodat ik niet kon langsgaan. Vanmorgen bracht ik een bezoek en ik was enigszins ontgoocheld over hoe ik het huis aantrof. Mijn broer had voor haar gezorgd maandagavond en dinsdag. De keuken was één rompslomp van medicijnen, afval, vuile borden, kranten, boekjes, kledij en wasgerief. Mijn moeder was heel blij dat ik orde op zaken kwam stellen. In een uur tijd had ik de ganse keuken opgeruimd. Ik was teleurgesteld dat mijn broer niet wat beter zijn best gedaan had voor haar. Ik had in zijn plaats toch gezorgd dat ze bij haar thuiskomst niet een halve mesthoop zou vinden. Temeer omdat ze zelf niet uit de voeten kan en alles moet vragen... Nu ja, ... ik ben hij niet en hij is mij niet... Ik zal maar denken dat hij binnen zijn mogelijkheden zijn best doet. Hmmm, maar ik was er niet echt welgezind door en mijn moeder vond zichzelf vervelend omdat ze mij constant alles vroeg om op te ruimen. Ik maakte er geen punt van... integendeel. Ik was ergens in de ene zin wel fier... Zo zie je maar, de jongste dochter met 4 oudere broers, die allemaal universitaire studies gedaan hebben, en uiteraard die dochter niet... Wel, net die dochter zal het klaren ! Voila, dat mag ook eens gezegd zijn, toch ?!!!

Geschreven door peizerke om 22:03 Reageer op dit bericht

Dinsdag 20 november 2007

2 keer kort naeen in het ziekenhuis...

Het leven telt niet door het aantal keren dat je adem hebt gehaald, maar door het aantal adembenemende momenten. Dit last ik op qualitytime
Prachtig gewoon. Ik werd zelfs wat melancholisch bij de muziek die ik er hoorde.

Gisteren is mijn ma dus terug thuisgekomen. Ze was héél erg moe en wou eigenlijk het liefst slapen en waarschijnlijk alleen zijn. De komende dagen zal duidelijk worden wat het inhoudt om terug thuis te zijn... Het zal moeilijk worden, maar hopelijk lukt het...

Toen ze een weekend in intensieve zorgen geweest was en een aantal dagen in een gewone kamer lag, kreeg ze de melding dat ze terug naar huis mocht. Er was een trombose in het been geweest en eerst moest het been ontzwellen... Haar hartritme was een week gevolgd geweest en er waren geen grote onregelmatigheden aangetroffen. Ik was vooral al heel erg opgelucht dat het zo snel voorbij leek te zijn. Maar na 2 dagen, kreeg ik midden in de nacht telefoon van mijn ma, dat ze zich zo slecht voelde. Ze had gelukkig ook de huisarts opgebeld. Ik ben snel naar haar toegereden en samen met de huisarts zijn we naar het ziekenhuis gereden. Opnieuw was de hartslag boven de 140 in rust. Met de medicatie werd die naar beneden gehaald. Opnieuw ging ze naar de intensieve zorgen en deze keer voor een 2-tal weken. 3 keer per dag een half uurtje bezoek. Het waren angstige dagen, maar de toestand bleef stabiel.

Geschreven door peizerke om 11:13 Reageer op dit bericht

Maandag 19 november 2007

Terug naar huis !

Na 8 maanden ziekenhuis en kortverblijf terug naar je eigen huis kunnen. Hoe zou jij je daarbij voelen ? 8 Maanden afzien, van de ene operatie naar de andere en dan nog veel pijn hebben. Ik ben nog jong… maar voor iemand die de 70 al een eindje gepasseerd is, moet het toch zwaar zijn om te dragen ? Niet eens meer doen waar je zin in hebt, altijd maar in bed liggen en dan uiteindelijk niet meer kunnen wandelen of niks. Nu gaat het gelukkig ietsje beter, maar wandelen blijft moeilijk. Heel moeilijk. De eerste dagen thuis zullen emotioneel heel lastig zijn. Ineens zal duidelijk worden wat mijn ma al niet meer zal kunnen. Maar… we zorgen voor haar. De eerste week mijn ene broer en dan zal het wat afwisselen worden. Zo goed als ik kon, heb ik voor haar gezorgd. Ik moest af en toe eens wat gas terugnemen om er zelf niet aan onderdoor te gaan. Ik voelde me er niet echt slecht bij toen ik er eens iets minder was voor haar. Uiteindelijk was overeind blijven het belangrijkste en als ik zelf met een lang gezicht bij haar moet zitten… dan maar liever niet. Uiteindelijk zullen de komende dagen voor haar weer een enorm grote aanpassing zijn. En op lange duur moeten we ons gaan afvragen of ze in dat huis wil blijven wonen of niet…

Geschreven door peizerke om 15:44 1 reactie Reageer op dit bericht

Vrijdag 16 november 2007

de start...

Hallo allen,
Hoewel ik zelf nog geen 50 ben, waag ik me toch bij de seniorenblogs... Dit voornamelijk omdat ik van alles wil vertellen over mijn moeder. Zij is er nu 77 en heeft 7 maanden ziekenhuis achter de rug... Na één maand revalidatie in een kortverblijf mag zij nu volgende week naar huis. Na 8 maanden terug naar het huis waar ze zoveel heeft meegemaakt...
Over alles wat gebeurd is, wil ik vertellen... Ik hoop dat ik hier wat luisterende oren vind, want van nature uit ben ik een gesloten persoon... die niet gauw veel vertelt. Ik ben namelijk nogal wat teleurgesteld in vriendschappen en deze weg lijkt voor mij toch een uitlaatklep.
Ik heb zoveel te vertellen dat ik nauwelijks weet waar te beginnen. Mij lijkt dat de eerste ziekenhuisopname een goeie start zal zijn.
Ik wil er helemaal geen medisch uitgebreid verhaal van maken, maar voornamelijk ook praten over de emoties die eruit voortkwamen...
En bij deze... zijn we gestart... !

Geschreven door peizerke om 09:16 1 reactie Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Zieleroerselen van een dochter...