Vandaag meegedaan aan de canvascollectie aflevering Limburg. Ik heb meegedaan met 3werken maar ik ben niet geselectioneerd omdat volgens de jury mijn werken niet modern en of vernieuwend genoeg zijn. De opdracht van de jury was (aldus één jurylid) om vooral werk te selectioneren dat modern en vernieuwend moest zijn. Eigenlijk had men dat dan ook in het reglement moeten zetten waardoor wij als klassiek realistische schilders ons de moeite hadden kunnen besparen om hier aan deel te nemen. Men had geen boodschap aan mijn verhaal waarom ik deze werken gemaakt had en hoe deze werken tot stand waren gekomen. Ik vond het nogal kort door de bocht gaan toen datzelfde jurylid zei dat je misschien beter een boek zou schrijven dan een levenservaring op doek te willen weergeven. Ik van mijn kant vind dat wanneer je een aantal schilderijen maakt die een fase uit iemands leven weergeven (nota bene een fase die alles wat je doet zwaar beïnvloedt), en door die fase in je leven andere dingen moet gaan doen en moet uitproberen die totaal nieuw voor je zijn je wel degelijk met de nodige aandacht mag behandelt worden. Dat het nieuwe voor de kunstenaar in kwestie niet datgene is wat het jurylid voor ogen heeft is natuurlijk een andere zaak. Maar als men in een jury gaat zetelen van een zogenaamde prestigieuze wedstrijd en niet weet dat men pastel achter glas dient in te lijsten, dit om dat je een pastelschilderij niet of moeilijk kan bewaren, beschermen of presenteren, dan stel ik me wel enkele vragen. Eén van deze vragen is of het niet beter zou zijn dat zo iemand beter zijn mond houdt zodat hij/zij er geen domme dingen kan uitkramen of dat zo iemand de eer aan zichzelf zou houden en niet in een jury gaan zetelen. Wat me in ieder geval bijblijft aan deze hele canvascollectie is: dat men het in de eeste plaats niet zo nauw neemt met zijn eigen reglementen en dat men ten tweede die reglementen aanpast naargelang de toepassing ervan het beste uitkomt voor zij die het voor het zeggen hebben. En het is niet het feit dat ik geen selectie heb kunnen afdwingen dat dit een naar gevoel geeft maar wel het feit dat men zelfs geen waardeoordeel heeft kunnen uitspreken over het gepresenteerde werk. Dan had ik nog liever gehoord het werk schiet tekort in de ene of andere zin dan de dooddoener te moeten aanhoren "maar doe zeker verder met het werk waar je mee bezig bent". Maar goed we zijn alweer een ervaring rijker en een illusie armer maar ook dat zal me er niet van weerhouden om met nog meer ijver en inspiratie verder te werken. Op de bijgeplaatse foto zijn twee van de drie gepresenteerde werken te zien en het bovenste schilderij siert op dit moment mijn living en ik denk dat het daar zeer goed uitkomt en op zijn plaats is. ondanks dat het niet modern en of vernieuwend is foto 84
Vandaag ga ik wat meer schrijven over het verder afwerken van deze twee kleine schilderijtjes. Je kan op deze foto duidelijk zien dat er het één en ander gedaan is aan beide schilderijtjes en dat ze wat de kleur betreft af zijn.. Ik heb ze allebei tezamen laten staan omdat je dan goed kan zien hoe de ene kleur zich verhoudt ten opzichte van de andere. Als je goed kijkt naar de verschillende kleuren dan kan je heel goed zien dat het rose van de Lathyrus veel lichter lijkt dan het magenta/purper van de iris. Het is dan ook een feit dat veel mensen zich laten vangen als ze een waarde schaal van de te gebruiken kleuren gaan opstellen. Want als je de intensiteit van de beide kleuren wilt vergelijken dan mag je er zeker van zijn dat deze kleuren even donker of licht van kleur zijn alleen lijkt het zo dat de rose kleur veel lichter lijkt. Je ziet dat bijzonder goed als je de donkerste tinten met elkaar gaat vergelijken. En dat is natuurlijk de moeilijkheid dat je steeds goed moet weten te vergelijken in welke toonschaal zich een bepaalde kleur of in welke toonschaal een onderdeel van een bepaalde kleur zich bevindt. Wat ook wel opmerkelijk is, is dat de twee stengels totaal verschillend van kleur zijn. De stengel van de Lathyrus is van een redelijk grasgroene kleur terwijl de stengel van de Iris meer een bruinachtig groen is. Dit heeft natuurlijk te maken met de bloem zelf maar ook moet je bij dit soort werk er rekening mee houden dat de kleur van de bloem wel degelijk de stengel beïnvloedt. De okerachtige kleur van het omhulsel van de irisbloem zet zich voor een gedeelte door in de stengel en dat moet je dan ook zo aangeven en zo schilderen. Dit lijken details en dat zijn ook details, maar die details maken nu net of een schilderij geloofwaardig is of niet. De volgende bespreking zal ik de afgewerkte schilderijtjes laten zien.
Vandaag ga ik enkele woorden schrijven over twee kleine aquarellen die ik gemaakt heb voor iemand die me zeer dierbaar is. Het zijn inderdaad twee kleine werkjes maar mede daardoor zijn ze niet zo eenvoudig te maken. Ik wilde ook op dit kleine formaat een zeer realistische weergave. Zoals steeds begin ik met een zeer grondig opgezette tekening. Je ziet dat ik beide schilderijtjes op een blad aquarelpapier van 300 gr getekend heb en dat ze vrij grondig uitgetekend zijn. Je kan tevens zien dat ik reeds gewerkt heb aan de reukerwt en dat zij al een aantal kleurlagen gekregen heeft. Ik kan je erbij zeggen dat het niet gemakkelijk is om op dit kleine formaat (8x12 cm) alles zo gedetaïlleerd weer te geven. Ook de kleuren die ik gekozen heb voor de reukerwt zijn niet zo alledaags. Ik heb hier een nieuwe kleur van Winston en Newton aquarelverf uitgeprobeert. De naam is Opera Rose en het is een kleur die speciaal gemaakt is om te gebruiken bij het bloemschilderen. En ik vind dat het een mooie kleur is die iets dramatisch inzich heeft maar die zich ook heel mooi in lagen laat verwerken waardoor je de kleur zeer mooi kunt ophogen zodat je werkelijk iets moois kan krijgen. Ik heb gewerkt op een 300gram zware aquarelpapier waardoor ik met redelijk veel water kan werken. Niet dat dit met zo'n kleine werkjes nodig is maar toch heb ik gekozen voor een zwaarder papier omdat je papier dan niet gaat bobbelen en alle richtingen gaat uitstaan als je er met water aankomt. De volgende keer ga ik iets meer vertellen over het afwerken van de iris.
Vandaag nog enkele woorden over het schilderij dat zoals je op de foto kan zien af is. Ik ben begonnen met mijn aquarellen op een andere manier in te lijsten dan de gebruikelijke manier. Als je op de foto kijkt dan kun je goed zien dat ik tussen de passe-partout en de aquarel een stukje van het onderliggende passe-partoutkarton heb vrij gelaten. In dit stuk heb ik een nieuwe V-groef getrokken met een pas aangekocht werkstuk. Met deze groefsnijder kan je een aantal dingen doen om je passepartout nog te verfraaien. Ik heb in de eerste instantie gekozen om de aquarel zelf, vrij van zijn omgeving (lees passe-partout) in te lijsten. Dit geeft naar mijn menig, een zeer mooi resultaat en de reacties die ik krijg zijn allemaal zeer positief. Het is natuurlijk wel zo, dat deze manier van inlijsten, wat extra werk met zich mee brengt, maar gezien ik het zelf doe en ik niet op een minuut min of meer moet kijken, mag dit extra werk geen bezwaar zijn. Voor de onderste passe-partout heb ik een bordeaurode kleur gekozen omdat ik die kleur vrij neutraal vind, maar ook omdat ze iets dramatisch heeft. Gezien er maar een klein stukje van deze passe-partout te zien is kan deze keuze bijdragen aan het geheel. Door met de V-groefsnijder, een extra groef aan te brengen, kan je een extra dimensie toe voegen. Door de meest zichtbare passe-partout in een zeer neutrale tint te kiezen komen de kleuren van de bloemen nog beter tot hun recht en dat is tenslotte de bedoeling. De lijst is niet op de foto te zien maar dat wordt een eenvoudige goudkleurige lijst. Iets wat het altijd goed doet bij dit soort werk. En ik wil dan ook graag toegeven, dat ik hiermee een beetje op veilig speel, maar dat mag als het geheel daardoor niet geschaadt wordt. Mijn volgende bespreking zal handelen over twee kleine bloemaquarellen.
Vandaag wil ik de afgewerkte aquarel even bespreken. Op de bijgeplaatste foto kan je goed zien dat het een redelijk kleurige aquarel geworden is. Het is natuurlijk dankzij het onderwerp dat dit een kleurrijk gegeven is geworden. Ik heb een aantal dingen van deze prachtige bloem iets meer overdreven dan ze in werkelijkheid zijn. Hierdoor krijg je een gevoel dat het midden houdt tussen realistisch en abstract. Want dit onderwerp leent zich zeer goed tot het maken van een abstract schilderij. Als je bv. het linkergedeelte van het schilderij bekijkt en wanneer je dit gaat uitvergroten zodat de herkenbaarheid gaat wegvallen dan krijg je een prachtig kleurenpalet waarmee je een prachtig schilderij kan maken. Ik ga dit in één van de volgende weken ook eens doen en dan zal ik verwijzen naar dit stukje tekst om aan te geven dat het niet alleen door zo maar iets erop los te kliederen je een goed abstract schilderij maakt. Maar dat je door je fantasie te laten werken je prachtige abstracte schilderijen kan maken. Iets wat veel abstracte zogenaamde "Kunstenaars" over het hoofd zien of niet weten. Je kan ook nu weer goed zien dat een aquarel niet altijd heel waterig moet zijn. Ik krijg nogal eens de indruk dat sommige mensen denken dat een aquarel alleen maar de naam van aquarel mag dragen als ze zeer waterig overkomt. Wel ik zeg daarop dat niets minder waar is. Je ziet dat je met een stevig kleurenpalet en een goed in de hand gehouden waterhuishouden met een daaraan gekoppelde vloeibaarheid van water en verf een naar mijn menig mooie aquarel kan maken. Je kan duidelijk zien dat ik tamelijk goed nagedacht heb over de compositie. Met andere woorden als je naar het schilderij kijkt dan zie je dat ik de zwaardere kleuren aan een kant van de aquarel heb gebruikt en dat ik aan de andere kant grotere vormen heb geplaatst. Je zou je nu kunnen afvragen is dit dan zo belangrijk. Wel dit is belangrijk als je een schilderij wilt maken dat evenwichtig is maar niet saai of overdreven gaat overkomen bij de toeschouwers. Een kleine verklaring is deze: als ik alles even fel van kleur had geschildert dan zou het schilderij overladen en overdreven overkomen. Als ik alle vormen even groot had gemaakt dan had je het zelfde effect gekregen. Door nu aan één kant de kleur iets feller te maken en de vormen iets minder groot te maken, en aan de andere kant de kleur iets zwakker te maken maar de vormen iets groter, krijg je toch overal eenzelfde intensiteit. Want aan de ene kant heb je door grotere vormen en zachtere kleuren toch een groot kleurenvlak dat een goede tegenhanger is van de zwaardere kleuren en een kleiner kleurenvlak aan de andere zijde. Ik hoop dat ik het niet te ingewikkeld maak, maar en dat is soms moeilijk uit te leggen, al deze dingen zouden je automatisch door je hoofd moeten schieten als je bezig bent met het schilderen. En dan zal je natuurlijk goede schilderijen maken. Maar vergeet niet dat je dan ook nog geconfronteerd zal worden met minder goede schilderijen. Want geloof me, ik maak ook gedrochten van werken die ik toch met de beste bedoelingen begonnen ben. De volgende bespreking zal het ingelijste schilderij laten zien.
Vandaag kan je duidelijk op de foto zien dat ik een heel stuk ben opgeschoven met het werken aan deze aquarel. Het is op dit moment een praktisch voltooide aquarel die ik je kan laten zien. Dit komt omdat ik vergeten ben tijdens het schilderen om tussentijds enkele foto's te nemen. Dit kan gebeuren als het werk zo goed loopt en vooruitgaat dat je aan niks anders denkt dan aan het schilderen. En eigenlijk is dat de goede manier van schilderen namelijk zo intens bezig zijn met schilderen dat tijd en ruimte niet meer bestaat. Toch kan je nog zien op deze foto waar ik nog wat moet schilderen en daar waar de kleur reeds haar hoogtepunt bereikt heeft. Het is een zeer kleurrijke aquarel geworden maar dat kan ook niet anders met dit soort onderwerp. De kleuren die ik aangebracht heb zijn mooi in elkaar gevloeid en geven een zeer goed beeld van hetgeen deze bloemen aan kleurexplosie teweegbrengen. Je ziet ook duidelijk dat de linkerkant van de aquarel zo goed als af is maar dat ik rechts nog wat moet bijwerken om de kleuren in eenzelfde intensiteit te krijgen. Een volgende bespreking zal handelen over de afgewerkte aquarel.
Vandaag zoals beloofd het eerste deel van een nieuwe aquarel. Ik ben weer zoals altijd gestart met het maken van een goede ondertekening. Natuurlijk hoeft dat niet maar ik werk het liefst op deze manier, omdat de tekening mij dan een redelijke grote steun geeft, bij het verder werken aan mijn aquarel. Ook is de ondertekening van belang bij de manier van werken die je nastreeft. Zoals de trouwe lezers weten, schilder ik nogal realistisch en dan moet je een goede voorbereidende tekening maken omdat je anders voor een aantal problemen komt te staan tijdens het schilderen. Die problemen kunnen dan zo groot zijn dat je er geen oplossing meer voor kunt vinden of kunt aan geven. En dat soort problemen wil ik ten alle tijden vermijden. Het is wel zo dat door deze werkwijze de spontaniteit een beetje kan verloren gaanals je te zeer gaat focussen op die gedetaïlleerde ondertekening. Maar dat heb je wel zelf nog altijd in de hand. Soms moet je tijdens het schilderen iets meer improvisern maar dat kan en hoeft geen enkel probleem te zijn. Je ziet op de foto dat ik twee stappen in eens op de foto geplaatst heb. Je kan nog duidelijk de ondertekening zien maar je kan ook al zien dat ik begonnen ben met een eerste kleurwassing. Deze kleurwassing is zoals het bij een aquarel past van zeer lichte opzet (want je werkt bij aquarel van licht naar donker, weet je nog wel denk ik). Dat wil zeggen dat ik de kleur die ik aangemaakt heb met redelijk veel water aangemaaktis. Een tip: ik maak steeds een redelijk grote hoeveelheid kleur aan. De reden hiervoor is dat ik dan steeds met dezelfde kleurverhouding kan werken. Er zijn nogal wat beginnende aquarellisten die met kleine hoeveelheden kleur werken, waardoor ze na een vrij korte tijd in nood komen omdat ze opnieuw kleur moeten aanmaken. En natuurlijk is die kleur dan van een andere samenstelling en bijgevolg niet meer hetzelfde als je die gaat aanbrengen op je schilderij. Ik heb me volgende denkpiste eigen gemaakt;: als je van in het begin genoeg van een wel bepaalde kleurschakering aanmaakt dan kan je achteraf, wanneer blijkt dat je teveel hebt aangemaakt, dit mengsel nog altijd gebruiken om meer kleurpigment toe te voegen en zodoende een tweede of derde laag aanbrengen indien je dat wenst en of nodig blijkt te zijn. Het is dus met andere woorden een veilige manier om je aquarel op te bouwen. Dus het teveel aan aangemaakte kleur kan bij aquarel nog altijd dienen om verder te werken met een intensere kleur of in verschillende lagen te gebruiken. De volgende keer ga ik weer iets verder met mijn uitleg over deze mooie bloem en ik ga ik nog enkele tips geven hoe ik mijn schilderijen verlevendig.
Vandaag ga ik jullie de afgewerkte aquarel tonen waardoor je het schilderij ziet zoals het nu bestaat. Ik weet dat dit niet de allerbeste foto is die er bestaat maar ik heb er geen andere op dit moment. Je kan zien dat het schilderij de verschillende lelis extra naar voor laat komen en dat je op deze manier van het geheel iets extra's maakt. Ik bedoel hiermee, dat je de bloemen op hun beste waarde kan zien en dat het niet een gefantaseerde impressie is. Ik weet dat sommige mensen zullen zeggen als je alles wil schilderen zoals het is, dan neem je toch beter echte bloemen of je neemt een foto inplaats van een schilderij naar de realiteit. Want je kan de werkelijkheid toch niet evenaren. Ik kan daar alleen maar op zeggen, inderdaad de levende bloemen zijn inderdaad mooier en ruiken ook beter dan een een schilderij zoals dit, maar levende bloemen zijn ook mooier en ruiken ook beter dan een foto.En ik kan daar nog aan toe voegen dat ik niet altijd die levende bloemen heb. En je kan dit soort levende bloemen zo moeilijk tegen een muur hangen als versiering. Ik bedoel hiermee ik zing (lees schilder) zoals ik gebekt ben en dat is nu eenmaal schilderen naar de natuur en zo realistisch mogelijk. Toch kan ik er bij zeggen dat sinds ik door fibromyalgie getroffen ben en mijn fijne motoriek het stukje bij beetje laat afweten ik verplicht wordt om het heel fijne detail op een andere manier te benaderen. Maar dat wil daarom nog niet zeggen dat ik niet meer realistisch zal proberen te schilderen. In een volgende bespreking wil ik nogmaals een bloem schilderen en bespreken en het zal gaan om de "Strelitzia" of paradijsvogel bloem.
Vandaag wat meer uitleg over het schilderen van de verschillende bloemen. In de eerste plaats wil ik even de aandacht vestigen op de middelste bloem. Ik heb een foto geplaatst waarop je duidelijk kan zien dat de middelste bloem alleen nog maar een eerste opzet heeft gekregen. Je kan je afvragen wat is hier nu belangrijk aan? Ik probeer hier mee aan te tonen dat je bij aquarel niet onmiddelijk naar het resultaat moet werken. Je werkt van licht naar donker en dat is van toepassing voor alle kleuren maar ook voor alle onderwerpen die je schildert met aquarelverf. Als je goed kijkt dan zul je zien dat de middelste bloem een kleurwassing gekregen heeft van lichte oker en napels geel licht. Deze kleuren zijn opgezet in het midden van de bloembladeren en ik heb de kleuren stilletjes laten uitlopen naar niets. Hierdoor gaan de bloembladeren op de randen praktisch wit lijken. Je zult misschien denken wat is daar nu voor nieuws aan ? Wel het is eigenlijk maar een evidentie dat je dit doet, want als je naar de bloemblaadjes van een lelie kijkt dan zul je meestal zien dat het zonlicht praktisch door het blad heen schijnt. En dit fenomeen zal je zeker kunnen waarnemen op de rand van de bloemblaadjes omdat die van nature uit nog meer licht vangen en daardoor dunner lijken. Waardoor dit resulteerd in een redelijk door schijnende rand. Wanneer je nu zoals veel beginnende bloemenschilders doen, het bloemenblad van een egale kleur voorzien, die overal even sterk aanwezig is, dan krijg je een blad dat zeer vlak en egaal lijkt. Met andere woorden je kan niet door dat bloemenblaadje heen kijken. Natuurlijk kijk je ook niet door mijn geschilderde bloemenblaadje heen maar ik wek wel deze illusie. Door mijn kleur zodanig te laten verlopen krijg je de indruk dat je door het blaadje heen kijkt. Ten tweede kun je goed zien dat deze bloem nog wat flets van kleur is ten opzichte van de linker bloemen op de foto. Dat toont natuurlijk aan dat je zeer voorzichtig de kleurintentsiteit moet opvoeren en opbouwen zodat je daardoor een mooi kleur verloop kan verkrijgen. Dezelfde methode is gebruikt om het hart van de lelie in te kleuren. Je kan goed zien dat het rood niet overal even helder of zwaar aangezet is. Ook hier heb ik geprobeerd om de kleur te laten verlopen. Indien je dit toepast dan krijg je niet alleen een realistische bloemschilderij maar ook een mooie aquarel. De volgende keer ga ik het afgewerkt schilderij laten zien en nog een paar woordjes uitleg over geven.
Vandaag enkele woorden over een nieuwe aquarel. Het is weer een bloemenaquarel die ik ga maken en dan van één van de mooiste bloemen die je kan hebben. Eigenlijk moet ik zeggen dat alle bloemen mooi zijn en dat ze allemaal de moeite om te schilderen zijn maar ieder mens heeft zo zijn voorkeuren. Ik heb dat met Irissen maar ook Lelies zijn voor mij één van de schoonste bloemen. Ik denk ook dat het voor mij veel te maken heeft met de geuren die bloemen afgeven en de lelie die ik hier ga schilderen kan op een zomeravond een gans terras vervullen met een fantastische geur. Zij zijn voor binnen minder geschikt omdat ze zo een zwaar parfum hebben maar op een beschermt buitenterras zijn ze prachtig en is de geur fenomenaal. Het is alsof je omgeven bent door duizend mooie en lekker geurende vrouwen. En het is daarom dat ik ze wil vereeuwigen in mijn collectie van favoriete bloemenschilderijen. Ook deze keer ben ik weer gestart met een redelijk uitgebreide tekening zoals je op de foto kan zien . Ik heb nu een foto geplaatst die twee dingen tegelijkertijd laat zien namelijk de ondertekening maar ook de eerste opzet van een aantal bloemen. Ik heb ook hier weer gekozen voor een opzet die iets weg heeft van een botanische tekening of schilderij. Ik vind het wel iets hebben als je de bloemen zo los van elkaar weergeeft en ze redelijk natuurgetrouw schildert. De verschillende bloemen die ik op het papier getekend heb zijn allemaal redelijk groot weergegeven waardoor ze ook weer iets surrealistisch hebben en ook zo overkomen op de toeschouwer. Ik heb ook gekozen om de lelie op lange stengels te tekenen waardoor ze nog slanker lijkt dan ze al is en daardoor haar gratie nog wat meer aandacht krijgt. In het voolgende deel ga ik nog iets meer schrijven over het uitwerken van de bloemen en de stengels.
Canvascollectie:Limburg
