Pastel: Portret Pascal : Fase twee deel 1

Vandaag ga ik het één en ander schrijven over het opzetten van dit portret. Zoals steeds ben ik begonnen met een vrij gedetaïlleerde tekening van het model. Iets wat ik uitvoerig beschreven heb in deel1. Nu wil ik verder gaan met het opzetten van de eerste kleurstreken met pastel in het gezicht.
Steeds als ik een portret van iemand teken probeer ik te streven naar een zo groot mogelijke gelijkenis ten opzichte van het model. Je zal van mijn hand niet snel iets zien waar je kruis nog munt van kunt herkennen, zeker niet als het om een portret gaat. Ook probeer ik de geportretteerde zo optimaal mogelijk in beeld te brengen. En dat optimaal in beeld brengen bedoel ik letterlijk en dat vind ik dan ook één van mijn belangrijkste doelstellingen bij het maken van een portret. Ook probeer ik altijd de kenmerken van de persoon zo voordelig mogelijk te schilderen. Ook deze doelstelling vind ik enorm belangrijk.  Om dit alles zo goed mogelijk uit te voeren begin ik bij een portret steeds met de ogen daarna volgt de neus, de mond en de oren. Wanneer deze onderdelen mijn goedkeuring wegdragen dan ga ik verder met het hele gezicht en al de andere onderdelen van het schilderij. Waarbij ik meestal eindig met de achtergrond.
Ook voor het portret van Pascal ben ik op deze manier te werk gegaan. Op bijgaande foto kan je goed zien dat ik eerst ben begonnen met de onderdelen die ik hierboven heb beschreven. Je kan op de foto goed zien hoe extreem de eerste kleuren zijn die ik gebruik in het gezicht. Je ziet dat de lippen zeer rood zijn ook zie je dat de lichtplekken op de neus vrij donker rood zijn aangezet. Ook zie je dat er een geelgroene kleur gebruikt wordt om de huidtoon weer te geven. Op dit moment is dat nog niet van zo een groot belang, die huidtoon, omdat ik in de eerste plaats de ogen, neus en mond op de juiste plaats en met de juiste afmetingen wil weergeven. Maar je kan toch duidelijk zien dat door het linker gedeelte van het gezicht van kleur te voorzien de neus voor een groot gedeelte haar vorm krijgt. Ook kan je duidelijk zien dat de mond zijn proporties heeft maar nog lang niet zijn definitief stadium bereikt heeft. Ik wil hiermee zeggen dat alle kleuren op dit moment nogal eentonig en zwaar zijn aangebracht maar die zullen in de volgende fases nog verschillende behandelingen krijgen alvorens ze hun definitieve kleur zullen hebben. Het is dan ook zoals ik al gezegd heb de bedoeling om de onderdelen van het gezicht zijn juiste plaats te geven.
In de volgende bespreking zal ik het hebben over het aanbrengen van een verbindingskleur in het gezicht en de invloed die de verschillende kleuren van deze verbindingskleur hebben op het gezicht.

Vanaf vandaag wil ik aan de hand van een aantal besprekingen het ontstaan van dit portret weergeven. Ik kan zeggen dat tijdens het werken aan dit portret voor mij één van de fijnste schildersessies heeft opgeleverd tot nu toe. Dit komt natuurlijk niet alleen door het schilderen maar door de ontmoeting met Pascal en de gehele gebeurtenis die rond dit project werden gevoerd hebben daartoe bijgedragen. Het is natuurlijk gemakkelijk achteraf dit soort dingen te vertellen maar de waarheid mag en moet gezegd worden.
Vandaag wil ik dan starten met de eerste opzet die ik gemaakt heb van Pascal. Ik heb in dit geval gekozen voor een houding die hem, volgens mij tamelijk goed typeerd. Het is een ietwat gedraaide houding van het torso maar de geportretteerde kijkt je vanop het papier duidelijk aan. Ook kijkt hij de toeschouwer aan met een iet wat terughoudendheid die hem zo typeerd, en hij heeft die geheimzinnige glimlach rond zijn mond die ook weer zeer kenmerkend is. Ik kan je verzekeren dat ik nog een tijdje kan doorgaan waarom ik voor deze houding en deze gelaatsuitdrukking heb gekozen maar dat ga ik niet doen omdat alles anders te uitgebreidt en te melig zou kunnen overkomen en dat is niet nodig denk ik.
Op de foto die bij dit artikel geplaatst is zie je dat ik een schets gemaakt heb van het model en dat deze schets vrij gedetailleerd is. Maar voor degenen onder u die mijn blog regelmatig volgen is het natuurlijk geen nieuwtje meer. Zij weten immers dat ik meestal start met een goed uitgewerkte tekening.
Je kan trouwens op de foto goed zien dat ik in deze fase al de schaduwen op het gelaat maar meer nog op de kleding aangegeven heb. De schaduwvlekken in het gezicht heb ik op dit moment wel niet donker ingekleurd omdat die hinderend zouden kunnen werken bij het verder afwerken van het portret. 
Mijn volgende bespreking zla handelen over de eerste aanzet van het gezicht met name de ogen, mond en neus. 

Vandaag wil ik wat meer uitleg geven over het verloop van een eerste kennismaking en de daarbij horende eerste tekensessie. Mijn eerste kennismaking met Pascal verliep toch wel anders dan gewoonlijk. Het was namelijk zo dat er tijdens deze samenkomst een aantal ongebruikelijke dingen moesten mee verwerkt worden. Ons eerste gesprek werd namelijk op film vastgelegd en dat was toch voor mij een ietwat stresserende bedoening. Het was een eerste kennismaking tussen Pascal en mij maar tegelijkertijd moest deze eerste kennismaking vastgelegd worden op film zodat dit filmmateriaal later zou kunnen dienen voor de opstart van kanaal50. En ik kan je verzekeren dat dit soort opnames wel het één en ander betekenen voor de personen die daraan meewerken. Ook maakten men een hele reeks opnames over hoe een portret tot stand komt en wat daar allemaal bij hoort. Ook dat gaf wat meer stress dan bij een normale sessie. Maar goed we zijn gestart die dag zoals ik gewoonlijk doe namelijk met een gesprek tussen mij en de persoon wiens portret ik mag schilderen. Dat gesprek moet de te portretteren persoon een inzicht geven in mijn werkwijze en hetgeen hem of haar te wachten maar ook tegelijkertijd probeer ik een beeld te krijgen van de innerlijke persoon die ik ga portretteren. Zo'n eerste gesprek is voor mij van het allergrootste belang omdat je daar meestal een inzicht krijgt hoe en wat de gast verwacht van zijn portret, maar hetgeen voor mij nog belangrijker is dat  ik dan probeer om een inzicht te krijgen over de dingen des levens die deze persoon beroeren. En deze iets meer sociale dingen beïnvloeden voor een groot gedeelte hoe dat ik het portret uiteindelijk zal schilderen. Na deze eerste babbel die meestal in mijn salon plaats vindt gaan we voor een kleine werksessie naar mijn atelier. Deze eerste werksessie duurt  ongeveer een  driekwartier tot maximum één uur. Daarna gaan we nog wat bijpraten en genieten van een versnapering waarna we vervolgens nogmaals een uurtje gaan werken in mijn atelier. Tijdens deze twee eerste sessies neem ik wat aantekeningen en maak ik wat schetsen die later wanneer ik het schilderij aan het schilderen ben van pas kunnen komen. Op de foto kan je een aantal van deze eerste tekeningen en kleurschetsen zien. Op het einde van deze eerste dag maak ik ook nog wat foto's en bepaal ik samen met de geportretteerde de afmetingen en de wijze waarop het portret zal gemaakt worden. Deze afspraken kunnen gaan van het materiaal waarin het schilderij gemaakt wordt tot in welke houding het model wil geportretteerd worden. Ook wordt dan gesproken over de lijst en de prijs van het protret. Wanneer al deze dingen besproken zijn en zowel het model als ik tevreden zijn over de werkwijze wordt een tweede schildersessie vastgelegd zodat het model enig idee heeft hoe en wanneer we opnieuw samenkomen om verder te werken. Hoe ik de tussentijd tussen deze eerste en  tweede samenkomst invul wil ik in de volgende besprekingen verder uitleggen. 

Vandaag wil ik weer iets meer vertellen over deze aquarel. In het bijzonder wil ik nu iets meer uitwijden over het schilderen van de trap en de vaas.
Waarom hecht ik nog al wat belang aan dit onderdeel van mijn schilderwerk? Het is natuurlijk zo dat ik als ik iets probeer af te beelden ik tamelijk waarheidsgetrouw te werk ga. Ik las laats op iemands blog dat er schilders zijn die een beeld van de werkelijkheid willen weergeven. De desbetreffende schrijver vergeleek deze schilders nogal smalend met pseudo-kunstenaars die iets willen weergeven wat niet per sé moet weergegeven worden vermits de werkelijkheid niet kan weergegeven worden. En wanneer men dat toch wil doen men dat beter met een foto kan doen. Ik ben het daar duidelijk niet mee eens omdat ik vind dat je met een foto niet die weergave kunt doen die je met borstel en penseel wel kunt doen. En omdat de foto klakkeloos imiteerd wat er staat of is (en dat kan soms zeer groot nodig zijn) maar een schilder die zoals ik te werk gaat geeft zijn gevoel en zicht op een onderwerp zoals hij dat voelt weer. Want ik zeg ook niet dat zij die schilderen zonder bepaalde regels van perspectief en andere wetten na te leven  zomaar iets er op los kliederen en met een paar verfvegen een bepaald onderwerp proberen weer te geven, pseudo-kunstenaars zijn. Alhoewel het voor mij gemakkelijk zou zijn om te bewijzen dat het moeilijker en technisch veel meer onderlegdheid vraagt om iets realistisch weer te geven. Maar dat heb ik al eens gedaan op mijn blog en ik ga dat niet meer herhalen. Als iemand goesting of zin heeft om dit te lezen dit kan je gemakkelijk terugvinden in mijn overzicht.
Dus waarom hecht ik belang aan die juiste weergave, omdat natuurlijk dan je schilderij aan realistische waarde wint. Als je naar de trap kijkt dan zie je bevoorbeeld dat deze niet egaal ingekleurd is. Neen aan de rechterkant is er een donkere schaduw die over de gehele trap valt.
Je kan je nu afvragen waar komt deze schaduw vandaan? Als je het schilderij goed bekijkt dan zul je zien dat het licht dat op de trap valt, komt door het venster in de achterste muur. Dit venster werpt zijn licht over de trap en daar bovenop maar over een gedeelte van de trap. Dit om de eenvoudige reden dat het niet breed genoeg is om de hele trap te belichten en omdat de vaas met haar sokkel in de weg staat om de hele trap te belichten.
Als je nu nog beter kijkt, dan zie je dat het net is of de schaduw naar boven toe breder wordt. Dat is ook zo maar dat heeft dan weer met perspectief te maken. De trap die loopt van beneden naar boven smaller uit door het perspectief dat zoals je weet steeds smaller wordt naarmate je de horizon nadert. Maar in dit geval komt het licht van achter (lees boven) de trap en dat volgt eigenaardig genoeg maar tegelijkertijd ook weer normaal dezelfde regel en loopt dus van boven naar beneden. Vermists de trappen onder het breedste zijn (door het perspectief) lijkt de schaduw onder het smalst en het licht het breedst. Ik weet dat dit redelijk ingewikkeld lijkt en best ook moeilijk te begrijpen is voor een leek maar neem maar van mij aan als je dit niet toepast zoals ik het beschreven heb (en zoals je het ook ziet als je naar de natuur schildert) je geen realistische voorstelling krijgt.
Ik denk dan ook dikwijls bij mijn eigen dat het misschien, om dit soort en nog andere regels, mening modern schilder zich laat verleiden tot wat kliederen en veel pragmatische zever over wat zijn schilderij te verbeelden heeft, laat verleiden. Ik hoef in dit geval aan niemand te zeggen dat dit een trap is waar aan de bovenzijde een vaas staat en dat die trap belicht wordt door het licht uit het venster boven aan de trap. Want dat ziet iedereen die naar het schilderij kijkt. Wat ik hier wel wil uitleggen is hoe ik tot dit tafereel kom en welke regels ik daarvoor dien te respecteren en dat het best moeilijk kan zijn om zulk een eenvoudig tafereel goed en waarheidsgetrouw te schilderen.
Tot slot wil ik nog zeggen dat de vaas die boven aan de trap staat belicht wordt door dezelfde lichtbtron als de trap namelijk het raam en dat daardoor de vaas aan de linkerzijde lichter van kleur is dan rechts. Want die rechterkant ligt natuurlijk in de schaduw. Ook wil ik er nog even op wijzen dat je van de tekenfout die ik gemaakt had bij de opzet van het schilderij niets meer merkt. Dit ,omdat ik dat door kleur weg te halen en achteraf weer kleur aan te brengen dat missertje mooi heb kunnen wegwerken. 
Mijn volgende bespreking zal de afwerking van het schilderij inhouden. 

Vandaag ga ik iets meer vertellen over de verdere afwerking van dit schilderij. In de eerste plaats zou ik je er willen op wijzen dat je van het stuk dat ik verkeerd intekende praktisch niets meer terug vindt. Ik heb door verschillende keren verf weg te wassen en naderhand enkele extra kleurwassingen te plaatsen, de tekening zo ver aangepast dat je niet meer kan zeggen dat er iets foutiefs was aan de ontwerptekening. Hierdoor wil ik duidelijk aantonen dat je ook met aquarel de nodige correcties kunt aanbrengen als je maar de juiste handelingen uitvoert en goed materiaal gebruikt.
Een tweede opmerking wil ik maken over het muurtje dat de trap van het linker gedeelte scheidt. Je kan nu goed zien dat ik door stippelen en spatten een welbepaalde struktuur aan deze muur heb gegeven. Je moet bij deze werkwijze er goed op letten dat je papier niet te nat is want anders loopt alles door elkaar. Dit is dus een techniek die je eens moet uitproberen op een appart stukje papier. Neem voor deze test hetzelfde papier als het papier waar je schilderij op staat zodat je met dezelfde waardemeter kunt meten waardoor je de gevolgen van je experimenteren op dezelfde leest schoeit.
En de derde opmerking handelt over de linker muur. Ik heb zoals ik in de vorige bespreking reeds zei ook hier iets extra's aan gedaan. Zoals je nu kan zien is de groene kleur lang niet meer zo hard als op de vorige foto. Ik heb een kleurwassing over het hele linker muur gedeelte gelegd. Een wassing van sterk verdunde gummigut (dit is een zeer doorzichtig geel) die het geheel een warmere uitstraling geeft en daardoor het schilderij aan waarde doet winnen. Ik zie dat dit een goede uitwerking heeft op het schilderij en ik denk dat ik nog een extra wassing over dit gedeelte ga leggen.
Tot slot zie je ook dat ik heel wat werk in de trap en de vaas gestoken heb. Hoe ik dat gedaan heb ga ik de volgende keer in detail bespreken. 

Vandaag wil ik iets meer uitleg geven over het aanpassen van het schilderij. Om het gedeelte dat ik wil verwijderen goed aan te pakken maak ik het schilderij nat op die welbepaalde plaats en neem ik met een bortel steeds opnieuw verf weg.Om dit succesvol te kunnen doen is  het is noodzakelijk om te werken op een redelijk zwaar papier. Ik zelf werk meestal op een papier van minimum 300 gram. Het papier waar ik nu op aan het werken ben is Fabriano van 640 gram. Dit is een van de zwaardere papiersoorten en dit papier kan een ferme stoot verdragen. In het geval van deze tekenfout is dat ook noodzakelijk. Want ik heb verschillende keren het zelfde procede van nat maken en verf wegnemen moeten herhalen. Op de foto zie je nu al duidelijk dat ik een groot gedeelte van de foutieve inkleuring weggenomen heb maar toch zie je nog steeds een gedeelte van de lijnen die ik heb ingeschilderd. Bij een volgende bespreking zal ik verder ingaan en duidelijk laten zien hoe het foutieve gedeelte verdwenen is.
Om een tegengewicht te geven aan de donkere kleuren aan de rechterkant heb ik een lichte kleur links op het schilderij opgebracht. Ik heb er voor gezorgd dat deze kleur een granulerend effect heeft waardoor je niet zo een egaal oppervlak krijgt als bij de donkere kleuren.
Waarom deze granulerende kleur? Ik moet toegeven dat het voor mij ook een experiment is om een vlak waar niets op gebeurd van kleur te voorzien. Granulerend wil zeggen dat er een bepaalde struktuur te zien is in de verf en dat zie je bij deze groene kleur redelijk goed. Ik wil er onmiddellijk aan toe voegen dat de kleur op zijn eigen minder goed past bij de overige kleuren maar daar zal ik mij weer iets moeten over laten invallen. Ik denk dat ik een aantal transparante kleurwassingen moet gaan gebruiken om de kleur aan te passen aan het schilderij.
In de volgende bespreking zal ik hierover wat meer uitleg geven.  

Vandaag enkele woorden uitleg over het verder afwerken van deze aquarel. Ik heb in het begin van dit schilderij en wel bij de opzet gesproken dat er een degelijke en goede voorbereiding dient gemaakt te worden bij zo'n onderwerp. Wel ik heb dat gedaan en ik dacht dat ik dat goed gedaan had. Maar ik ben nu tot de conclusie gekomen dat ik toch een tekenfout gemaakt heb. Als je op de bijgaande foto kijkt naar de muur die langs de trap omhoog loopt dan zie je dat ik daar een soort lambrisering (rode kleur) heb geschilderd. Als je dan boven aan de trap kijkt dan zie je dat ik de lijn van deze lambrisering doorgetrokken heb tot in de hoek tegen de achterste muur. Maar ik heb geen rekening gehouden met het feit dat de lijn die deze lambrisering aangeeft schuin omhoog loopt en daardoor veel te hoog in de hoek met de achterste muur eindigd. Want de trap eindigd een stuk voor deze hoek. Er is natuurlijk een stuk overloop op het einde van de trap en daar begint de lambrisering horizontaal te lopen en niet schuin. Dus je ziet dat er ondanks een goede ondertekening toch nog tekenfouten kunnen gemaakt worden. Het was nog niet erg geweest als ik dit vroeger had opgemerkt. Bijvoorbeeld toen ik begon met het schilderen van deze muur maar dat is niet het geval geweest. Dus het probleem dat zich op dit ogenblik stelt is "hoe ga ik op een fatsoenlijke manier deze fout rechtzetten".
In de eerste plaats ga ik proberen de kleur zoveel mogelijk weg te wassen en dan de tekening aan te passen. Daarna ga ik alles opnieuw van een kleurlaag voorzien en dan zullen we zien of alles nog presentabel genoeg is om verder te werken.
Dit toont natuurlijk ook aan dat het goed is om van ietwat ingewikkelde onderwerpen een studieschilderij te maken zodat je de verschillende knelpunten al op voorhand weet zitten en dat je daardoor in je uiteindelijk schilderij reeds een aantal van die knelpunten goed kan omzeilen.
In mijn volgende bespreking ga ik verder proberen uit te leggen hoe ik deze tekenfout probeer recht te zetten en of die rechtzetting de moeite waard is om het schilderij verder te vervolledigen.

Ik wil vandaag iets meer uitleg geven over deze aquarel en dan meer specifiek over het opdelen van het werk in verschillende stukken. Zoals je nu duidelijk op de foto kan zien heb ik enkele onderdelen geschilderd die het schilderij verdelen in verschillende stukken.
In de allereerste plaats deelt de muur die ik met een lichte okerwassing heb aangegeven het schilderij in twee delen. Ik heb er voor gekozen om deze muur niet in het midden van het schilderij te zetten dit om te voorkomen dat het schilderij in twee evengrote stukken zou uiteenvallen. Waardoor je eenminder interessant geheel zou krijgen. Door deze muur iets uit het midden te zetten kan ik de trap, die het hoofdmotief van het schilderij moet vormen, meer ruimte geven. Door de indeling van het schilderij op deze manier te doen gaat de trap nog meer aandacht trekken en dat is wat ik wil. Het is namelijk de bedoeling dat je langs de trap omhoog klimt tot bij de vaas en vandaaruit het gehele schilderij overschouwd. Daarom zal ik de linkermuur ook ondergeschikt van kleur maken, zodat de monumentaliteit van de trap nog meer naar voorkomt. Ik kan er nog aan toe voegen dat de trap in werkelijkheid niet zo groots en breed is als hij op het schilderij lijkt. Maar door hem op deze manier uit te beelden krijgt de trap meer aandacht en wordt hij belangrijker in het schilderij. Want nu reeds zonder dat de trap een kleur heeft springt hij naar voor en trekt hij de aandacht.
Ik wil op dit moment aantonen dat je als schilder de mogelijkheid hebt om door middel van een welbepaalde compositie, je zelf bepaalt wat het hoofdmotief is van je schilderij. Je kan zelf bepalen welk onderdeel van het onderwerp je in de kijker wilt plaatsen. Dit heeft natuurlijk ook als gevolg dat je als schilder de mogelijkheid hebt om zelfs van één onderwerp verschillende schilderijen te maken. Ook wil ik hiermee nogmaals aangeven dat het van groot belang is, om aandachtig, de juiste compositie van je werk te bepalen en op te stellen.
Om het geheel van deze compositie op dit moment nog wat meer sterkte te geven, heb ik aan de onderkant een voetlijn weergegeven zodat het geheel niet in het ijle hangt maar werkelijk op de grond steunt. Tevens heb ik boven aan de trap, de sokkel waar de vaas op staat, al een kleurtje gegeven, zodat je nu reeds, als je blik de lijn van de trap volgt een eindpunt hebt waar je blik naar toegezogen wordt.
In de volgende bespreking zal ik het hebben hoe je dit onderwerp verder kunt uitdiepen en hoe je de trap steeds meer als aandachtspunt kunt laten fungeren.
 

Vandaag ga ik iets meer uitleg geven over deze aquarel. In de eerste plaats wil ik wat meer aandacht geven aan het waarom ik dit onderwerp heb gekozen. Je weet waarschijnlijk al een tijdje dat ik graag huizen en onderdelen van huizen en woningen teken en schilder. Dit onderwerp is natuurlijk een uitdaging om te tekenen maar een nog grotere uitdaging om te schilderen. Zeker om zulk onderwerp weer te geven in aquarel. Omdat deze aquarel een studie is voor een grotere pastel is de uitdaging nog groter gezien er een aantal moeilijkheden in vervat zitten die een redelijke technische kennis van het aquarelleren vereisen.
In de eerste plaats vind ik de trap de moeite om als blikvanger in dit werk te dienen maar ook de vaas of pot die bovenaan de trap staat is iets dat mogelijkheden en moeilijkheden heeft. Ten tweede is er nog de kleur die ik wil gebruiken. Ook die wil ik op een nogal onconventionele manier gaan weergeven. Ik ben van plan om de kleuren blauw en rood met elkaar in evenwicht te brengen maar ze toch een redelijk opvallend rol te geven in dit werk. Het is altijd zo dat je een schilderij mooi vindt om de één of andere reden. Het kan soms zijn dat je de kleur die gebruikt is mooi vindt maar in een ander schilderij is het onderwerp van het grootste belang en springt dat eruit. Hier wil ik een alledaags onderwerp toch die intensiteit geven om eruit te springen. Gezien de techniek die ik gebruik niet de gemakkelijkste is, wil ik door middel van deze techniek de kleur een hoofdrol in dit werk laten spelen.
Je weet ook zo stilletjesaan dat ik meestal zeer gedetaïlleerd te werk ga in mijn schilderijen en ik zou deze techniek ook graag met aquarelverf meester worden dus in dat opzicht wordt het een studiewerk. Ik moet nog enkele technieken in het aquarelleren beter onder de knie krijgen en daarom is dit onderwerp redelijk  interessant. Dus je ziet dat er redenen genoeg zijn om van deze studie iets goeds proberen te maken. En dan bedoel ik "goed" niet alleen iets moois maar meer nog dat ik er goede lessen kan uit trekken.
Als je nu op de foto kijkt dan zie je dat ik de muren blauw heb geschilderd en dat ik nu reeds een klein rood accent aan de linkerkant heb aangebracht. Hoe het schilderij verder verloopt en welke moeilijkheden er zich nog zullen voordoen vertel ik in het volgende deel. 

Het spijt me enorm dat ik de laatste dagen mijn vele bezoekers niet heb kunnen antwoorden (maar ik maak dat wel goed) maar ik heb zeer weinig tijd gehad om te bloggen. Ik heb nogal wat extra zaken gedaan en door de fibromyalgie moet ik dat meestal achteraf bekopen. Maar en dat is het voornaamste het waren allemaal plezante zaken waar ik veel genoegdoening van gehad heb. Tevens hebben deze dingen mij zoveel moed gegeven dat ik de pijnen er achteraf maar bijgenomen heb. Wat deze zaken zijn daar wil ik later nog eens op terug komen maar door al deze beslommeringen heb ik niet de tijd gehad om nog iets te schrijven over de wedstrijd van het portretteren van de bekende Vlaming. Natuurlijk weten jullie allemaal dat het Pascal Vyncke was die ik mocht portretteren en ik heb op deze wedstrijd zo'n 100 mails binnengekregen. Er waren veel verschillende antwoorden maar er waren ook een aantal juiste bij. In totaal kreeg ik 11 juiste antwoorden binnen. Je kunt dan zeggen dat is niet veel maar dat is toch 10 procent van het aantal ingestuurde mails. Ik heb alleen rekening gehouden met de mail die mij bereikten dus de antwoorden op het blog heb ik niet in aanmerking genomen (dit heb ik ook op voorhand gezegd)..
Wie zijn deze mensen waartussen geloot zal worden om een aquarel  van mijn hand te winnen:
- Jeanne van het blog Mamma , Mamma 2
- Boke van het gelijknamigeblog Boke
- Johan van het blog Johan 58
- Marielou Senneca van het blog Malouke
- Chris Mergits van het blog Chrisje?
- Etienne van het blog Etienne
- Frieda van het blog Prutske
- Nelly Haelterman van het blog Nieuwjaarsbrieven
- Gladys van het blog Britta
- Gerda alias Redpoppy
- Jan van het blog Setpoint
Al deze mensen hebben binnen de gestelde termijn namelijk voor 14 september 2007 het juiste antwoord doorgegeven per mail.
Wie nu de winnaar is ga ik nog niet verklappen en om eerlijk te zijn ik kan dat ook niet want Pieter moet de naam van de winnaar nog trekken uit bompa zijn hoed.
Dus blijf op je hoede en volg alles op dit blog wie de prijswinnaar is en de daaraan verbonden aquarel "Stro" krijgt. De aquarel is afgewerkt met een  passepartout maar zonder lijst. Dit om de kosten van verzending te drukken. En ik denk en hoop dat de winnaar zich de moeite zal getroosten om een mooie lijst te kopen waardoor het kunstwerk zeker nog aan waarde zal winnen.
Eén van de volgende dagen zal ik de winnaar bekendmaken en hij/zij zal dit ook per mail vernemen tevens zal ik in die mail afspreken waar en hoe ik het schilderij zal versturen.