MAAK KENNIS MET ONZE 'INTERVIEWER' : VIVIANE VENNEMAN

 Als je een dame wilt interviewen, kies je best - een voor haar - aangename plaats
 uit. Een klasserestaurant leek mij een aangewezen  plek, maar...door de 
 overheid opgelegde besparingen, bleek dit geen goed idee te zijn.
 Het enige wat mij door de directie kon aangeboden worden, was de keuken van de
 sociale dienst op straat 66 van het ziekenhuis. 
 Aangezien ik een hekel heb aan te laat komen, trok ik tijdig naar de mij ongekende
 locatie. In de sober ingerichte keuken wachtte mij een uiterst aangename
 verrassing: een charmante dame met een stralende glimlach bij een kopje koffie en
 twee speculaasjes. De vlugge blik die ze op haar uurwerk wierp, vertelde mij dat ze
 blijkbaar ook erg gesteld was op stiptheid en het waardeerde dat ik ook op tijd was.
 Het zat dus snor!. Maar...was zij het wel, die ik mocht interviewen?
 Voor alle zekerheid dus maar even mekaars badge gecheckt, kwestie van niet in
 onaangename situaties te belanden.
 Zij was het: Viviane Venneman!
 Ik concludeerde meteen dat haar naam, met de v-alliteratie, het allemaal heeft om
 het helemaal te maken in de interviewwereld.
 Ik ondervond ook meteen dat zij een 'veel-vertellende-vrijwilligster' is en dat zij
 blijkbaar ook in de wieg gelegd is om te fungeren als ideale reporter voor site.
 
 Viviane blijkt na haar studie 'secretariaat twee-talig' een carrière van vierenveertig
 jaar uitgebouwd te hebben bij drie verschillende werkgevers: bij UCO, bij het
 toenmalige Gemeentekrediet (later Dexia en nog later Belfius) en bij de stad Gent.
 Bij UCO, het textielbedrijf uit Gent dat zich in 1974 specialiseerde in de fabricage
 van denim, de stof voor spijkerbroeken, wist Viviane een spijkerbroek mét inhoud
 aan de haak te slaan: haar man Luc.
 Na zeven jaar had Viviane echter voldoende orderboeken van jeansbroeken gezien
 en maakte zij de overstap van de verkoopafdeling voor de Noord-Europese landen
 bij UCO naar de nog veel grotere bankwereld.
 Het Gemeentekrediet sloot haar in de armen en zou haar, ondanks de
 naamveranderingen, niet meer loslaten tot zij in 2010 besloot - door familiale
 omstandigheden - een job te zoeken dichter bij Wondelgem en ze solliciteerde
 resoluut en zonder schroom bij de stad Gent.
 Vermits Viviane tweeëndertig jaar in de communicatiewereld van de bank gezeten
 had, zowel interne als externe, twijfelden ze in de Stroppenstad géén ogenblik om
 haar in dienst te nemen. Zo werd ze nog vijf jaar lang communicatie-coördinator.
 Ze werd dan ook verliefd op de stad en samen met haar man Luc verhuisde ze in
 2015 naar een appartement vlak bij het ziekenhuis op de Blaisantvest.
 Toen ze op 1 april 2016 met pensioen ging, stond het reeds vanaf maart vast dat zij
 zou gaan werken als vrijwilligster in ons Sint-Lucas ziekenhuis en...hoe zou het
 anders kunnen...op de dienst communicatie.