Archief

Eindelijk kan ik weer iets schrijven op mijn blog. De hernia houdt me nog steeds van mijn normale bezigheden maar ik hoop dat alles nog drastisch zal omslaan na mijn laatste epidurale inspuiting van aanstaande maandag. Wanneer deze niet het gewenste resultaat zal hebben, zal er toch nog een operatie moeten volgen. Maar laten we er van uitgaan dat deze inspuiting alles zal goedmaken en de pijn zal doen verdwijnen.

Soms is het moeilijk om een positieve kijk op de toekomst te houden als iets zo lang aansleept, maar ik weiger me over te geven aan doemdenken. Zo gauw als het iet of wat gaat probeer ik het één en ander te doen. Natuurlijk is het altijd zo, dat je veel werk hebt als alles een beetje tegen zit. Als je weet dat ik momenteel 6 portretopdrachten heb lopen dan kan je wel indenken dat het niet goed kunnen functioneren en schilderen op dit moment op het gemoed werkt. Ik heb zelfs een opdracht moeten verplaatsen (gelukkig met goedkeuring van de opdrachtgever) anders was ik op dit moment nog meer met druk opgezadeld. Daarom nogmaals bedankt Agnes.

Nu iets over het schilderij dat heel veel in beweging gezet heeft. Want en dat is altijd fijn om vast te stellen dit schilderij heeft heel wat opdrachten heeft opgeleverd nadat ik het tentoonstelde op “Kunst op de markt” in Bilzen.

Je kan nu duidelijk zien dat ik een aantal dingen in het gezicht nog verder uitgewerkt heb. Ook heb ik een gedeelte van het haar afgewerkt en een paar stukjes achtergrond gezet. En als allerlaatste stukje is dat ik aan het kleedje een aantal probeersels heb gedaan.

Als je het gezicht bekijkt dan zie je toch een aantal dingen denk ik:

1)      Je moet eens goed naar de ogen  kijken, dan kan je een aantal dingen onderscheiden die wel belangrijk zijn om ogen dat ietsje meer te geven. In de eerste plaats het oog als geheel. Je weet net zo goed als ik dat het oog eigenlijk een bol is. Dan moet je het oog ook schilderen als een bol en niet als een plat vlak. En daar wordt heel veel tegen gezondigd door veel schilders. Je moet de oogbal de schaduw en vorm laten aannemen die het geheel rond (bol) maakt. Als je op de bijgeplaatste foto kijkt dan zie je dat het wit van het oog niet overal even wit is maar dat het bv. in de ooghoek (kant neus) donkerder is dan de buitenkant. Maar ook het verschil tussen de twee ogen moet je goed bekijken. Wat ook heel belangrijk is dat je de iris en de pupil duidelijk aangeeft. Er wordt nogal eens gezondigd tegen deze twee onderdelen van het oog. Of beter gezegd er wordt geen onderscheid gemaakt tussen deze twee delen. Het ene gedeelte heeft de donkere kleur die praktisch bij iedereen hetzelfde is, en het andere onderdeel  is zeer kleur afhankelijk en dat geeft natuurlijk de herkenbaarheid. Ik zorg er dan ook voor dat het nooit een egaal donker vlak wordt maar eerder een opbouw van veel lijntjes naast elkaar. En kijk maar eens goed naar een oog dan kan je zien dat de pupil donker is maar de iris  bestaat uit verschillende kleuren. Als je de iris niet schildert uit de verschillende kleuren dan zal een gezicht nooit helemaal lijkend zijn. Ook wordt er veel gezondigd tegen de lichtinval in een oog. Het kleine witte bolletje in een oog. Maar dat bolletje kan ook een balkje zijn of een vorm van een weerkaatst voorwerp. Meestal wordt er een bolletje geschilderd maar dan maakt men het veel te groot en dat is nooit een pluspunt in het geheel. Zelf begin ik altijd als eerste met de ogen zeker wat de grootte en stand van de ogen aangaat.

2)      De neus is ook van groot belang voor de herkenbaarheid. Het is vooral de vorm van de neus die voor iedere persoon kenmerkend is. Ook dit onderdeel verdraagt geen fouten. Neusvleugels, neuslengte en breedte zijn zeer belangrijk en verschillend van persoon tot persoon. Het neustopje is ook zeer kenmerkend voor een gezicht want dit topje kan bol, plat of smal zijn. Tot slot is ook het stuk tussen neusvleugels en mond zeer belangrijk. Bijzonder het middelste van dit onderdeel (ik noem het altijd de snotgeul) is typisch en verschillend voor iedereen.

3)      De mond is tenslotte het laatste stuk dat in vooraanzicht heel belangrijk is. Ook hier dien je, je goed te realiseren dat de mond heel veel verschillende vormen maar ook uitdrukkingen kan hebben. Om een voorbeeld te geven kan je bijvoorbeeld bij sommige mensen, mondhoeken hebben die naar bovenkrullen en bij andere naar beneden. Ik kan je zeggen dat dit nogal en verschil uitmaakt bij een gezicht. Een algemene zaak bij de mond is dat er meer licht valt op de onderste lip en minder licht op de bovenste lip. Ook dit is weer zeer essentieel.

4)      Tot slot kan je de oren nemen en die zijn natuurlijk even belangrijk als mond en neus want je hebt ook hier weer alle maten en vormen. Maar die oren zijn wel kenmerkend en eigen voor ieder mens afzonderlijk. Maak oren niet groter als ze zijn maar ook niet kleiner tenzij je een karikatuur wil maken. Indien je, je  niet houd aan dit gegeven dan  krijg je gegarandeerd problemen met de herkenbaarheid. Ook de vormen in de binnenkant van een oorschelp zijn heel belangrijk. Zeker als je een gezicht in zijaanzicht maakt dien je hier rekening mee te houden.

5)      En omkaderend zijn de haren ook van groot  belang. Zelf hou ik ervan om de complexiteit van de haarvorm en de verschillende kleuren die haren hebben door het licht uit te zoeken en te schilderen. Ik kan me daar helemaal in verliezen en soms moet ik oppassen dat ik ze niet te veel ga uitwerken. Sommigen maken er zich vanaf  met een eenheidskleur aan de haren te geven, maar dat vind ik te gemakkelijk en dat  doe ik meestal niet.

Je ziet dus, dat er genoeg aandachtspunten zijn als je een gezicht echt lijkend wil maken. En geloof me dit is niet altijd even gemakkelijk als dat het lijkt. Ik kan u zeggen dat er gezichten zijn die op het papier of doek vliegen en dat er andere zijn waar je water en bloed mee zweet om ze gelijkend te krijgen. Waaraan ligt dit? Meestal aan enkele kleinigheden die je over het hoofd hebt gezien. Wanneer ik zo’n probleem heb dan begin ik alles opnieuw na te gaan en als eerste onderwerp ik dan de ogen en de stand van de ogen aan een kritischer blik en dan komen de andere onderdelen aan de beurt, zodat ik uiteindelijk toch bij minder goed getekende onderdelen terechtkom, die meestal de oorzaak zijn van het niet gelijken.

Zo ik hoop dat ik je weer wat heb kunnen vertellen over het schilderen van een gezicht en de volgende keer wil ik het gezicht wat ik schilderde (volgens deze normen ) vergelijken met de foto van Eliona.  

Het is allemaal nog niet zoals ik het zou willen met mijn gezondheid maar toch wil ik weer iets kunnen doen aan mijn PC. Het zitten en lopen gaat nog altijd gepaard met veel pijn maar af en toe moet je eens iets anders doen of je gedachten verzetten, weg van de pijn want anders wordt je ongenietbaar en nu was het dat moment.

In mijn vorig stukje heb ik geschreven dat ik iets meer uitleg zou geven over het gebruik van kleuren om het gezicht zijn tweedimensionale vorm te geven.  Een klein voorbeeld vind je hier al heel goed terug. Ik heb reeds verschillende keren gezegd dat donkere (of grijs/ blauwachtige kleuren ) een voorwerp of onderdeel van een voorwerp iets verder weg gaan duwen. Wel hier in het gezicht kan je dit heel goed zien aan de linkerkant van het portret. Ik heb hier met een grijze kleur gewerkt in het gezicht en je ziet dadelijk dat dit stuk verder terugwijkt dan het gedeelte waar de kleuren helderder en viever van kleur zijn. Natuurlijk zijn dit soort wetmatigheden zeer normaal, maar toch wordt er nog tegen gezondigd bij het schilderen bijzonder bij het schilderen van gezichten en dierengezichten. In een gezicht ga je natuurlijk geen heel donkere kleuren gebruiken daar waar het licht schijnt maar toch moet je ook daar, doormiddel van deze grijze en blauwgrijze tonen de nodige afstand creëren. Ook doet een menging van groen en grijs het zeer goed in het gezicht, dit omdat door de onderhuidse doorbloeding van het gezicht er een groenachtige kleur tevoorschijn komt. Het klinkt allemaal nogal eigenaardig dat bloed een groene schijn heeft maar toch is dat zo in het gezicht. Waar denk je dat de term “Blauw bloed” vandaan komt. Weet je het niet wel hier is de verklaring. Het is toch zo dat de edellieden vroeger niet gebruind wilden zijn in hun gezicht (en dan vooral de dames niet). Eén van de redenen was doordat zij daardoor er dan veel fragieler zouden uitzien. En dat kon door een zeer witte huidstint te hebben. Wel door de kleur die de doorbloeding van het gezicht had, (en dat is groen blauwachtig) kwamen die kleuren nog beter tot hun recht door het witte gezichtsvel en sprak men van “Blauw bloed”. De gewone mens die op het land ploegde en ploeterde met zijn getaande huid (dat eerder op leer leek) daar was geen blauw bloed  te zien. Tot daar het lesje geschiedenis. Maar in het voorliggend portret hoef ik het grijs niet te mengen met groen omdat ik …………….juist op groen papier schilder. En vermits de ondergrond ook bij pastel meewerkt aan het eindresultaat heb ik toch een mooie en juiste kleur gekregen voor dit jonge gezichtje. Natuurlijk is dit alles nu nog rudimentair van opzet,  maar dit heb ik ook vrijwillig zo gelaten om de hele uitleg aanschouwelijker proberen te maken. Het grijs komt ook terug op andere plaatsen in het gezicht zonder dat het gezicht er grauw gaat uitzien want ook dat is natuurlijk iets waar je moet opletten. Wanneer je een bepaalde kleur gaat gebruiken, dat deze niet net het tegenovergestelde gaat geven dan je hoopte. Want laten we wel zijn een kindergezichtje hoort mooi blozend te zijn zeker in onze gedachten.

Als je nu ook nog eens naar de vormen van de ogen kijkt dan zie je dat deze niet helemaal gelijk zijn. Ook dit is weer zo iets wat men dikwijls vergeet, maar ieder mens heeft twee verschillende ogen (in grootte dan wel). Het is zo dat een gezicht nooit helemaal symmetrisch is en dat is ook maar goed ook zou ik zeggen. Je ziet hier duidelijk dat het linkeroog op de foto een beetje groter is dan het rechter. Enerzijds is dat natuurlijk doordat het rechteroog iets verderaf ligt door de stand van het hoofd maar anderzijds is het linkeroog (rechteroog van Eliona) een klein beetje groter. Wanneer je dat nu niet opmerkt en je geeft dit niet juist weer, dan krijg je op het einde van je werk een probleem met de gelijkenis geloof het of niet, het is zo. Ook kan je eens kijken naar de ogen zelf. Je kan zien dat dit niet gewoon een zwart bolletje is maar dat er wel degelijk kleur in de iris en pupil aangebracht is. Je moet hier ook weer rekening houden met licht en schaduw maar daar ga ik de volgende keer weer wat verder op in.

Vandaag ga ik beginnen met de uitleg over het portret zelf. Het is zoals het steeds gaat met een opdracht, moeilijk om te beginnen.  Dit heeft eigenlijk te maken met het moeten afmaken tegen een bepaald afgesproken tijd maar ook met zal het lukken op dit moeilijke papier. Door het voorontwerp heb ik het hoofd al wat in mijn vingers maar toch blijft de onzekerheid over de afloop. Zoals steeds is die deadline een zwaard dat aan twee kanten snijdt. Namelijk één snijkant van het denkbeeldige  zwaard is ,krijg ik het klaar tegen die tijd en het tweede gedeelte is dat ik moet werken aan dat werk om het op tijd klaar te krijgen.

Zo ben ik nu begonnen aan een nieuwe opdracht om een portret te maken van een tweeling. Ik heb deze opdracht gekregen van een blogster en lezeres van mijn stukjes. Hier wil ik zeker een mooi werk afleveren maar er zitten een paar extra moeilijkheden bij dit nieuwe werk namelijk ik moet werken vanaf een zwart/wit foto en er moeten knuffels mee op het portret. Tot slot mag het portret ook niet te groot zijn volgens de opdrachtgeefster max. 50/60cm maar dat is dan alleen al voor het portret zonder de passe-partout.

Nu over naar het portret van Eliona dat ik nu aan het bespreken ben. Je ziet duidelijk dat ik als eerste begin met het gezicht. Ik doe dit meestal omdat dit bij een portret voor mij het belangrijkste onderdeel is. Indien dit niet slaagt dan is het gewoonweg absurd om verder te werken want dan werk je voor niets.  Dan kan je misschien een mooi portret maken maar het is dan geen gelijkend portret. Je ziet dan ook dat ik altijd zeer nauwkeurig de verschillende onderdelen op de juiste plaats te zetten. Ieder  gezicht kan je via een vast patroon opbouwen ,maar, je moet wel de afwijkingen die er bij ieder mens zijn, goed in het oog houden. Want het zijn die afwijkingen ten opzichte van het ideale gezicht die zeer belangrijk zijn voor de gelijkenis. Hoe klein deze afwijkingen ook maar zijn je moet er oog voor hebben. Je moet daarbij er zeer goed opletten dat je deze afwijkingen in hun juiste context en op de juiste wijze weergeven. Doe je dit niet dan loop je het risico om een karikatuur te maken en dan ben je helemaal van huis weg, tenzij je een karikatuur wil maken natuurlijk. Nog even terzijde het zijn die kleine afwijkingen van het gezichtspatroon die je bij karikatuur volledig gaat uitvergroten en dan dat lachwekkende maar toch herkenbare weergeeft.

Een van de grootste eigenschappen van een kindergezicht zijn de grootte van de ogen. Kinderen hebben over het algemeen veel grotere ogen dan volwassenen. Dit komt natuurlijk doordat het kindergezicht  meestal veel kleiner is dan het gezicht van een volwassene. Daardoor gaan de ogen een meer en prominentere rol opeisen in het gezicht.

Ik ga het gezicht nu niet bespreken omdat ik dat in de volgende bespreking aan de hand van een uitvergrote foto veel beter kan doen. Vandaag wil ik nog zeggen dat ik de bovenkant van het hoofd vervolledigd heb ten opzichte van de foto. Anders moest ik het portret iets meer afgeknot gaan maken en meer tegen de bovenkant van het papier zetten en dat wilde ik helemaal niet. Let eens op het kleurgebruik dat ik toepas om het gezicht volume te geven of  om het gezicht zijn driedimensionale vorm te geven. Want dat grijs op de zijkanten heeft een zeer grote betekenis in dit geval.  Waarom ik dit doe en wat ik met de andere onderdelen van het gezicht doe zul je weer kunnen lezen in een volgend stukje.

Vandaag ga ik even verder met de laatste bespreking van het horizontale voorontwerp. Je kan nu ook duidelijk zien dat ik het portret verder heb uitgewerkt maar ook zie je dat ik een aantal aan- en opmerkingen aangebracht heb op het portret zelf. Er zijn dan ook geen geheimen voor een goed portret te maken maar er zijn wel een aantal voorwaarden te vervullen vooraleer je een goed portret hebt.

De meeste mensen die naar een portret kijken (een geschilderd portret wel te verstaan) weten of realiseren zich niet hoeveel werk er kruipt in zo’n werk. Ik werk meestal met pastel voor een portret omdat ik vind dat dit medium daar zeer goed voor geschikt is. De kleuren die er zijn bij pastel zijn heel mooi en kunnen heel hevig zijn maar je kan er ook heel mooie vlakken mee doezelen en dat is in een gezicht heel belangrijk vind ik zelf. Met doezelen versta ik dat het pastelkrijt met een vinger of met iets anders mooi  in elkaar gewerkt wordt en daardoor de huid een zachte glans geeft. En dit is wat de meeste mensen aanspreekt.

Je kan heel goed zien op de foto hoe ik alles verder heb uitgediept en daardoor het geheel nog meer voor zich gaat spreken. Door dit voorontwerp te maken op exact hetzelfde formaat als waarin het eigenlijke portret vervaardigd wordt krijg ik een goed beeld of alles goed in elkaar zit met de opstelling die ik gemaakt heb. En hier wringt toch wel de schoen een beetje. De compositie staat me niet helemaal aan in de eerste plaats omdat het gezicht niet genoeg tot uiting komt ondanks dat het vrij ver doorwerkt is.

Wat ga ik daaraan doen? Wel ik ga heel zeker de grote beer kleiner maken waardoor de driehoek waarover ik het had, in een van de vorige beschrijvingen  veel beter gaat uitkomen. Want als de grote beer iets gaat zakken en wat meer gaat aansluiten op het gezicht zelf kan ik de aandacht meer naar het portret trekken en dat is toch wel het hoogst belangrijke in dit schilderij. Ook ga ik het gezicht zelf niet meer in het midden van het blad plaatsen maar verder opschuiven naar de linkerkant. Het gaat op ongeveer 1/3 vanaf links en 1/3 vanaf de bovenkant komen te staan. Het is namelijk zo dat het snijpunt van deze twee lijnen een heel sterk brandpunt (aandachtspunt) in een schilderij is. Door dat te doen ga ik ook de grootse beer iets meer naar het midden halen waardoor deze met inachtneming van het voorgaande (niet meer zo groot) minder gaat opvallen maar eerder de rol aan vervullen die ik wil dat hij vervult, namelijk het oog in het portret leiden naar het gezicht van Eliona. Ook vind ik de rode kleur van jas die de beer aanheeft te fel van kleur is. Hierdoor wordt ook de aandacht van het hoofdontwerp afgetrokken en dat is natuurlijk net het tegenover gestelde van wat ik wil bereiken.

Weet je, als ik alles zo naloop van alle stappen die ik neem om tot een fatsoenlijk ontwerp te komen, moet ik (zonder valse bescheidenheid) toegeven dat het heel wat inzicht en nadenken aan vooraf gaat alvorens je zo een portret hebt zoals ik het wil. Ik heb het al gezegd dat er schilders zijn die deze hele reeks aanpassingen en voorontwerpen niet nodig hebben, of ze denken dat ze dat niet nodig hebben, maar meestal denk ik dan als ik zo’n schilderij bekijk “Je zou beter een paar uren in een voorontwerp gestoken hebben dan zo’n gedrocht af te leveren”. Het gezegde van ze zouden hier eigenlijk de schilder in plaats van het schilderij moeten ophangen is me dan zeer duidelijk. En ik zeg het nogmaals dat je uit de voorontwerpen eigen ijk alles leert hoe je het portret moet opbouwen en hoe je te werk dient te gaan voor een goed portret. Ik hoop da de tekst op de foto ietwat leesbaar overkomt zodat je nog duidelijker kan zien wat ik er voor mezelf allemaal bijschrijf om een goed schilderij “Portret” af te leveren.

Mijn volgende bespreking zal zijn over de opzet van het uiteindelijke schilderij.

Vandaag ga ik weer wat nieuws brengen over dit schilderij. Je moet er blijven rekening mee houden dat dit nog steeds een voorontwerp is. Weliswaar het tweede voorontwerp maar dan ook helemaal verschillende ten opzichte van het eerste.

Ik ben nu verder gegaan met het invullen van het gezicht. Dit is meestal het eerste wat ik doe na het maken van de tekening. Want bij een portret gaat het over het gezicht en de gelijkenis. Ik weet dat de omkadering ook zeer belangrijk is, maar, voor mij is het gelijkend portret het belangrijkste. Soms denk ik als ik iets aan het schrijven ben dat ik in herhaling val, en dat is ook zo, maar van de andere kant denk ik dan ook weer dat het wel nodig is om sommige dingen opnieuw uit te leggen en in het daglicht te plaatsen.

Het gezicht wordt nu in de eerste plaats uitgewerkt om te kijken of de gelijkenis er wel degelijk in te krijgen is. In het eerste voorontwerp zat het er al in maar dit is nu een heel ander uitgangpunt. Je kan de compositie nog zo goed maken als je wil wanneer er bij een portret geen gelijkenis is dan is het portret voor mij niet geslaagd. En ook hierover verschil ik dikwijls van mening met andere “kunstenaars” als ik het woord  “kunstenaar” voor mij mag gebruiken. Ik weet dat er mensen zijn die zeggen, de gelijkenis moet er niet zijn, het is het gevoel dat je overbrengt naar de toeschouwer dat moet er zijn en is belangrijk. En dan zeg ik daar meestal op “dat is juist het gevoel moet er zijn” maar wanneer het portret niet gelijkend is dan is er voor mij ook geen gevoel, en nog minder bij de opdrachtgever denk ik er in één gedachte bij. Meestal draai ik het gegeven dan om en zeg “ik ga ervan uit dat het portret dient te gelijken maar er moet een goed gevoel en uitstraling van uit gaan  voor mezelf en de toeschouwer/opdrachtgever. Meestal kan je dat goed gevoel niet vinden op een foto. En dat heb ik op de Bilzerse Kunstmarkt meermaals mogen horen bij dit portret, “Het schilderij is veel levendiger dan de foto”, “Het kind spreekt veel meer en is niet zo vlak”. Natuurlijk doen dit soort uitspraken je goed, want dan weet je dat het portret dat je maakte in alle opzichten geslaagd is.

Op de foto kan je zien dat ik begonnen ben met kleur aan te brengen in het gezicht en het haar. Denk er aan het is een voorontwerp en dan is alles niet zo fijn uitgewerkt dan op het schilderij zelf. Maar ik zie nu al dat het prima gaat worden, ondanks dat het nog niet echt lijkend is. Ik voel dat aan wanneer iemand goed op papier pakt of niet. Want geloof me vrij dat zie en voel je onmiddellijk. Maar ik heb nu ook al een gevoel dat ik iets zal moeten “bijsturen in de Compositie”. Wat het is ga ik voor later houden maar er is een deel van het schilderij dat niet goed staat zoals het er nu staat.

Aan de rechterkant van het gezicht moet ik nog gaan werken . Want de hoek tussen het gezicht en de aanraking met het kleedje is niet goed. Maar dat hoort natuurlijk bij een voorontwerp je kan niet alles in een keer juist maken. En juist daarom vind ik een voorontwerp bij een portret zo noodzakelijk. Hier kan je rustig experimenteren tot alles juist zit en goed overkomt, als je dat in het schilderij zelf moet doen dan wordt het heel moeilijk en verandert je schilderij snel in een knoeiboel. De verschillende knuffels heb ik erbij verzonnen en daar zal ik ook nog het nodige werk aanhebben, om die allemaal klaar te krijgen. Door al deze knuffels te tekenen en achteraf te schilderen maak ik het mij weer extra moeilijk want de meeste van mijn collega’s maken alleen “de kop” als portret. Zelf vind ik dat wat weinig, maar ik heb het ook al gedaan. Voor een kind is het wel aangewezen om iets extra’s toe te voegen. Ook en dit is zeer belangrijk voor mij, ik ga daardoor een mooiere compositie maken.

De volgende bespreking zal handelen hoe ik de knuffels bewerk en of ik iets gedaan krijg met de rechter gezichtshelft van Eliona. En ik hoop u allen weet terug te zien en te horen welke commentaren er geschreven worden, want daar doe ik het tenslotte ook wel voor.  Ik hoop altijd dat er iemand iets opsteekt van mijn schrijfseltjes rond de schilderijen die ik maak.

Foto 19

Vandaag ga ik weer verder met het portret dat ik schilderde van Eliona. Het is me opgevallen dat wanneer je een portret van iemand maakt, de mensen altijd geboeid staan kijken naar het werk en de foto van de geportretteerde. Want dat is een van de voornaamste uitdagingen  die je moet doen als je een portret wil laten zien, de foto van de geportretteerde erbij zetten, want dat maakt het hele verhaal nog veel beter. Natuurlijk dien je er voor te zorgen dat het portret dat je maakte gelijkend is, dat is evident, maar als dat het geval is dan kan het allemaal niet meer stuk. Ik heb zondag deze theorie nog maar eens uitgeprobeerd op “de Kunstmarkt in Bilzen” en weeral gaf het een aantal fantastische reacties. De fijnste reactie die ik er kreeg is dat het geschilderde portret  er veel beter uitzag dan de foto. Het portret was veel warmer en de uitdrukking van Eliona was veel mooier werd me gezegd. Het portret leefde en de foto was dood volgens de verschillende getuigen. Wel op dat moment gaat je hart toch weer wat sneller slaan en denk je bij jezelf, dat, dit soort opmerkingen alle frustraties die je oploopt tijdens het maken van het portret het waart waren om beleefd te worden.

Hetgeen je nu te zien krijgt is het tweede voorontwerp dat ik maakte. Ik heb nu een horizontale compositie gemaakt en volgens mij gaat dit beter uitkomen dan de verticale

Op de foto zie je hoe ik begonnen ben met het opzetten van het voorontwerp. Het heeft me een beetje werk gekost maar de tekening staat erop. Als je de tekening bekijkt dan zie je dat de compositie bestaat uit een denkbeeldige driehoek. Waarbij de onderzijde van het blad de schuine zijde van de rechthoekige driehoek is. Als je dan helemaal links van het blad een rechte lijn naar het midden van Eliona haar hoofd trekt dan is dat hoofd het hoogste punt van de driehoek. Als je dan vanuit de rechter beneden hoek een lijn trekt door de kop van de grote beer dan gaat die rechte lijn,  de lijn van links naar Eliona’s hoofd  snijden iets binnen het hoofd. En net, daar, bevindt zich de rechte hoek van deze denkbeeldige driehoek. Waarom leg ik dit nu weer uit? Wel het is van groot belang dat je de kijker weet te boeien met het onderwerp dat je schildert. Als je een portret maakt ,dan dien je er ook voor te zorgen dat het portret het meeste opvalt. Alles wat je rondom het portret zet (in dit geval de knuffels) mogen een aanvulling zijn maar mogen de aandacht niet van het hoofdonderwerp wegnemen. En dat is natuurlijk het portret. Het voordeel van zo’n driehoekige compositie is dat je oog steeds naar dat hoogste punt wordt getrokken. En laat daar nu net het hoofd van Eliona zich bevinden . Toevallig of niet toevallig? Wat denk je, Natuurlijk is dit niet toevallig maar duidelijk gekozen, waardoor het portret vaan Eliona zeer goed gaat opvallen. Althans dat hoop ik op dit moment nog maar.

Tot slot wil ik zeggen dat er nog een paar regels zijn die meespelen om een mooi portret af te leveren maar dat leg ik de volgende keer uit.