Alvorens deze reeks af te sluiten wil ik nog even stilstaan met een samenstelling van de start met het schilderij en het eindresultaat. Zoals je op bijgaande foto kan zien is er in het hele proces toch wel het één en ander gewijzigd aan de uitgangspositie. Natuurlijk kan je een schilderij maken net zoals de foto aan de linkse zijde laat zien. Maar dan wordt het niet zo dadelijk een werkje van jezelf maar eerder een staaltje van vakmanskunst in het naschilderen van. Ik weet wel dat ik steeds een aantal elementen overneem en die ook zo juist mogelijk probeer af te beelden maar er zullen steeds een aantal elementen in het schilderij zitten die totaal verschillend zijn tov het onderwerp en in dit geval een foto. In dit geval is dat natuurlijk de kleur van de luiken die een totaal verschillende kleur hebben maar ook zijn er een aantal factoren toegevoegt die het schilderij naar mijn meing aantrekkelijker maken. In de eerste plaats neem ik de twee schaduwvlakken in de bovenste stenenpartij. Door deze twxee donkere partijen breng ik een derde voorwerp in zicht dat je niet kunt definieren daar het niet afgebeeld is. Maar het is wel zo dat er iets is dat deze twee schaduwvlakken veroorzaakt. Wat die schaduw veroorzaakt speelt in dit geval niet zo een grote rol, maar wat wel belangrijk is, is dat men zonder het te beseffen een gevoel krijgt van; waarom zijn die donkere plekken aanwezig. Een tweede aanpassing buiten de luiken is dat ik de complementaire groene kleur onderaan in het schilderij heb bijgebracht. Ook deze kleur zorgt voor wat verwarring maar geeft ook een zekere rust aan het werk. Het is deze complementaire kleur die er voor zorgt dat het roodachtig bruin over het hele schilderij beter tot zijn recht komt. Maar zij zorgt er ook weer voor dat je gaat denken dat er een aantal struiken of begroeing aanwezig is aan de onderkant. Je ziet dus, dat je door zelf te spelen met vormen en kleuren een heel ander gevoel kunt toevoegen aan een schilderij die je maakt naar een foto. Het is natuurlijk ook zo dat wanneer je buiten schildert je eigenlijk net hetzelfde doet. Want ook daar neem je ook alles niet klakkeloos over zoals het zich voor je oog voordoet en of afspeelt. In mijn laatste bespreking zal ik je laten zien hoe het schilderij er uit ziet in zijn totale afwerking en waarom ik deze passepartout en lijst gekozen heb.
Vandaag wil ik je wat meer vertellen over de afwerking van dit schilderij. Zoals in de vorige bespreking reeds aangehaalt kan je vandaag op de foto zien dat er enkele wijzigingen zijn aangebracht. In de eerste plaats zie je dat de luiken nu opnieuw wat meer kleur gekregen hebben op enkele plaatsen en dat op de overige gedeelten alles gebleven is zoals ik het in de vorige fase achtergelaten heb. Door het iets meer kleur te geven aan dit onderdeel krijgt het schilderij zelf een betere kleurverhouding. Door niet alles terug dicht te schilderen blijft het werk toch nog een mooie openheid houden en dat is wat ik nastreef bij aquarel. Ook heb ik het doel dat ik mij bij de start voor ogen hield ongeveer bereikt. Zeker voor de luiken ben ik ongeveer daar uit gekomen waar ik wilde zijn. Op de tweede plaats kan je nu ook duidelijk zien dat ik aan de onderkant van het schilderij een nieuwe kleur heb ingebracht. In één van de vorige delen heb ik reeds geschreven dat er nog iets moest gebeuren aan de onderkant van het schilderij. Bij deze is dat gebeurt door een kleur die goed past en aansluit bij het geheel. Je kan je ook goed indenken dat bij een vervallen huis het onkruid en gras welig tiert. Dat alles rondom het huis even goed of evenslecht onderhouden is als het huis zelf. Met deze veronderstelling voor ogen heb ik dan ook verder gewerkt. Om dit doel te bereiken heb ik besloten om een waas van groen aan te brengen en daardoor het schilderij een meerwaarde te geven wat kleur en compositie betreft. Door de aanzet van deze kleur niet te sterk te maken en alles vrij doorzichtig te houden krijg je weer die openheid welke ik zo mooi vindt bij een aquarel. En ook dat was een doelstelling op zich. Als ik nu het hele schilderij bekijk dan denk ik dat ik het even moet wegzetten en binnen een paar dagen weer opnieuw ter hand te nemen om te kijken of ik er nog dingen moet wijzigen. Volgens mijn idee nu zal er nog weinig aan wijzigen maar dat zal ik binnen een paar dagen met zekerheid weten. In de volgende bespreking wil ik zoals ik in het begin van mijn reeks reeds schreef de foto tonen van het onderwerp waarnaar ik het schilderij gemaakt heb tegelijkertijd met een foto zoals het schilderij er nu uitziet. Je kan dan zien hoe je van een foto een mooi schilderij kan maken zonder de foto slaafs na te tekenen of te schilderen.
Vandaag enkele woorden over het uitwerken van de luiken. Zoals ik in mijn vorige beschrijvingen reeds meldde wil ik de luiken er nog iets verweerder laten uitzien. Hoe ik dat gedaan heb wil ik je vandaag aan de hand van de bijgevoegde foto en tekst laten zien. In de eerste plaats wil ik hier vermelden dat ik deze techniek nooit eerder heb toegepast. Ook heb ik nergens iets over deze techniek kunnen lezen of vinden. Ik geef dit mee omdat ik eigenlijk niet wist hoe ik iets kon ouder maken of ouder doen lijken. En dat het tevens voor mij op dat moment een groot raadsel was toen ik er aan begon en een nog groter raadsel hoe het er zou uitzien op het einde van de rit. Ik wil dit toch even erbij zeggen omdat de mogelijkheid bestond om redelijk goed schilderij totaal naar de verdoemnis te helpen door iets te doen waarvan ik de uitslag niet kende. Dus gezien ik niets wist over een verouderings proces bij aquarel heb ik mij aan het denken gezet. Hierbij stelde ik me de vraag hoe maakt men iets oud bij een schrijnwerker of meubelmaker. Ik wist dat je bv door hout een kleur te geven en de kleur gedeeltelijk terug weg te halen en het hout op te ruwen, dan terug wat kleur opnieuw op dat hout aan te brengen men hout (of een meubelstuk) kon laten ouder worden dan dat het in werkelijkheid was. Deze techniek wordt nogal eens toegepast om antieke meubels te herstellen of zelfs na te maken.Met deze wetenschap ben ik het zelfde gaan toepassen op mijn schilderij. Omdat ik altijd met redelijk zwaar tot zwaar aquarelpapier werk dacht ik waarom zou ik het papier niet opruwen. Maar hoe kon ik dat papier op een goede manier ruwer maken zonder het totaal te beschadigen. Ik ben in mijn atelier gaan zoeken om iets te vinden dat het papier kon opruwen zonder overbeschadiging als gevolg. Op zeker moment kwam ik uit bij een oude tamponeerborstel en toen dacht ik dit zou wel eens de oplossing kunnen zijn. Voor alle zekerheid heb ik op een stuk aquarelpapier het onderwerp snel nagebootst zoals de tekening was en heb dit laten drogen. Daarna heb ik dat stuk papier terug nat gemaakt en ben met de tamponeerborstel de kleur gaan uitwrijven. Daar deze borstel gemaakt is van varkensharen en daardoor een redelijk stijve structuur heeft ging het perfect om kleur weg te nemen. Maar doordat het papier nat was van het toegevoegde water werd het aquapapier ook lichtjes beschadigd. Ik heb alles laten drogen en inderdaad door het ruwere papier was het net of het geheel verouderd was. Maar het grote nadeel op dat moment was dat ik ook teveel kleur had weggenomen. Mar nadelen kan je soms in je voordeel laten werken en toen ben ik , wetende wat meubelmakers doen, opnieuw kleur gaan aanbrengen op de tekening. Maar alleen kleur op de plaatsen waar ik meer kleur wilde en waar ik nog het uitzicht van gladde verf wilde. Toen ik dit gedaan had kreeg ik de structuur die ik zo graag wilde hebben. Ik had nu een vrij ruwe ondergrond met een vage grondkleur en op verschillende plaatsen nog volledig gladde kleur en gladde structuur. Dus dit was een geslaagd experiment en ik heb dan ook alles toegepast op mijn bestaande aquarel Siësta. Hoe dit eruit ziet en wat ik verder nog aan het schilderij heb gedaan wil ik je in de volgende bespreking laten zien en uitleggen.
Vandaag wil ik enkel woorden wijden aan de stenen boven het venster. Ik ben van dit gedeelte van het schilderij meer dan tevreden. In de eerste plaats ben ik tevreden dat dit gedeelte overkomt zoals ik het bedoelde. Namelijk een aantal ruw op elkaar gemetselde ongelijke keien en stenen. Ook over de kleur ben ik tevreden bijzonder aantrekkelijk lijken mij de voegen die door hun kleur en vom zeer goed aanleunen bij de werkelijkheid. Als je op de foto kijkt dan zie je dat de vorm onregelmatig is maar ook wordt op deze manier de driedimensionaliteit van deze stenen goed benadrukt. Ook de stofuitdrukking of moet ik hier zeggen de steenuitdrukking valt redelijk goed mee. Door het toepassen van het spel tussen licht en schaduw krijg je een beeld dat zeer realistisch oogt. Het is daarom ook zeer belangrijk om niet zo maar iets te doen en hier of daar een lichter plek te laten of iets anders donker te schilderen. Neen je dient wel overwogen te werk te gaan. Hiermee bedoel ik dat je steeds goed voor ogen moet hebben van waar het licht komt en dat de schaduwkant over het gehele werk aan dezelfde kant is. Wanneer je door niet goed op te letten deze twee begrippen (licht en sc haduw ) door elkaar gaat halen en toepassen dan krijg je een werk dat zeer onwezenlijk oogt en nergens op lijkt . De onregelmatigheden op en tussen de keien worden verkregen door donkere kleuren naast lichtere kleuren te plaatsen en / of door een droge borsteltechniek toe te passen. Dit wil dan weer zeggen dat ik met een borstel met weinig verf over practisch droog papier ga werken waardoor de aquarelverf niet of practisch niet gaat uitvloeien. Door deze methode heb ik bv de donkere stippen en stipjes gemaakt op de verschillende keien. De volgende bespreking zal handelen over het aanpassen van de luiken en daardoor het effect van afbladerende verf en ruw hout.
Zoals je op de foto kan zien ben ik nu nog een stap verder gegaan met de uitwerking van de luiken. Ik heb op dit moment de luiken voor het grootste gedeelte ingekleurd en de verschillende onderdelen met elkaar verbonden door enkele lichte wassingen. In deze fase is het belangrijk om enkele keuzes te maken. Dit dienen keuzes te zijn die voor het hele schilderij van belang zijn en daardoor het uitzicht van het schilderij in zijn definitieve plooi brengen. Dat kan gaan over het afzwakken van bepaalde stukken van het schilderij of om andere stukken juist meer in de aandacht te brengen. Maar het kan ook zijn dat er nieuwe elementen aan het schilderij toegevoegd moeten worden.In dit geval wil ik er twee dingen uitlichten. Het eerste punt waar ik over nadenk is of ik verder werk aan de stenen zoals ze nu zijn of dat ik iets meer wil toevoegen aan dit onderdeel. Het tweede punt is of ik de luiken ga laten zoals ze nu zijn of dat ik ze nog verder wil uitwerken of verder ga bewerken voor een ander beeld.. Over het eerste punt kan ik zeggen dat ik de stenen aan de onderkant van het schilderij wat te eentonig vindt daarentegen ben ik over de stenen aan de bovenkant zeer tevreden. Zij zijn volledig geworden zoals ik ze graag wilde hebben en ik zal ze in de volgende fase nog eens groter afdrukken zodat je er nog een beter idee van hebt. Voor het onderste gedeelte moet ik mij iets laten invallen waardoor dit gedeelte van de het schilderij meer zeggingskracht krijgt. Door het onderdste gedeelte van het schilderij op te fleuren zal het gehele werk aan plasticiteit gaan winnen. het geheel lijkt me nu wat te eentonig van kleur. Over het tweede punt, de luiken, ben ik nu ook nog niet geheel tevreden. Ik vind op dit moment dat ze er niet genoeg aftands en versleten uitzien. Ik wil dat ze nog meer een totaal en tot op de naad verwaarloosde indruk nalaten. Ook hier zal ik mij iets moeten laten invallen zodat dit geheel ook zijn uitstraling krijgt die ik hebben wil. Al deze dingen en nog enkele meer wil ik bespreken in de volgende fase namelijk de afwerkingsfase.
Vandaag zal ik zoalsafgesproken iets meer uitleg geven over de luiken zelf. In de eerste fase heb ik uitgelegd waarom ik voor een andere kleur voor deze luiken koos dan in het voorbeeld. Vandaag wil ik iets meer kwijt over het proberen in te vullen van deze luiken. Het moeten in elk geval luiken zijn die de vervallen staat van de woning of van dit gedeelte van de woning in kleur zetten. Dit is natuurlijk gemakkelijker gezegd dan gedaan. Hoe ben ik eraan begonnen? Op de foto kan je zien dat ik reeds een redelijk gedeelte van dit stukje schilderij ingevuld heb. Ik heb in de eerste plaats geprobeert om de verf een afbladerende struktuur te geven. Daarvoor is het noodzakelijk om verschillende technieken toe te passen. Een van deze technieken is heel normaal in dit geval je gaat niet overal even dik en evenveel verf aanbrengen. Maar tegelijkertijd als je dit doet dan moet je op de plaats waar er geen verf is een andere kleur aanbrengen. Eén kleur die aangeeft dat er nog een ondergrond (natuurlijk niet wit) aanwezig is . Ook deze ondergrond moet er in dit geval al verweerd uitzien. Daarom dien je dan een kleur te zoeken die "vuil" is. Ik heb hier gekozen voor een mengsel van burnt omber en verschillende grijs tinten waardoor er werkelijk een vuile kleur ontstond. Deze kleur ben ik dan zeer dun gaan opbrengen en heb er voor gezorgd dat de kleur op de ene plaats intenser aanwezig is dan op een andere plaats. Tenslotte heb ik ook nog een contrasterende kleur aangebracht (karmijn rood) op de plaatsen waar alles zover weg gesleten is dat er nog enkel de allereerste grond verf aanwezig is. Ook heb ik de scharnieren een roestbruine tint meegegeven zodat deze passen in het gehele plaatje. Op de verschillende plaatsen waar de luiken gebroken en of open en of kapot zijn heb ik gewerkt met een diepe en donkere tint dit om de donkerte van binnen extra aan te geven. In de volgende bespreking wiel ik enkele woorden schrijven over de verdere afwerking van de luiken en welke problemen ik daarbij ondervond .
Vandaag ga ik wat meer uitleg geven over deze nieuwe toestand van deaquarel. Zoals je op de foto kan zien is er het één en ander gewijzigd aan het schilderij. In de eerste plaats kan je nu duidelijk zien dat het schilderij veel warmer van kleur is geworden. Dit is hoofdzakelijk te danken aan het feit dat ik een kleurwassing met lichte oker over het geheel heb aangebracht. Dit heb ik als allereerste werk gedaan alvorens ook maar een andere bewerking uit te voeren in deze fase. Je ziet natuurlijk wel dat ik de plaatsen die ik in het schilderij wit wilde laten onberoerd heb gelaten. Maar dat ik andere stukken van het schilderij die ook wit waren een lichte wassing heb gegeven. Vervolgens ben ik de stenen onder en boven het venster verder gaan uitwerken. Ik heb de bovenste stenen verder kleur gegeven en de twee donkere partijen ook iets verder uitgewerkt en wat meer laten uitvloeien over de stenen. Je kan nu duidelijk zien wat deze twee redelijk donkere partijen bijdragen aan het geheel. Volgens mij hebben zijn door deze stukken de verschillende stenen die nogal druk overkwamen weer wat meer als één geheel gemaakt. Daardoor heeft het schilderij weer wat meer aan zeggingskracht gewonnen. Ook zorgt dit soort handelingen ervoor dat alles een meer natuurlijk geheel gaat vormen en bij de toeschouwer een gevoel gaat oproepen dat ik moeilijk kan omschrijven. Maar laat het mij een "natuurlijker gevoel" noemen. Ook de onderkant van het schilderij is nu beter geworden en vormt via de twee zijkanten een goed geheel met de bovenkant. Door bepaalde gedeelte open ( het papier blijft hier onbeschildert) te laten blijft er ook een gevoel van openheid hangen over het schilderij. Ondanks dat er veel op het schilderij te zien is blijft het open en toegankelijk om te bekijken. Het is niet dichtgeschilderd en dat is voor een aquarel toch wel belangrijk. Ook aan de luiken heb ik redelijk wat gewerkt. Ik heb de verschillende kleuren wat beter open gewerkt en op andere plaatsen weer wat kleur bij gebracht. Om dit gedeelte van het schilderij (dat eigenlijk het onderwerp is waarrond alles begon) wat beter te kunnen beschrijven ga ik in de volgende bespreking meer gedetailleerde uitleg geven alleen over de luiken.
Vandaag wil ik beginnen met een nieuwe fase van deze aquarel. Waarom een nieuwe fase? De reden is eigenlijk eenvoudig ik ga nu de verschillende dingen die ik reeds opgezet heb in de eerste fase verdiepen en uitwerken zodat ik na deze fase het eindresultaat kan laten zien. In dit eerste deel van deze tweede fase wil ik nog even alle delen even overlopen en ook laten zien dat er nog wel enkele wijzigingen te verwachten zijn . Wat vandaag bijzonder belangrijk is dat ik zeker al het reeds geschilderde duidelijk bekijk. Dit wil zeggen dat ik me op dit moment afvraag zijn er nu nog stukken die beter moeten worden en welke andere delen kan ik praktisch in deze staat laten. Eén eerste zaak is dat de kleur van de verschillende onderdelen in de goede richting evolueert maar dat alles nog warmer van kleur en kleurgevoel moet worden. Ook wil ik en dat heb ik nu reeds gedaan, een aantal schaduw vlekken aanbrengen in de nog redelijk eentonige muur boven de luiken. Je ziet dat door deze plekken iets donkerder te maken het overige gedeelte van deze stenen helderder van kleur worden zonder dat er ook maar iets aan de kleur gedaan is. Dit is ook één van de eigenschappen die je bij schilderen goed kunt gebruiken, namelijk, wanneer je een gedeelte van een schilderij of onderdeel van een schilderij verdonkerd het overige gedeelte de neiging heeft om op te lichten. Wat ik verder nog zie is dat er natuurlijk nog redelijk wat werk is aan de luiken zelf en dat de omgeving rond de luiken nog wat meer kleur mag krijgen en het reeds aangehaalde warmer maken van het hele schilderij. Al deze dingen ga ik in de volgende bespreking laten zien en uitleggen waarom deze aanpassingen noodzakelijk zijn en hoe je deze aanpassingen uitvoert.
Vandaag gaan we weer iets verder met het ontleden van dit schilderij. Het is de bedoeling om het één en ander uit te leggen over de luiken die zoals je op de foto kan zien iets verder uitgewerkt zijn dan in het vorige deel. Het blijft alsnog de bedoeling om aan dit schilderij een warme uitstraling te geven. Op dit moment blijf ik echter werken met een aantal koelere kleuren om dan in de volgende fase over te gaan naar de warme uitstraling die ik zo graag aan dit schilderij wil meegeven. Als je op de foto kijkt dan zie je dat ik de kleur van de luiken totaal anders opgezet heb dan de kleur op de oorspronkelijke foto. Waarom ik dat doe is voor mij ook niet altijd helemaal duidelijk maar ik vond dat dit schilderij deze kleur, die het midden houdt tussen blauw en groen goed zou dienen. Het is dikwijls een gevoel dat je hebt bij het bekijken van een bepaald onderwerp. Wanneer je dan toegeeft aan dat gevoel en de kleuren toepast zul je achteraf merken dat dit ook de juiste keuze is geweest. Laat me toe te stellen dat dit een ervaringsgevoel is dat je krijgt door veel te schilderen en door niet altijd slaafs de onderwerpen en kleuren na te bootsen zoals zij zich aan je oog presenteren. Natuurlijk moet je niet overdrijven in deze kleuraanpassingen zodat je het noorden kan verliezen en alles niet meer te overschouwen valt want dan ben je verder weg van een goed schilderij dan dat je kan denken. Dus eerst leren goed te kijken en te schilderen wat je ziet en dan gaan improviseren met het oog dat de het geimproviseerde moet dienen om een goed werkje af te leveren of om iets bij te leren. Zoals je ziet geeft de kleur die ik hier gebruik (Cobalt Turquois van winsor en Newton) een andere dimensie aan deze luiken. In de eerste plaats harmonieert de kleur goed bij de stenen die rond het venster zijn aangebracht maar ook geeft zij een gevoel van, hier is iets in verval maar ooit was het geheel meer dan alledaags. Laat me stellen dat deze kleur iets koninklijkheids heeft dat een gewone groene of blauwe kleuren missen. Het kan misschien theatraal klinken maar het geeft nu reeds iets meer aan dit schilderij. Ik heb ook een foto genomen waar nog niet de hele luiken beschildert zijn dit om goed het verschil te laten zien tussen de plaatsen waar ik reeds kleur aangebracht heb en de nog blanke vlakken. Natuurlijk is het de bedoeling om deze luiken oud en verweerd te laten uitzien maar daar zal ik me in de volgende fase wel wat laten invallen en mee bezig houden. Ook kun je nu duidelijk zien dat ik aan de rechter- en bijzonder aan de linkerkant van het schilderij reeds gewerkt heb met een warmere oker wassing waardoor de lichtroze kleur van deze stenen meer en meer een eenheid gaan vormen met de stenen boven en onder het venster. Zonder dat ik daarom volledig de zelfde kleur ga gebruiken. Hier probeer ik reeds een transparante wassing uit die ik later eventueel over het schilderij kan leggen om alles een beetje meer op elkaar af te stemmen. Dit soort zaken zijn nu net het fijne en meest ondoorgrondelijke aan werken met aquarel. Je kan door een of twee wassingen je werk een totaal andere dimensie meegeven of je kan je werk totaal naar de verdoemenis helpen maar dat is natuurlijk het risico van het vak zullen we maar zeggen. Het is eveneens zo dat wanneer je redelijk wat aquarel werk gemaakt hebt dat je kan terugvallen op een aantal wetmatigheden van aquarel. Maar en dat is toch heel belangrijk je hebt dit medium nooit helemaal in de hand maar dat is wat aquarelleren zo boeiend maakt. In de volgende bespreking ga ik wat meer uitwijden over hoe ik de stenen aanpak en hoe de luiken verder evolueren naar de oude versleten luiken op de oorspronkelijke foto.
Ook vandaag ga ik weer wat verder met de uitleg over dit schilderij. Op de bijgeplaatste foto van het schilderij, kan je duidelijk zien dat er het één en ander gebeurt is. Je kan ook duidelijk zien dat ik me niet beperkt heb tot een onderdeel van het schilderij maar dat ik over het hele schilderij gewerkt heb. Wat heb ik nu gedaan? In de allereerste plaats kun je hier goed zien wat er met aquarel mogelijk is. Ik heb een volledige kleurwassing over het hele onderwerp gelegd. Een kleurwassing die typisch is voor aquarel omdat ze transparant is . Deze transparantie van kleurwassingen kun je goed gebruiken als je de één of andere sfeer aan een schilderij wilt meegeven. Dus kan ik in één van de volgende besprekingen weer teruggrijpen naar dit soort wassing als ik een warme gloed over het schilderij wil leggen. Door over de bovenste stenen een transparante wassing alazarinerood te leggen krijg ik reeds nu een veel warmere uitstraling van deze partij. Ook heb ik nog enkele kleine zaken aan de luiken aangebracht maar dit neem ik de volgende keer meer intens onder handen. Ook de stenen partij onder het venster heb ik verder uitgewerkt. Hier heb ik gekozen voor een meer dekkende kleur (oker en siënna) , enerzijds om het verschil tussen de verschillende wassingen aan te geven maar anderzijds ook om een groter contrast te krijgen tussen de verschillende partijen die stilaan naar voor komen. Indien het contrast te groot zou worden kan ik dit nog altijd wat uitwassen of een extra transparante kleurlaag aanbrengen waardoor alles weer met elkaar verbonden wordt. Een goed voorbeeld van wat je met uitwassen kunt bereiken is te zien aan de zeer donkere voeg (tussen de stenen boven het venster) uit de vorige fase heb uitgewassen tot een lichtere voeg die nog donker genoeg is om te dienen als een tussentoon of middentoon die later nog belangrijk voor het geheel kan zijn. Wat je hier ook duidelijk kan zien is, dat er bij aquarel niet met wit wordt gewerkt maar dat je het papier gebruikt als het witste wit. De luiken in dit geval niet te na gesproken want die krijgen nog een kleur, maar de rest van het schilderij waar het blad nu nog wit is zal in het ganse schilderij zijn onbeschilderde maagdelikheid blijven houden. De volgende bespreking zal handelen over het verder afwerken van de luiken in deze eerste fase.
Aquarel Siesta: fase 3 / afwerking.
Alvorens deze reeks af te sluiten wil ik nog even stilstaan met een samenstelling van de start met het schilderij en het eindresultaat. Zoals je op bijgaande foto kan zien is er in het hele proces toch wel het één en ander gewijzigd aan de uitgangspositie. Natuurlijk kan je een schilderij maken net zoals de foto aan de linkse zijde laat zien. Maar dan wordt het niet zo dadelijk een werkje van jezelf maar eerder een staaltje van vakmanskunst in het naschilderen van. Ik weet wel dat ik steeds een aantal elementen overneem en die ook zo juist mogelijk probeer af te beelden maar er zullen steeds een aantal elementen in het schilderij zitten die totaal verschillend zijn tov het onderwerp en in dit geval een foto. In dit geval is dat natuurlijk de kleur van de luiken die een totaal verschillende kleur hebben maar ook zijn er een aantal factoren toegevoegt die het schilderij naar mijn meing aantrekkelijker maken. In de eerste plaats neem ik de twee schaduwvlakken in de bovenste stenenpartij. Door deze twxee donkere partijen breng ik een derde voorwerp in zicht dat je niet kunt definieren daar het niet afgebeeld is. Maar het is wel zo dat er iets is dat deze twee schaduwvlakken veroorzaakt. Wat die schaduw veroorzaakt speelt in dit geval niet zo een grote rol, maar wat wel belangrijk is, is dat men zonder het te beseffen een gevoel krijgt van; waarom zijn die donkere plekken aanwezig. 
