***Hoera! Hoera!***

 DE LENTE!

Met een rustig lied lonkte de zwerversavond hem
na.
Vanuit mijn gebruikelijke rust stap
ik de lente tegemoet.
Ik ga dichter bij
de wirwar van de oude straatjes,
waar de takken van kersen zich koppig door de hekken uitstrekken
.
Waar de tram vermoeid rinkelt,
waar de bankjes voor de deur staan,
waar de ontwaakte slapers me onderweg
zullen roepen.
Ik zal rennen om de wind
te ontmoeten in een wereld waar alles anders zal zijn,
kilometers achterlatend
als mislukkingen.
Ik zal vliegen om de sterren
te ontmoeten in het land waar de rozenbottels wachten op bloemen,
waar de ontwaakte onweersbuien
zichzelf willen herinneren.
Net als zware handpalmen,
leg geen woorden op je schouders.
Je kunt het niet tegenhouden! Je kunt het niet inhalen!
Ik ga de lente ontmoeten!

Als iemand vol vertrouwen in de richting van zijn dromen gaat, en het leven durft te leven dat hij zich heeft voorstelt, zal hij een succes hebben dat hij nooit had verwacht.

Als uw hart gewond is raak het dan niet aan, evenmin als een ontstoken oog. Voor het lijden van de ziel zijn er maar twee geneesmiddelen, hoop en geduld

Jij mag je kinderen geven van je liefde, maar niet van je gedachten, want zij hebben hun eigen gedachten. Je mag hun lichamen huisvesten, maar niet hun zielen want hun zielen toeven in het huis van morgen, dat je niet bezoeken kunt, zelfs niet in je dromen. Je mag proberen hun gelijk te worden, maar tracht hen niet aan je gelijk te maken.

***Lief Myriam***

Liefde... Mijn stem is te zwak om over dit gevoel te spreken.
Misschien ontmoet je Haar blootsvoets, op een van de dagen, in de koude steppe...
Misschien komt ze je herinneren aan de naam van de dood...
En toch, denk aan hem!

Een vrouw met een tak van maretak in haar hand,
Zal het heldere water van uw lijn ingaan...
En haar naam zal .....

Met kale lijnen op het oppervlak van je lichaam
, zal ze je haar tekenen schrijven,
tekenen van het behoren tot haar vuur.
De kruisiging van de regen zal je afkoelen...
Het geluid zal in je antwoorden...
En je zult schrijven - zonder tijd, zonder kleur, zonder gebreken...
Je zult schrijven om weer uiteen te vallen in lichaam en tong...
Waar het ineens gebeurt dat Liefde het enige gevonden woord is.
Poëzie en Zij worden omarmd door rivieren van vuur...
Waar je lucht creëert en inademt
, zoals gras en wind... zoals gras en vingers.

Je komt naar haar toe om te ademen
, en je vergeet te ademen;
In de gekruiste handpalmen,
In de overvloeiende omhelsde lichamen,
In de nederigheid van de eigen huid,
In het tjilpende bloed, waar de hitte zich sluit...-
Je vergeet de naam van inademing en uitademing.
Hoe weerloos is deze naaktheid!

Het kale geluid van je adem, dat je polsen
in bloei vangt, Zal elk geluid doordringen...
Je zachte en felle hitte...
Twee keer verteld door jouw en haar lippen...
Handschrift dat meer weet dan de hand weet.

Er zijn woorden als zout,
Er zijn woorden als vlammen,
Er zijn woorden als bloesems,
Er zijn woorden als maretakbladeren bedekt met schaduwen,
Er zijn woorden als Zij met een tak maretak in haar hand...

Het hemelse weefsel van de tong scheurt zachtjes en dun...
Liefde... Mijn stem is te zwak om over dit gevoel

te spreken, Op de rand van...
Witte maretak aan haar voeten

***Liefs Myriam***

Jij mag je kinderen geven van je liefde, maar niet van je gedachten, want zij hebben hun eigen gedachten. Je mag hun lichamen huisvesten, maar niet hun zielen want hun zielen toeven in het huis van morgen, dat je niet bezoeken kunt, zelfs niet in je dromen. Je mag proberen hun gelijk te worden, maar tracht hen niet aan je gelijk te maken.

***Liefs Myriam***

Bij wijsheid hoort het doorgronden met het intellect van wat eeuwig is; bij kennis het rationeel begrijpen van wat tijdelijk is.

Geheel zichzelf zijn mag men slechts, zolang men alleen is; wie dus niet van de eenzaamheid houdt, houdt ook niet van de vrijheid, want slechts wanneer men alleen is, is men vrij.

Regens zijn, net als mensen, totaal anders...
En de gelegenheid is anders, waarvoor ze gieten,
En de zielen van de regens zijn altijd mooi...
Daarom wachten mensen altijd op hen.

Gelukkige regens komen voort uit liefde...
Regendruppels branden als edelstenen...
De regens zijn het mooist
, en dus past de feestelijke outfit bij hen.

Soms lacht de regen vrolijk...
Je strekt je handen uit naar de hemel... Die is er niet!
En de zon liet haar stralen hangen,
En de aarde is warm... zoals melk...

En soms zijn de regens verdrietig...
Het komt voor dat er verdriet in de ziel is...
Dergelijke regens, zeer noodzakelijk
voor mensen Zal rustig voorbijgaan, om niet te interfereren...

Soms regent het in onweer...
Als hageltranen, die in drie stromen stromen...
Zulke regens worden door de hemel naar de mensen gezonden,
zodat ze in het heetst van de strijd geen problemen veroorzaken.

Regens zijn, net als het leven, altijd gevarieerd...
Er zijn geen identieke paden in het leven...
Net als het lot van mensen, zijn er verschillende...
Dus het karakter is anders... door de regen.

Soms is het zo stil in haar ziel -
Niets stoort haar,
Je mikt op geen enkel doel,
Niets met een naald...
Je haast je nergens, je hebt geen haast,
Alsof je weet dat alles op je wacht,
Alles zal je leven op tijd geven,
En nergens sluipen slechte dingen binnen.
Het is alsof je alles al
hebt bereikt Van wat zo moeilijk te krijgen is...
Soms is het zo stil in de ziel,
dat je een fluistering van geluk kunt horen.

Het verhaal begon, in het moeras, in de zomer.
Als het echt plakkerig is, alle shit, tot aan de stiblets.
Tsarevich Emelyan, met een boog, oefende,
En toen zocht hij naar een pijl, dwaalde door de moerassen.

Ik liep om de politie heen, keek onder de haken en ogen.
Hij zocht een weg naar mij, beter dan de bastaarden.
Door de taiga en de meevaller, te paard en op de hond,
Maar hij vond zijn pijl in de moerassen en onder het mos.

Toen ik haar vond, verborg ik haar tot de deadline,
ik wist dat hij me zou vinden!
Hij begon met me te onderhandelen, lange tijd was hij kleinzielig.
Waarom sleepte hij zich hierheen?

Om wat pijlen mee te nemen, uit het moeras!
Ik wil niet trouwen, ik wil gewoon niet!
Er is altijd veel eten, muggen en vliegen.
We roepen liedjes in de avond, je zult niet sterven van verveling.

En ik verkocht hem, die pijl, voor een "stukje".
Hij kneep zelfs in mijn poot! En hij maakte zijn handen vuil.
Waar moet ik nu heen, duizend houten?
Ik kom ze niet kwijt, geld, verdomme!

Ik zal voor je poseren, met een goed stuk papier.
Handel alleen daar, met deze Yemelyashka!

En ik ben weg, en duizend keer ik...
Tussen de takken die door de lente zijn gewekt,
Geboren uit een nieuwe aardse noot...
Waar ik niet ben, waar ik duizend keer ben geweest...
Ik heb leren spreken, ik spreek in verzen.
Het geluid is besprenkeld met dagenlang zand.
Lijnen hebben een deadline
De termijn heeft een vaarwel,
Dat elke dag mijn tempel zilvert.
Zoals een vinger belofte heet is!
Van het teken van de Leegte brandt met een
ster En de droom van alsem en de lente van bladeren...
Kruis me! Keer op keer...
Ik zal me het geluid herinneren,
ik zal me alle namen
herinneren In die melkachtigheid werden de woorden geboren...
Een spiegelachtige weerspiegeling van Uw stilte De
spiegelstem van mijn pen.
En de wind fluistert de namen zachtjes,
Kleed ze in witte kleren,
Waar de appelboom de geschriften laat vallen.
Waar ik niet ben, waar ik duizend keer ben!
En er is geen jij, en duizend keer ben je!
Laten we opnieuw de polsslag in het midden van de afgrond laten vallen.
Witte verzen stralen
licht uit, Spookachtige massa's stralen uit als schaduwen.
Bomen bloeien voorbij de aarde, En wat heeft het voor zin om je naar huis
te roepen?
Als we naakt zijn,
En in God is God en in stilte Liefde.
Hoe zacht is de zijde waar de mond brandt!
Hoe teder raven de schaduwen onder de maan...
Ik zal hier
op een dag weer vallen Vragen naar jou, nog niet door mij geschapen.
Om de middernachtkaars uit te blazen
In de loomheid van hen die gewond zijn door schoonheid,
Een jurk aantrekken in de kleur van dromen,
Een huid dragen met de kleur van pijn.

En ik ben weg, en duizend keer ik...

***Liefs Myriam***

Weet je hoe je zo moet liefhebben?

Weet je hoe je zoveel moet liefhebben
, zodat angst niet loslaat,
Als je bang bent om te verliezen
Waar je al zo lang naar op zoek bent?

Diep ademhalen
,
je hart laten kloppen, En er maar één per minuut van je leven
missen?

Om op afstand
te voelen Wanneer je elkaar ontmoet - in een draaikolk met je hoofd,
En zodat de woorden niet ophouden
Voor altijd ben je van mij, je bent van mij!

Pasen is om van te dromen,
er liggen eitjes in de bomen.
Hier en daar één op de grond,
paaseieren, overal in het rond!
De paasklokken hebben het druk.
Oei, daar is een paasei stuk.
Zijn er nog dingen op die dag soms?
Ah ja, Jezus is dan ook bij ons!
De paashaas komt dan ook die dag,
'k hoop dat hij ook paaseitjes verstoppen mag.
Maar ach, ze doen het werk zo graag,
op een dag zoals vandaag.
Dus pasen is om van te dromen,
wachten tot ze nog eens komen!

***Liefs Myriam***

o mama, kom eens kijken
er is zoiets heerlijks gebeurd
de kip heeft vannacht op het paadje
een paasei gelegd met een plaatje
en helemaal rood gekleurd!
ik keek of de tulpen al bloeiden
en vond toen dit prachtige ei
en mama, je zult het niet raden
een tweede van chocolade
lag zomaar in het perkje erbij!

***Liefs Myriam***

De paashaas heeft het druk met al die eitjes
hij heeft er nog wel honderd in zijn mand
hij werkt zich suf om alles te verstoppen
en reist nu alweer dagen door het land

Hij brengt ze weg naar Amsterdam en Laren
soms ééntje - maar zo af en toe wel tien
hij zal echt blij zijn als het feest voorbij is
dan kan hij maandenlang geen ei meer zien

***Liefs Myriam***

Krak!

Deed het kuikentje kwak

en zijn huisje brak.

Nu ligt het open

en wilt niemand kopen.

En kuiken kwak?

kuikentje kwak.

die gaan lopen.

***Liefs Myriam***

De drie vlinders

De koning en de zaadjes

En cadeau voor mama

Hallo, kuikenje!

Hansje Appelpit

Hendrik Haan en kaatje Kip

Het sneeuwklokje

***Liefs Myriam***

Smelwater

ik heb een kamertje voor jou gebouwd

de muren wit gesausd de ramen geblindeerd

de deur blijft altijd van het slot en als het giet

hangt er een zeil om water op te vangen

er is geen dak mijn lief

en ook geen bed want slapen mag je niet

ik wil je stem stees horen die mij vertelt

dat gisteren je hart gesmolten is.

***Liefs Myriam***