Hij deed het .............

   Geen parels voor de zwijnen

  Dat zijn ze zeker ,onze goede staatmuzikanten , met trekorgel en luit , lijden zij ons uit  't was weer een mooie dag ,zo eentje onverwacht .

Kent U ze ook die lieve sneutjes uit de bergen ? zij wilden ook eens op mijn blog komen


 Wie zou het kunnen weigeren ......

Eigen aardig .....en ik voel me eigenlijk niet zo blij met al deze herinnernigen ,ondanks dat zij mij zo levens rijk hebben gemaakt , het is steeds een heropenen van een nacht merrie die periode van  de landing in Nomandie  tot de aftocht van de bezetter in september uit duffel waren voor ons een leven van alarm tot alarm een confrontatie met dood angst en vernieling ,  het ging er hectische aan toe die laatstebezettings dagen , van af midde augustus 1944 voerden goederen treinen   bijna dagelijks  ontelbare Duitse soldaten  , afkomstig van de franse frontlazeretten naar het legerhospitaal in de gemeente , het plaatselijke rode kruis werd gevorderd om de transport te verzorgen van Duffelstatie naar het ziekenhuis  ............ Zo stonden wij eens op het peron te wachten , het was koud en nog donker toch begon het in het oosten te gloren; de duitsers met een slecht bedwongen paniek over en weer  wandelend   waren duidelijk over hun toeren , onder ons werdt er nauwelijks gefuisterd ........ plots hoorde we huiverend het geluid van een nieuwe spooktrein  , langzaam  traag doemde het grauwe monster uit de duisternis , knarsend kwam hij tot stilstand een ganse trein beeste wagens , als de ijzeren deuren werden opengetrokken werden verstomden wij  .....  en bleven verstomt  door de hoop van onmenselijke taferelen   een kluwen van afzichtelijke mensen lichamen , daar voor mij kronkelend van pijn of barmartige roerloos , ze lagen stil ordeloos  op stinkend stro, veertien dagen waren ze onder weg  hun in der  haast aangebrachte gibs verbanden droegen de sporen van etter en bloed , moesten wij ons gezicht afwenden , neen vooruit want meer leed kwam er aan , deze miserie moest worden vervoert Wij grepen de dekens  die die naam ook al niet meer waard waren en die hun ligbed waren vast , en brachten hen naar alle soorten van transport middelen stootkarren open camions platte wagen getrokken door traktoren .....hotsernd en botsend over de kasseiweg  op alles wat wielen had werd de miserie  en  het gehuil van pijn bij ieder schok  in de rode morgen geschreeuwd " de resten van het grote rijk ", naar de kliniek gebracht  de nieuwsgierigen die  deze" stoet "zagen voorbij trekken , lieten huiverend hun gordijnen toevallen .................;;
 Sorry maar dit zijn geen verhalen van horen te zeggen maar maar Peter was er bij ;; De laatse in deze beleving geef ik op een volgende keer die is mindertriestig maar tekend ook de mentaliteit van beleven