VRIJWILLIGERSFEEST

Flitsen van geluk

Op de palliatieve dienst verblijven mensen waarvoor geen genezende behandeling mogelijk is en die nog maar kort te leven hebben.  Een team van artsen, psychologen, verzorgenden, pastorale werkers en medewerkers  van de sociale dienst zetten zich in om de patiënt zoveel mogelijk comfort te geven.  Naast de professionals is er ook een gedreven groep van 40 vrijwilligers. Zij leveren hun eigen unieke vorm van zorg, puur er zijn voor de patiënt als mens en zijn naasten en hen laten genieten nu het nog kan.  Bijzonder, maar niet triestig. 
Ik heb een gesprek met een van hen, Marie-Jeanne Wille.

Ik beken, dat ik niet echt uitkeek naar dit gesprek. Als ik op de campus Volkskliniek het plaatje met palliatieve dienst zie hangen,  flitst telkens de gedachte aan het einde door mijn hoofd. We sterven allemaal, dat is een zekerheid.  Maar een gesprek waarin dit thema overheersend is, daar kijk ik tegenop.  Tot wanneer Marie-Jeanne breed lachend en vol energie binnenkomt.  Haar dienst zit er net op. Ze werkt een dag per week van 9 tot 14u30.

“Misschien ben ik wel  vrijwilligster in de zorg geworden (31 jaar dienst) en nu in de palliatieve dienst (3 jaar) door de talloze keren dat ik zelf met ziekte en afscheid van naasten werd geconfronteerd,” zegt ze als ik haar vertel over mijn kronkels over de eindigheid.  Ze verloor haar man na een lang ziekbed op haar 27^ste. . Ondertussen zijn ook drie van haar broers en een zus overleden,  die laatste op onze palliatieve dienst. “Ik heb zelf kunnen ervaren dat het een grote troost is voor de patiënt en de naaste om zich omringd te voelen.” Ondertussen is Marie-Jeanne ook waakvrijwilligster geworden.  Mijn diepe bewondering!

‘Thuis’-voelen

“Het geeft me zoveel voldoening dat ik mooie momenten kan aanbieden aan mensen die niet meer kunnen genezen of zelfs stervend is.  Er is de confrontatie met lijden,  maar ook het meeleven met de mensen in respect voor ieders eigenheid. Voor hen en hun naasten proberen we een lichtpuntje te zijn, een plek te maken die even voelt als ‘ thuis’:  vertrouwd, veilig en omringd. De huiselijke sfeer helpt daarbij ook natuurlijk. Er zijn 12 ruime kamers voorzien van alle comfort, een living, een keuken, een badkamer, een terras en een veranda. Er is ruimte voor rust en voor samenzijn.  Vrienden en familie komen wanneer ze maar willen, want zeker in deze levensfase is nabijheid zeer belangrijk.  Op vraag van de patiënt – en uiteraard als de toestand het toelaat – zorgen we zelfs voor een aperitiefje. Wij en de familie kunnen voor de patiënt ook een lievelingsgerecht klaarmaken. Tot voor kort liep hier een hond rond, hij is nu met pensioen.  Maar er is een nieuwe hond in opleiding.”

Intens leven

 “Er wordt hier natuurlijk wel eens geweend, maar vooral ook heel intens geleefd.  Ik heb nabestaanden ontmoet die zeiden dat ze hier leerden leven en genieten van de kleine dingen. Een dame die afscheid heeft moeten nemen van haar man vertrouwde me toe dat de tijd op de palliatieve dienst een van de mooiste periodes was van haar leven. 
Mensen hebben in het besef van de beperkte resterende tijd, al het materiële achter zich gelaten.  Ze zijn bewuster bezig met het moment en de mensen rondom.  Dat geldt ook voor familie en  vrienden.  Zo gebeuren er hier mooie dingen.  Fijne gesprekken, drempels die gemakkelijker worden overschreden omdat er meer empathie is in de laatste levensfase.   Het gebeurt dat kinderen hun vader of moeder voor het eerst in hun leven bedanken voor wat hij of zij gedaan heeft. 
En natuurlijk wordt er ook gelachen.  Een man vond zijn cavaatje zo goed dat hij er aan toevoegde, ik ga hier nog wat blijven.”

“Stervenden zijn op de ene of andere manier ook nog bezig met zorgen voor wie achterblijft.  Iemand schrijft op hoe de wasmachine werkt of maakt het scenario voor zijn begrafenis.”

Een lach, een traan en flitsen van geluk

“Sterven is emotioneel, het grijpt altijd aan. Hoe dubbel het ook klinkt, de warmte van familie, vrienden en verzorgenden maakt dat het afscheid toch als een rijke en gelukkige periode wordt ervaren.  Tijdens de tweemaandelijkse herinneringsmomenten voelen we grote dankbaarheid.  Er is altijd heel wat volk.  Naasten appreciëren de aandacht, het meeleven, het luisterend oor en ook het altijd welkom gevoel, de hele dag en soms nacht. 
Maar vooral die kleine dingen die het leven van hun geliefde en dus ook dat van hen extra kleur -gaven. Een kussentje links of rechts of een deken. Een voet- of handmassage. Een kopje koffie of frisdrank die je bent gaan halen voor iemand, een babbel, een schouderklopje.”

Mensen willen palliatieve zorg vaak zo lang mogelijk afhouden. Ze vinden het te drastisch.  Maar eens ze kennisgemaakt hebben met het team en de levenskwaliteit die we kunnen bieden, hebben ze soms spijt dat ze niet eerder de stap gezet hebben. De twaalf kamers zijn constant bezet.”  

Nie neuten

Marie-Jeanne wil tot slot nog enkele levenslessen delen die ze hier aangereikt kreeg. “De dingen die je nog wil doen, moet je nú doen, niet volgende week. Dat je moet genieten van de kleine dingen en je niet druk maken om futiliteiten.  Een terminale dame die naar ‘Thuis’ zat te kijken en een actrice over haar toeren zag gaan omwille van een verkoudheid, reageerde onbegrijpend.  Ze dacht waarschijnlijk, ‘jij hebt nog niets meegemaakt’.”

Lage-emissiezone 2020

AZ Sint-Lucas blijft bereikbaar!

Vanaf 1 januari 2020 wordt de Gentse binnenstad of het gebied binnen de R40 een lage-emissiezone. De Blaisantvest en de toegangsweg naar ons parkeergebouw vallen niet onder deze zone.

Rij je dus met een auto die de LEZ-zone niet in mag, dan kun je nog steeds zonder enig probleem ons ziekenhuis bereiken.

Meer info vind je op www.lez2020.gent

Beste vrijwilligers,

Ik geef jullie graag onderstaande uitnodiging van Present door. 
Wie zich wenst in te schrijven, dat kan via mij.

Josie Van de Sype | Verantwoordelijke vrijwilligers 
AZ Sint-Lucas & Volkskliniek 
Groenebriel 1, 9000 Gent
Tel : 09/224.63.10

Vorming: Leren mediteren

Inhoud

In onze drukke en veeleisende maatschappij verdwijnt het eigen geestelijk welzijn al snel naar de achtergrond. Zorg dragen voor jezelf en aandacht geven aan onze overprikkelde geest is belangrijk om in evenwicht te blijven en voor onze innerlijke stilte. Meditatie en stiltebeleving zijn twee elementen die ons hierbij ondersteunen.

Tijdens deze vorming leren we enkele technieken om te mediteren. Bij goed weer gaan we ook buiten oefenen hoe we beter in het hier en nu kunnen blijven. De oefeningen binnen zijn zonder schoenen. 

Wanneer? Donderdag 9 mei 2019 van 14 tot 17 uur

Waar? Oude abdij van Drongen: Drongenplein 26-27, 9031 Drongen

Begeleider? Johan Jacques is sinds 2006 geprikkeld door meditatie. Hij volgde meerdere cursussen en oefende allerlei technieken. Sinds 2010 verzorgt hij meditatie avonden en geeft hij korte introducties.

Je kan je voor deze vorming inschrijven bij mij (Josie) vóór 01/05/2019 (persoonlijk, via mail, telefonisch).

Opgelet: de plaatsen voor deze vorming zijn beperkt, snel inschrijven is dus de boodschap. 

Omwille van de nog steeds lopende verbouwingswerken in en rond het ziekenhuis zijn er ook nog een heleboel interne verhuizingen aan de gang.

Ook Josie moet opnieuw verhuizen. Dinsdag 19 maart verhuist zij naar straat 10.

Kom gerust eens langs. Wie de weg niet goed vindt, geef gerust een seintje.

    Beste vrijwilligers,

    Ik deel jullie graag volgende nieuwtjes mee :

•  ​Op dinsdag 12 maart verhuist de pastorale dienst naar straat 130 in campus Volkskliniek.