Archief

De Sint (1)
Een verhaal van Simon Carmiggelt over Sinterklaas

In de hal van Madame Tussaud in de Kalverstraat zat  Zwarte Piet gehurkt voor drie zeer kleine jongetjes en vroeg "Kunnen jullie zingen van Sinterklaas Kapoentje?" "Ja Piet," antwoordde een van de drie geimponeerd. Je kon zien dat hij ervan overtuigd was met de enige echte Zwarte Piet te doen te hebben, terwijl de mensen die eromheen stonden duidelijk zagen dat deze Piet gespeeld werd door een meisje. "Nou, zing 't dan maar," zei ze . Ze deed zelfs geen moeite haar sopraan wat neer te drukken. "Sinterklaas Kapoentje...." hieven de jongetjes braaf aan.

Het duplikaat van de portier naast de kassa keek onbewogen, maar het origineel bij de deur glimlachte net als wij. Toen het liedje uit was, kregen de jongens een handje snoep en verdween Zwarte Piet in het wassenbeeldenspel als enige bewegende attractie tussen de verstarde groten der aarde. De jongetjes maakten zich met hun buit uit de voeten en de toeschouwers voegden zich in de rijen der winkelende Amsterdammers.

Ik liep op met een oude man, die niet veel meer te winkelen had. "'t Was een meisje," zei hij tegen me. "Ja, dat hoorde ik ook," antwoordde ik. Hij glimlachte. "Ik heb laatst een vrouwelijke Sinterklaas gezien," zei hij. "Een lachertje. Voor mij tenminste. Maar voor de kinderen niet. Als je klein bent, geloof je wat je geloven wilt. Nou ja, als je groot bent ook. Maar dan gaat het om andere dingen.

Terwijl we verder liepen, dacht ik aan mijn kindertijd. Eerste klas lagere school. Ik geloofde niet meer. Sinds kort. En ik wist welke meester Sinterklaas speelde en welke jongen uit de hoogste klas verscholen was achter het mombakkes van Zwarte Piet, waarvan de mond ernstig was beschadigd, omdat hij zijn functie misbruikte door zelf voortdurend pepernoten te eten. En toch beefde ik van angst, toen ik uit de bank moest komen om Sinterklaas een handje te geven en sloeg mijn stem over van de zenuwen bij het zingen van een liedje, waar hij om vroeg. (wordt vervolgd)
uit: Volksverhalen Almanak             
   

Voor een digitale fotograaf (slot)

Het fotolab, dat is passé
men kan het zelf, verdomd
de afdruk staat nu op papier dat uit een printer komt

Wat echter wel wat moeite kost
is 't bewerken van de prent
want dat gebeurt op de PC
en is iets dat niet snel went

Want al die software en die disks
verbindingen en zo meer
bemoeilijken de zaak op zo'n manier
't is niet normaal, meneer

Maar gelukkig kreeg de Sint
tijdens de zoektocht naar een cadeau
een helder moment -God zij geloofd
en zei: "we doen het zo":

"Ik schenk meneer dit stuk techniek
want het werkt wonderwel
foto's kijken op de laptop
is voortaan kinderspel"
uit: Sinterklaasgedichten 

Voor een digitale fotograaf (1)

Als grote mensen hobbies hebben
dan kost dat meestal geld
ook deze man die er een heeft
zo heeft men Sint verteld

Een fototoestel heeft hij nu
niet gewoon, nee: digitaal
en kleiner dan een stukje zeep
't is echt niet meer normaal

Er komt geen film meer aan te pas
het is miraculeus
het enige dat je nodig hebt
is een vinger, oog en neus

Je houdt de zoeker voor je oog
je neus er tegen an
je vinger drukt dan op de knop
en hop: dat was het dan

Tenminste, voor wat de opname betreft
want zoals ik u al zei
het ontwikkelen van een film
is er echt nu niet meer bij  (wordt vervolgd)
uit: sinterklaasgedichten

Sintsingen (Belangrijk bericht)

Op sintsdag 18 november 2008 organiseert het Sint-Nicolaasgenootschap Vlaanderen de preselectie van de wedstrijd 'Sintsingen', die haar bekroning zal kennen op vrijdag 5 december. Solisten, duo's, trio's of groepjes van hoogstens 5 leden worden uitgedaagd een origineel akoestisch programma te presenteren dat volledig op Nicolaasliederen is gestoeld. Het kan zowel instrumentaal als vocaal zijn. Elk muziekgenre is toegelaten en de maximum duur van het optreden bedraagt 10 (tien) minuten. Op verzoek van de deelnemers bezorgt het SNG Vlaanderen de nodige partituren.
Belangstellenden melden zich zo snel mogelijk via geert.vandenhende@sngvlaanderen.org. In de preselectie is hoogstens plaats voor tien deelnemers. De maan door de bomen à la Bach, een steamende stoomboot in house-versie, daar wordt jazzy op de deur geklopt. Wie neemt de handschoen op?
uit: Tijdingen van het Sint-Nicolaasgenootschap

Het kleinste stukje speelgoed (slot)

Plotseling zat hij met een schok rechtop en was meteen klaar wakker. "Lieve help, ik heb bijna een uur geslapen," zei hij. "Wie zou me gewekt hebben?" Hij keek de kamer rond en zag het fluitje, dat over de rand van de schoen naar hem gluurde, en hoorde de wind, die zich door de schoorsteen naar binnen haastte.

Hij nam het fluitje uit de schoen en zei vriendelijk lachend. "Niemand kon mij wakker krijgen, behalve jij, jij bent zo'n klein stukje speelgoed, dat Bobbie je heus niet zal missen en ik heb je hard nodig. Je blijft bij mij." Hij stopte het fluitje in een zak van zijn wijde mantel en haastte zich naar het dak, klom op zijn schimmel en reed weg, het fluitje in zijn zak en de wind achter hem aan.

Sinds die tijd gebruikt Sinterklaas ieder jaar opnieuw het fluitje om zijn paard op Sinterklaasavond bij zich te roepen. En sinds die tijd blaast ook ieder jaar op die avond de wind in de schoorsteen.
uit: Volksverhalen Almanak

Het kleinste stukje speelgoed (4)

"Probeer Sinterklaas toch wakker te maken" riep het tegen het andere speelgoed. Maar het speelgoed sliep ook. "Lief vuur, help jij me dan," zei het tegen de vrolijke vlammetjes in de haard. Het vuur knetterde zo hard als het kon en de vlammen loeiden en sisten, maar Sinterklaas sliep door....
"Lieve klok, kun jij Sinterklaas niet wakker krijgen?"  vroeg het fluitje. De klok tikte zo hard hij kon, maar Sinterklaas sliep door....."Mijn hemel, wat moet ik doen," zuchtte het fluitje. "Sinterklaas blijft vast de hele nacht slapen  en dan krijgen de kinderen geen speelgoed meer!"

En toen blies net meneer de wind jolig in de schoorsteen. "Hoeioei, hoeioei, wat is er toch met jou?" "O, meneer de wind," zei het fluitje, "kunt u me alstublieft helpen? Sinterklaas slaapt en de nacht is al bijna om." "Hoeoei," riep de wind weer, "wat kan ik voor je doen?" "Door me heen blazen," riep het fluitje, "als je dat doet , maak ik geluid  en dan kan ik Sinterklaas wakker maken."

Dus blies meneer de wind door het fluitje. Eerst floot het heel zachtjes en dat was net of er belletjes tinkelden. Sinterklaas droomde dat er elfjes lachten. Er kwam een glimlach op zijn gezicht, maar hij werd niet wakker. Toen blies de wind iets harder en het fluitje maakte hoge, vrolijke muziek. Sinterklaas droomde nu dat er jongens en meisjes Sinterklaasliedjes zongen, hij bewoog zich een beetje. Toen blies de wind flink hard en het fluitje maakte een geluid of het buiten stormde.Ik moet eens gaan kijken of mijn schimmel het warm genoeg heeft, dacht Sinterklaas in zijn slaap.....
(wordt vervolgd)
uit: volksverhalen Almanak

 

Het kleinste stukje speelgoed (3)

"Ik geloof dat ik nog een fluitje heb dat daar precies in past," zei Sinterklaas en hij pakte het kleine fluitje, dat hij zelf had gemaakt, uit de zak en legde het in Bobbie's schoen. "Je mag dan het allerkleinste stukje speelgoed zijn, maar je gaat er nog net bij," zei hij vrolijk. "He , wat is dat?" Op het tafeltje vlak voor de haard stond een schaal koekjes en een grote thermosfles vol warme chocolademelk. "Lieve Sinterklaas," had Bobbie op een stuk papier geschreven, "dit is voor u. Ik hoop dat je het lekker vindt."

"M-m-m!" zei Sinterklaas, terwijl hij van een koekje proefde. "Wat heerlijk en wat een lekkere chocola! Ik ga er even bij zitten, dan rust ik meteen wat uit."

En Sinterklaas zakte in een diepe, zachte stoel en strekte zijn benen uit naar het haardvuur. Terwijl hij van de koekjes at, vielen zijn ogen zo af en toe dicht, hij knikkebolde en viel in een diepe slaap. Hij merkte dan ook niet, dat het kleine fluitje over de rand van Bobbie's schoen keek, en hem in de gaten hield. Het leek het fluitje of Sinterklaas heel lang sliep. De oude klok in de hoek van de kamer tikte rustig door. Sinterklaas sliep, terwijl in het hele land jongens en meisjes op hun cadeautjes wachtten! De schimmel op het dak hinnikte en de belletjes van zijn tuig rinkelden, maar Sinterklaas bleef slapen. Op het laatst kon het fluitje zich niet langer inhouden. (wordt vervolgd)
uit: Volksverhalen Almanak

Het kleinste stukje speelgoed (2)

Alle knechten kwamen om hem heenstaan; ook Pedro, die vlug het zaagsel van zijn kleren sloeg. Al hebben Zwarte Pieten nog zulke handige, vlugge vingers, niemand kan toch zulke mooie en moeilijke dingen maken als Sinterklaas zelf. Ze keken met grote ogen toe, terwijl hij het hout tussen zijn handen ronddraaide en er een prachtig fluitje van maakte, dat hij versierde door er bloemen en vogeltjes in te snijden.

"Luister," zei hij, en toen hij erop blies was het net of er elfjes zongen. Sinterklaas deed het fluitje in een grote, lege zak en zei tegen zijn knechten: "Als je dus heel kleine stukjes hebt, maak er dan fluitjes van." Na die dag sneden de knechten heel veel fluitjes, maar niemand kon zo'n klein fluitje maken als dat van Sinterklaas.

Op Sinterklaasavond werd het fluitje met al het andere speelgoed in de zak gedaan, maar het was zo klein, dat het steeds tussen Sinterklaas zijn vingers door glipte als hij in de zak naar een cadeautje zocht. Sinterklaas had al veel huizen bezocht en veel schoenen gevuld, maar het fluitje was nog steeds niet weggegeven. De zak was al half leeg en de Sint begon langzaamaan moe te worden, toen hij bij het huis kwam waar Bobbie Blom woonde. Hij stopte Bobbie's schoen helemaal tot voorin vol, zodat er nog net genoeg plaats overbleef voor een héél klein cadeautje. (wordt vervolgd)
uit: Volksverhalen Almanak  

Het kleinste stukje speelgoed (1)

Sinterklaas wil altijd erg graag dat zijn knechten genoeg speelgoed maken om ieder kind een heerlijk Sinterklaasfeest te bezorgen. Daarom ging hij op een morgen, een paar weken voor 5 december, alle werkplaatsen langs en zei tegen zijn knechten: "Denk eraan, dat je al het hout goed gebruikt om er iets van te maken. Van een heel klein stukje kun je soms nog iets leuks maken."

"Maar wat kunnen we dan van die kleine stukjes maken?" vroeg de Timmerpiet, terwijl hij op een hoop afval wees. Sinterklaas bekeek het en zei: "Je kunt er mooie blokken van maken en die verven en met het zaagsel kun je poppen en beesten opvullen. "Maar kijk nu eens naar dit piepkleine  stukje," zei een andere Zwarte Piet, "daar kun je toch echt niets mee beginnen."

En hij liet Sinterklaas een stukje hout zien dat niet groter was dan de helft van zijn pink. Alle knechten schoten in een lach, maar de Sint bekeek het aandachtig, één wenkbrauw ging omhoog, de andere omlaag - dat deed hij altijd als hij heel diep nadacht. "Je zou er een fluitje van kunnen maken," zei hij eindelijk. "Een fluitje!" zei de Timmerpiet. "Een fluitje!" lachte Pedro en hij lachte zo hard dat hij een buiteling maakte , recht in een hoop zaagsel. "Wie kan er nu van dit kleine stukje hout een fluitje maken?" Sinterklaas glimlachte en pakte een scherp, klein mes van de werkbank. "Dat zal ik je eens laten zien," zei hij. wordt vervolgd)
uit: Volksverhalen Almanak  

Met de Sint in Brugge (slot)
17de Vlaamse Nicolaasroute

Het goot nog steeds, maar iets minder en we verzamelden aan Sint-Salvatorskathedraal. Ook hier bevond het voornaamste Nicolaasitem zich in de reserve: een cappa of koorkap uit de 17de eeuw.
Ze is van rood fluweel en goud borduursel en toont in een medaillon de heilige Nicolaas, met de kromstaf in de linkerhand en op de achtergrond een huis met geopend venster. Het verhaal van de drie meisjes. Merkwaardig is hier dat Nicolaas in volle bisschopsornaat is afgebeeld. Dit verhaal wordt gesitueerd voor zijn bisschopsverkiezing en bij de afbeeldingen ervan is hij meestal in burgerkledij. De heer Benoit Kervyn, collectiebeheerder van de Sint-Salvatorskathedraal, was zo vriendelijk ze voor ons uit de reserve te halen. Waarvoor nogmaals onze dank. We mochten ze bewonderen in de sacristie van de kathedraal.
B. Kervyn wees ons bij de verkenning van de route op een schilderij in deze kerk dat ons en onze bronnen onbekend was: op het linkerluik van een drieluik van een onbekende Vlaamse meester, gedateerd 1636 zagen wij de H. Niklaas met de drie knapen in de pekelton.
Daar was de zon. Onze smeekbeden waren eindelijk tot de Sint doorgedrongen en hij lachte fijntjes. Hij had er deugd van......Zo kennen we hem!
Nog een lekkere "Brugse Trippel" op de Markt, deed ons wind en regen snel vergeten.
En de Heilige Nicolaas?
Hij zag dat het goed was geweest....
uit: Tijdingen van het Sint-Nicolaasgenootschap
Luc Vermeulen