Adventslied

Advent is verwachten
met hopen bekleed
is licht in de nachten
van God die ons nooit vergeet

Wanneer hij in de tempel staat
is het een engel die daar praat
Zacharias je krijgt een zoon
't wordt een bijzondere persoon
Geloof je 't niet? Dit is het teken
je zal tot die dag niet meer spreken

Advent is verwachten...

'Gegroet Maria' hoorde zij
Gabriël kwam dichterbij
Wees maar niet bang, je krijgt een zoon
Hij neemt plaats op Davids troon
Maria zei: ik zal God eren
ik wil de weg gaan van de Here

Advent is verwachten...

Elisabeth hield het niet uit
Gezegend ben je! riep ze luid
Maria zei: ik loof de Heer
zijn minste dienaar krijgt de eer
wie honger heeft geeft hij te eten
God is zijn kinderen niet vergeten

Advent is verwachten...

Wat waren alle mensen blij!
een zoon, maar o hoe heette hij
'Johannes' schreef zijn vader neer
zijn tong kwam los, hij prees de Heer
en liet aan alle mensen weten
God is zijn kinderen niet vergeten

Advent is verwachten...
Advent is verwachten...

Op een grote paddestoel

Op een grote paddestoel
Rood met witte stippen
Zat kabouter Spillebeen
Heen en weer te wippen
Krak, zei toen de paddestoel
Met een diepe zucht
Allebei de beentjes
Hoepla in de lucht

Herfstregen

 

De regen kust mijn vensters weer,
De donkre winden sollen
Het droeve liedje van weleer
Langs alle huizebollen;
Een dorre tak gaat heen en weer,
En van zijn blâren rollen
De natte tranen telkens neer -
Altijd weer volgezwollen.
0: met de zon om 't hoofd gewonden,
Met geld en goed en zoet-gezind -
Wien heeft de Mei geen vreugd gezonden?
Maar in den Herfst, bij regenwind -
Zeg: heeft er één den moed gevonden - -
Ach! 'k weet - ik ben een heel laf kind!



C.S. Adema van Scheltema

Herfst herfst wat heb je te koop

Honderd duizendbladeren op een hoop

Zakken vol met wind

Ja mijn kind

'Kweet niet of jij dat aardig vindt.

Voor deze dag

Van Jan Jacob Slauerhof

Á la Rossetti

• Steeds ben ik met de vijand in mijzelf
• In bange worstelstrijd op leve' en dood.
• Hij wint vaak veld met Afschuw van mijzelf,
• Met ziekten en verraad tot bondgenoot.
• Totdat mijn Zelfbewustzijn: trots gewelf,
• Over mij instort; de genadestoot
• Verbeid ik lang, woel mij dan langzaam bloot
• En kom met tegenzin weer tot mijzelf.
• Opnieuw dan strijd: voor immer onbeslist.
• Soms tracht, ontwijkend, ik weer één te worden,
• Vraag zelfs een vrouw of zij mij steunen wil,
• Hoewel ik altijd innig-zeker wist
• Dat ik verdoemd ben, al mijn kracht verspil,
• Chaos behoor en nimmer raak tot Orde.

September

 

September de maand van de herfst

De bladeren gaan gelen

Je ziet er soms al wat waaien

Dan gaan we de zomer vaarwel zwaaien

Nog enige dagen

En dan krijgt de herfst behagen

Om ons soms met regen en wind te plagen

Zo gaat het ook in het leven

Het is up en down

Meer down dan up

Want het leven gaat in de herfst een beetje stuk

We kijken terug naar die mooie zomer

Die maar niet wilde komen

Ja, maar toch was het een zomer van stilte en rust

Zo ontstaan de nieuwe dromen

De zomer had of moet in je leven komen

Anders heeft men weinig te dromen

Je ziet overal nog het kwaad naar boven komen

Onlusten bij de voetbalwedstrijden

Mensen nog steeds in oorlog

Nee, de zomer kwam maar niet

Straks komt dan de winter weer

En dan snijdt de wind in je leven

En moet men van de koude beven

Welke koude zal het zijn

Een koude van het ravijn?

Ja, als je niet wilde geloven

Dat de zomer komt van Boven

De zomer in het hart

Dan is het voor eeuwig zomer

Ook al denk je dat de zomer nog moest komen

De herfst verteld een mens wel hoe het zit

De herfst van het menselijke leven

Ja toch, het leven was maar even!

 

Dat heeft maar aan een haar gehangen.

Dat was bijna verkeerd afgelopen.

Koeien met gouden horens beloven.

Mooie zaken in het vooruitzicht stellen die nooit waargemaakt zullen worden.

Dat is een stuk boter in de brij.

Dat is een leuke meevaller.

Giften en gaven maken nichten en magen.

Door veel te geven wordt je snel geliefd.

Er kaal van af komen.

Er geen voordeel van hebben.

 

Een liedje over Zuid Holland

Zuid- Holland met je weiden en 't grazende vee,
Je molens, je duinen, je strand en je zee,
Je plassen en meren, aan schoonheid zo rijk,
Je grote rivieren, betoomd door de dijk,
Je akkers met graan, waar de wind overgaat,
Je bloembollenvelden in kleurig gewaad!
Aan jou o, Zuid- Holland, mijn heerlijk land, mijn heerlijk land,
Aan jou o, Zuid- Holland, heb ik mijn hart verpand!

Zuid- Holland, je hoofdstad zo mooi en zo oud,
Je weids 's-Gravenhage, met Plein en Voorhout,
Daar vindt men 't bestuur van Provincie en Land,
Daar wonen ook ambassadeur en gezant.
Daar gingen de graven van Holland op jacht,
Daar zetelt Oranjes doorluchtig geslacht!
Aan jou, o Zuid- Holland, historisch land, historisch land
Aan jou, o Zuid- Holland, heb ik mijn hart verpand!

 "Het liedje van de wind"

Het liedje van de wind is schuchter
Romantisch en nuchter
Het zingt in allerhande talen
De mooiste verhalen
Over west en over oost
Over droefenis en troost
Over dood en over leven
Over falen en vergeven
Het vertelt ons dag en nacht
Van de zwakheid en de kracht
Van het vuur dat nooit wil branden
Van de hoop die nooit zal stranden
Het liedje van de wind is moedig
Kwaadaardig en goedig
Het dobbert tussen toen en heden
Van oorlog naar vrede
Het is logisch zonder end
En tegelijk inconsequent
Het is onstabiel en rustig
Vredelievend en vechtlustig
Het is koud en warm en koel
Spijkerhard en vol gevoel
Te triomfantelijk en te treurig
Te montotoon en te veelkleurig
Het liedje van de wind is tierig
Gulhartig en gierig
Het schommelt tussen leed en vreugde
Gebreken en deugden
Het is te weinig en te veel
Het is te vrij en te formeel
Wankelmoedig en verbeten
Vastberaden en gespleten
Het is het liedje op de grens
Tussen 't monster en de mens
Het klinkt zo in onze oren
Als wij 't zelf het liefste horen
Het liedje van de wind
Het liedje van de wind
Het liedje van de wind...

Tekst en muziek: Jules de Corte