Archief

Babyspullen


   Als het kindje is geboren,
   juicht heel het huisgezin.
Men haalt het met veel lachjes
      en lieve woordjes in.

 Soms ziet de Sint wel zorgen,
 want een baby kost veel geld.
Voor kleertjes en voor speeltjes
   wordt heel wat neergeteld.

     Hoe fijn is het dat ik
  bij het feest van onze Sint
een paar geschenken geven mag
        voor jullie lieve kind.

Ik hoop dat het van pas komt.
   Want in deze dure tijden
voel ik me heel bevoorrecht
   om mensen te verblijden.

Pieter Feller

Een speurtocht naar de herkomst, de ontwikkeling en de betekenis van de dienaar van Sinterklaas.

De schoorsteenveger

Een frappant verschijnsel is de schoorsteenveger, die zijn knechtjes letterlijk door de rookkanalen stuurde om deze met een roe en een zak schoon te maken. Ze gebruikten een bal aan een ketting om nesten uit schoorstenen te verwijderen. Door al dat werk werden ze natuurlijk roetzwart. Ook deze figuur duikt op in de Duitse kinderboeken om kinderen schrik aan te jagen.
Dat moet dan in het dagelijkse leven ook gebeurd zijn.

uit: Op zoek naar Zwarte Piet.  Frits Booy
Stichting Nationaal Sint Nicolaas Comité

Piet de Smeerpoes


 in 1845 verscheen in Frankfurt een opzienbarend kinderboek van Heinrich Hoffmann, zeer beroemd geworden onder de titel Der Struwwelpeter, bij ons bekend als Piet de Smeerpoes. Daarin staat een verhaal over drie blanke jongetjes die een jonge Moriaan uitlachen om zijn zwarte huidskleur. Ineens duikt 'de grote Niklaas' op, een deftig heerschap met kamerjas en slaapmuts. Hij stopt de jongens voor straf in een reuzeninktpot, waardoor ze nu ook zwart zijn.

Van den Berg (1989) noemt deze Moriaan een 'incunabel' (voorloper) van onze Zwarte Piet, maar dat is zeer de vraag. 1) Het gaat Hoffmann duidelijk om het aan de kaak stellen van discriminatie van donkere mensen; 2) het Moriaantje en 'de grote Niklaas' lijken totaal niet op Zwarte Piet en Sinterklaas; 3) er staat 'grote' en niet 'Sint' Nicolaas; 4) er is bij Hoffmann geen duidelijke relatie tussen deze beide figuren.
Frappant is echter wel dat in Bohemen stoute kinderen voor straf met roet zwarte gezichten kregen.

uit: Op zoek naar Zwarte Piet - Frits Booy
Stichting Nationaal Sint Nicolaas Comité

Sinterklaas

Sinterklaas, ik schrijf je even,
dat je mij niks hoeft te geven.
Maar het mag natuurlijk wel,
ik wil graag een spannend spel,
lotto, valkuil, of stratego,
of een aanvuldoos van lego;
heel veel schriften en een pen;
en een boek dat ik niet ken;
en een grote poppenwagen...

Maar ik wil er niet om vragen;
nee, je hoeft mij niets te geven,
daarom schrijf ik je maar even.

Bron: Dolf Verroen en Nannie Kuiper, Dank je lekker. 
 

Sint-Nicolaasplaats (2)


In 1419 herbouwt het befaamde ambacht van de meerseniers de Sint-Niklaaskapel in de Lange Nieuwstraat gedeeltelijk en men noemt Pieter Appelmans , bouwheer van de kathedraal, als architect, hoewel daar weinig tastbare bewijzen voor zijn.
Aan de kapel, wordt een klein portaal aangebracht met een fraai Mariebeeld in het middendeel. Uit de rekeningboeken blijkt dat deze Lievevrouw er zeker reeds voor 1730 stond, want beeldhouwer Michel Van der Voort herstelt dan het Mariabeeld voor 9 gulden. In 1814 werd het beeld een van de eerste in ere hersteld. Deze madonna verdween.

Sint-Nicolaas, patroon van de Meerseniers, werd in 1707 op zijn voetstuk geplaatst in het midden van het pleintje. Ook de aanpalende gebouwen dateren uit de eerste helft van de 17de eeuw; het hoofdgebouw, het eigenlijke godshuis, is negentiende-eeuws (het nummer 7, achteraan het pleintje).

Wanneer in 1420 de Falcontinnen vertrokken, terug naar het Falconbroek, verkregen de Meerseniers het gesticht, dat zij als godshuis voor hun zieke en arme leden inrichtten: een twintigtal behoeftige leden mochten er met vrouw en kinderen hin intrek nemen.

Tijdens het Frans bewind werd er beslag gelegd op het godshuis en de kapel. Het hele complex werd in 1789 door het Centraal Bestuur aan de Commissie der "Burgerlijke Godshuizen" (een soort OCMW) geschonken.

Het OCMW, thans nog eigenaar, zorgde in de periode 1958-1968 voor een knappe restauratie van het Sint-Nicolaaspleintje, onder leiding van architect Van Averbeke.

Nr. 8 is het atelier de Levensboom van schilderetser Juliaan Severin, (Borgerhout 1888 Kruibeke 1975).

In het midden figureert een mooie pompzuil met Sint-Nicolaasbeeld.
Aan de achterzijde is een poortje van het ex-godshuis Sint-Nicolaas.
Nr. 16 is de schippersbeurs, met fraaie neogotische erker.
Beschermd monument sinds 28 november 1985

uit: vlaamse Nicolaasroute Antwerpen - SNG    

Sint-Nicolaasplaats -  Antwerpen (1)


De geschiedenis van het Sint-Nicolaaspleintje is verweven met de geschiedenis van de Falcontinnen en het ambacht van de Meerseniers.

Falcontinnen

Falco de Lampagne, de Florentijnse directeur van de Hertogelijke Munt te Antwerpen (vandaag de Nationale Bank), liet in 1350 op het broek of drasland ten noorden van de toenmalige stadsvesten een godshuis voor weduwen en "jonge dochters" stichten. Het waren reguliere kanunnikessen die zich bij het kapitel van Windesheim dat behoorde tot de stroming van de nieuwe devotie zullen aansluiten. Zij werden Falcontinnen genoemd naar deze Falco.

Toen Falco in 1354 stierf, liet hij behalve zijn beroemde naam ook een berg schulden en zijn "Falconshof" na.

Door het bankroet van hun weldoener moesten de zusters van het Falconshof verhuizen. Ze vonden onderdak in de middenstad, in de huizen van ene Willem draeck. Van 1386 af was er inderdaad sprake van dat de Falcontinnen een refuge met kapel gewijd aan Sint-Nicolaas bezaten "buyten de nieuwerstratepoerte" in een huis van een zekere Willem Draeck.

De meerseniers (kleinhandelaars = +/- middenstand)
uit: Vlaamse Nicolaasroute Antwerpen  SNG

Duitse invloed

De uitbeelding van Zwarte Piet kent vele invloeden uit Duitssprekende landen, namelijk van de Zwarte Man, de Kindervreter, Piet de Smeerpoes en de schoorsteenveger.

De Zwarte Man

In verhalen en afbeeldingen uit de 19de -eeuwse kinderboeken duikt af en toe een zwarte figuur op, die een kruising lijkt van Sinterklaas, Zwarte Piet en de Kerstman. Soms is het echter ook een schoorsteenveger.
Hij wordt de Zwarte Man genoemd en speelt een opvoedkundige rol, want ondeugende kinderen worden in kinderboeken door hem gecorrigeerd. In het dagelijkse leven zullen deugnieten met hen ook bang gemaakt zijn.

De Kindervreter

Een ander afschrikwekkende figuur waarmee de Europese jeugd sinds eeuwen door de ouderen in het gareel werd gehouden, is de Kinderfresser. In zeer aangrijpende  teksten en prenten werd er gedreigd met deze gruwelijke verschijning, al in de 14de eeuw in Tirol. Hij kwam de stoute kinderen via de schoorsteen halen en stopte ze in jaszakken, tassen en manden om ze ergens op een afgelegen plek op te eten! Een vergelijking met Ruprecht ligt hier voor de hand, als men bedenkt dat een kindervreter Butzen-Brecht heet en beiden manden vol deugnieten meevoeren.

uit: Op zoek naar Zwarte Piet  Frits Booy   


 

Nederlandse invloed


Eeuwenlang gebruikte men in Nederland afschrikwekkende figuren om de jeugd in het goede spoor te houden of te brengen. Ze bedreigden de kinderen met afranselen, verdrinken, opeten, meenemen naar een duister hol of verminken. Het kon niet op! Bekende enge figuren hierbij zijn onder andere de Bietebouw, Bullebak, Tenensnijder en Baas Kinderschrik. 

Het schoorsteenhamertje


Op een nacht was er iets ernstig aan de hand.
Er zat een Piet vast in de schoorsteen. Het was een lange, dunne schoorsteen en het was een korte, dikke Piet. Doole heette hij. Doole kon niet meer naar boven en hij kon niet meer naar beneden. Het enige wat hij nog kon was roepen en dat deed hij dan ook.
'Oehoe....oehoe....'
Maar geen van de Pieten die op het dak waren hoorden hem. Ze hoorden wel 'oehoe....oehoe....' maar ze dachten: dat is een uil, een winteruil of een sneeuwuil. Laat die maar roepen, dat doet hij zeker graag.
Doole riep nog een keer, 'joehoe....ioei....joe....' Maar omdat het zo'n lange, dunne schoorsteen was waar hij in zat, botste het geluid van zijn stem tegen de wanden. Het kon er niet uit en toen werd het een echo. 'Joehoe....ioe....joei....joe....'
De kinderen die in de huizen lagen te slapen, werden er wakker van. Wat een eng geluid, dachten ze, en zomaar midden in de nacht. Dat horen we anders nooit! Ze kropen heel diep onder de dekens. Een paar anderen gingen juist rechtop zitten en keken met grote ogen in het donker.
'Joehoe....ioe....ioei...' klonk het van alle kanten.Een klein meisje ging al bijna huilen om haar vader en moeder roepen. Maar gelukkig, een van de Pieten, Pixy, spitste zijn oren. Misschien is dat toch geen uil, dacht hij, misschien is het iets anders. En toen begon hij overal te zoeken, kriskras over de daken, want dat gekke geluid  kwam nu eens van links en dan weer van achteren, en dan wéér van links. En zo kwam Pixy bij de lange, dunne schoorsteen.
'Is daar iemand of is daar niemand?' riep hij naar beneden.
'Iemand,' riep Doole terug. 'Ik zit ....oeioei....vast!'
'Ssst....niet zo hard. Alle kinderen worden wakker.'
De andere Pieten kwamen nu ook aangelopen. Ze stonden in een kringetje om de lange, dunne schoorsteen en ze lieten een touw naar beneden zakken. Eén, twee, hop,' fluisterden ze en, tjoep,  ineens stond hij op het dak, Doole. Hij was een beetje langer geworden en ook wat dunner.
 Zijn benen bibberden en hij zei: 'Ik wil het aan Sinterklaas vertellen.' 'Goed,' riepen de Pieten. 'Wij brengen je wel naar hem toe!'
'Is het werk op het dak al klaar?' vroeg ik, toen ik alle Pieten aan zag komen.
'Nee, Sinterklaas, maar Doole heeft iets meegemaakt.'
En toen hoorde ik wat er gebeurd was en ik nam meteen een besluit.
'Pieten,' zei ik, 'zoiets mag nooit meer voorkomen. Het werk op het dak moet in stilte gebeuren, de kinderen mogen niet wakker schrikken. Voortaan dragen jullie een schoorsteenhamertje, allemaal, aan een lusje om je riem.
Als je vast komt te zitten, dan doe je alleen maar klop....klop tegen de wand van de schoorsteen. Dat horen de kinderen niet. En als ze het horen  dan denken ze dat het gewoon de geluiden van de nacht zijn. Maar jullie horen het wel en dan kunnen jullie elkaar gauw gaan helpen.'
'Hoi!' riepen de Pieten. Ze waren blij dat ze een schoorsteenhamertje kregen. Alleen Pixy riep 'Oehoei....oei....oei....'
Maar dat was om Doole te plagen.

uit: Sinterklaas' verhalen. Jan van Gelder en Carli Biessels
Tekening: Alex de Wolf     

De stoute jongen


Er was eens een jongen, zo stout,
die lachte om Sinterklaas,
hij gooide zijn zusje met hout
en maakte ontzettend geraas.

Hij was op zijn gemak
of kneep een oogje toe
bij Sinterklaas zijn zak
en Zwarte Piet zijn roe.

Zijn lieve zusje kreeg
een zak van knikkers vol,
een koek van bladerdeeg,
een marsepeinen rol;

Maar hem nam Sint voor straf
naar 't verre Spanje mee,
toen was men van hem af,
o wee, o wee, o wee.

En weten jullie al
waar of dat joch nu zit?
In 't eerste elleftal,
al van Real Madrid.

En als die voetbalclub
weer eens een wedstrijd wint,
wie roept er dan 'Hup hup'?
die goeie ouwe Sint.

Dus als je steeds lief wilt zijn,
dan ben je niet goed wijs:
wie stout is die maakt fijn
een hele verre reis.

Bron: Willem Wilmink, Verzamelde gedichten, Amsterdam, Bert Bakker.