De emoties laaien hoog op...

Ik ben vandaag pas voor het eerst naar huis gegaan, waar ik mijn moeder in de keuken aantrof.  Gisteren moest ze naar de nierdialyse en moest ik nadien werken, zodat ik niet kon langsgaan.  Vanmorgen bracht ik een bezoek en ik was enigszins ontgoocheld over hoe ik het huis aantrof.  Mijn broer had voor haar gezorgd maandagavond en dinsdag.  De keuken was één rompslomp van medicijnen, afval, vuile borden, kranten, boekjes, kledij en wasgerief.   Mijn moeder was heel blij dat ik orde op zaken kwam stellen.  In een uur tijd had ik de ganse keuken opgeruimd.  Ik was teleurgesteld dat mijn broer niet wat beter zijn best gedaan had voor haar.   Ik had in zijn plaats toch gezorgd dat ze bij haar thuiskomst niet een halve mesthoop zou vinden.  Temeer omdat ze zelf niet uit de voeten kan en alles moet vragen...  Nu ja, ... ik ben hij niet en hij is mij niet... Ik zal maar denken dat hij binnen zijn mogelijkheden zijn best doet.  Hmmm, maar ik was er niet echt welgezind door en mijn moeder vond zichzelf vervelend omdat ze mij constant alles vroeg om op te ruimen.  Ik maakte er geen punt van... integendeel.  Ik was ergens in de ene zin wel fier... Zo zie je maar, de jongste dochter met 4 oudere broers, die allemaal universitaire studies gedaan hebben, en uiteraard die dochter niet...  Wel, net die dochter zal het klaren !  Voila, dat mag ook eens gezegd zijn, toch ?!!!

Het leven telt niet door het aantal keren dat je adem hebt gehaald, maar door het aantal adembenemende momenten.  Dit last ik op qualitytime
Prachtig gewoon.  Ik werd zelfs wat melancholisch bij de muziek die ik er hoorde. 

Gisteren is mijn ma dus terug thuisgekomen.  Ze was héél erg moe en wou eigenlijk het liefst slapen en waarschijnlijk alleen zijn.  De komende dagen zal duidelijk worden wat het inhoudt om terug thuis te zijn...  Het zal moeilijk worden, maar hopelijk lukt het...

Toen ze een weekend in intensieve zorgen geweest was en een aantal dagen in een gewone kamer lag, kreeg ze de melding dat ze terug naar huis mocht.  Er was een trombose in het been geweest en eerst moest het been ontzwellen...  Haar hartritme was een week gevolgd geweest en er waren geen grote onregelmatigheden aangetroffen.  Ik was vooral al heel erg opgelucht dat het zo snel voorbij leek te zijn.  Maar na 2 dagen, kreeg ik midden in de nacht telefoon van mijn ma, dat ze zich zo slecht voelde.  Ze had gelukkig ook de huisarts opgebeld.  Ik ben snel naar haar toegereden en samen met de huisarts zijn we naar het ziekenhuis gereden.  Opnieuw was de hartslag boven de 140 in rust.  Met de medicatie werd die naar beneden gehaald.  Opnieuw ging ze naar de intensieve zorgen en deze keer voor een 2-tal weken.  3 keer per dag een half uurtje bezoek.  Het waren angstige dagen, maar de toestand bleef stabiel.

Na 8 maanden ziekenhuis en kortverblijf terug naar je eigen huis kunnen.  Hoe zou jij je daarbij voelen ?  8 Maanden afzien, van de ene operatie naar de andere en dan nog veel pijn hebben.  Ik ben nog jong… maar voor iemand die de 70 al een eindje gepasseerd is, moet het toch zwaar zijn om te dragen ?  Niet eens meer doen waar je zin in hebt, altijd maar in bed liggen en dan uiteindelijk niet meer kunnen wandelen of niks.  Nu gaat het gelukkig ietsje beter, maar wandelen blijft moeilijk.  Heel moeilijk.  De eerste dagen thuis zullen emotioneel heel lastig zijn.  Ineens zal duidelijk worden wat mijn ma al niet meer zal kunnen.  Maar… we zorgen voor haar.  De eerste week mijn ene broer en dan zal het wat afwisselen worden.  Zo goed als ik kon, heb ik voor haar gezorgd.  Ik moest af en toe eens wat gas terugnemen om er zelf niet aan onderdoor te gaan.  Ik voelde me er niet echt slecht bij toen ik er eens iets minder was voor haar.  Uiteindelijk was overeind blijven het belangrijkste en als ik zelf met een lang gezicht bij haar moet zitten… dan maar liever niet.  Uiteindelijk zullen de komende dagen voor haar weer een enorm grote aanpassing zijn.   En op lange duur moeten we ons gaan afvragen of ze in dat huis wil blijven wonen of niet…