Bij het leger leert men van alles.

Vroeg opstaan, rond zes uur.

Zich kleden, naar de regels.

Eten en drinken.

Gehoorzamen, of gestraft worden.

Drill, iedere morgen op het plein.

Conditie, bewegen, lopen, springen, duiken, graven....

Drinken, in de bar, vooral bier. Vanaf 13 uur tot 22 uur. 

Mikken, met geweer.

Schieten, ook met het zelfde geweer.

Dus een hele hoop miserie. Na twee maanden van keihard oefenen, gingen wij met het hele bataljon naar de schietstand.

Twee uur in de nacht.

Het vriest en het is bitter koud buiten, putje winter, alles ligt vol sneeuw en ijs.
 
Deuren en ramen zijn dicht bevroren. De wind blaast een geestelijke wind door straten en pleinen.

Er wordt aan de voordeur gebeld.

Ik verschiet. Wie is dat...., wie belt er nu om twee uur 's nachts bij de mensen.

Ik spring lijkbleek uit bed, mijn handen voelen klam, ik heb schrik en bibber, durf het licht niet aan te steken, sluip op mijn tippen naar het venster, maar zie niets. Alleen sneeuw en ijs.

Wat moet ik doen !!

Weer word er gebelt, gevolgt door een ijzingwekkende schreeuw.

Ik heb geen revolver, geen geweer ik heb niets, alleen een mes in de kelder, maar ik durf niet naar beneden.

Ik schud mijn vrouw maar krijg ze niet wakker. Zij slaapt als een roos, die hoor helemaal niets. Hoe is dat nu mogelijk ?! Inplaats van te bellen, hoor ik nu gebonk op een vensterraam en lawaai van kettingen die rammelen.

Zou het pietje de dood zijn die mij komt halen ! Het angstzweet breekt mij uit.

Dat kan niet, ik heb toch niemand iets misdaan en ben nog veel te jong om te sterven. Zou ik mijn vrouw misschien meer moeten helpen in het huishouden!

Ik neem al mijn moed bij elkaar, trek het raam open en roep uit volle borst : weet je wat, van nu afaan zet Ik de koffie, maak Ik de beddens op, doe Ik de afwas, strijk Ik mijn hemden zelf, ga Ik boodschappen doen, poets Ik de ramen, kuis Ik op de grond, neem Ik het stof af, zal Ik de livi.....Plots staat mijn vrouw naast mij en zegt " het is al goed met uw lawaai, ik heb alles gehoord en 't is opgeschreven "

Gaat naar het raam trek ze verder open en gooit een briefje van twintig euro naar beneden.

" Bedankt Andreas, 't is gelukt, tot later " en ging terug slapen.

Daar lag ik dan, met bibberende knieën en klamme handen, geveld en K.O. geslagen zoals een bokser, met armen en benen uitgestrekt op het canvas, niet meer van deze wereld zijnde, genadeloos afgeslacht en groggy.

Zielig.

Pipopke
               

Het is drie uur in de nacht.
Ik sterf bijna (grapje) van honger en dorst.
Heel behoedzaam kom ik op de tippen van mijn tenen  naar beneden om mevrouw niet te wekken en toch kraakt die onnozele houten trap. Ik doe het licht aan in de hall en keuken, wil mij aan de tafel zetten en spring zeker een meter achteruit van het schrikken.
Wat zit daar in het midden van de tafel?
Ongelooflijk maar waar, inderdaad een grote tarantata ( of hoe noemt men dat ook weer ) .
Droom ik nu, of ben ik wakker. Ik heb gisteravond niet zoveel wijn gedronken dus droom ik niet. Vrijf nog eens goed mijn ogen uit, doe een klein pasje naar voor, kuis mijn bril even schoon en inderdaad, geen twijfel mogelijk, zij is het.
Zij neemt mij in het vizier, kromt haar rug, veranderd van kleur, een soort gevechtskleur en neemt de houding aan van een alles of niets vernietigende vijand die zijn prooi gaat bespringen.
Zij is vastberaden te vechten tot de dood, zij of ik moet eraan.
Plots deinst ze achteruit, wat doet zij ? Ze blaast de aftocht!!!
Zij mankt, draait even rond haar as en wipt van de tafel.
Verdorie er ontbreekt een poot.
Werd zij vroeger reeds neergeschoten of is ze ergens blijven tussen hangen.
Mijn moed ( ik had ondertussen wel vlug een paar dikke handschoenen, een sjaal, mijn motorhelm, mijn zonnebril, mijn lompe bottinen met dikke kousen, drie broeken en vesten, waarvan ik de broekspijpen had dichtgebonden, zodat zij er niet kon inkruipen, aangetrokken ) zonk mij in mijn schoenen.
Ik opende vlug de achterdeur van de keuken en al huppelend rende zij naar buiten.
Even bleef ze staan, draaide haar om, groette mij met haar andere poten alsof zij wou zeggen goed gedaan makker, jij bent geen lafaard, maar een held en verdween voorgoed uit mijn leven.
Ik heb daarvan niets tegen mijn vrouw durven zeggen, want dan mocht ik zeker en vast de honderd bellen en was ik misschien ook een poot kwijt.

Pipopke

In 't eerste en tweede studiejaar zat ik bij meester Gustaaf.

In 't derde leerjaar kwam ik terecht bij meesterWannes.

Meester Wannes was klein van gestalte, dus niet zo groot.

Hij was helemaal klets met geel grijze verwilderde bakkebaarden rond zijn flaporen.

Zijn jukbeenderen waren staken uit en waren niet om aan te zien.

Het brilletje op zijn dikke, vergeelde purpere kromme neus, was er zeker nog eentje van zijn grootmoeder zaliger.

Voorts had hij een heel dunne nek, want telkens hij slikte, sloeg zijn adamsappel tilt.

Had smalle schouders, met daaronder een kippeborst met twee drie pijltjes haren en een buik zoals een vat schuimend bier van vijftig liter.

Korte beentjes,ietwat in x vorm, maar grote voeten, zeker een zevenenveertig.

Droeg altijd de zelfde pull, volgezeverd, nooit gewassen en daar onder een vettige grauwe, veel te korte broek.

Zijn dunne beentjes en zijn witte sokken,of waren het zwarte werden nooit gewassen en stonken uren in het rond.

's Morgens bij het begin van de les, moesten wij ons bezig houden met het overschrijven van drie paginas uit onze leesboek.

Stiekem trok hij dan heel voorzichtig zijn lade open en begon met zijn mini damspel te spelen,tot laat in de namiddag.

Bij het verlaten van de klas was hij nors of blijgezind, al naar gelang zijn overwinning of nederlagen.
Heb ik daar veel geleerd zeg.

Pipopke

Zotte Louis woonde twee huizen verder dan mijn ouders.

Hij was een beetje simpel van geest en woonde alleen in zijn ouderlijk huis. Zijn ouders waren gestorven.

Had broers noch zussen noch familie. Hij deed maar voor èèn persoon de deur open en dat was voor mij.(Waarom weet ik niet).

Iemand anders bedrijgde hij met een grote bijl of een vlijmscherp beenhauwersmes.

De hele dag door werkte hij in zijn huis, hij kapte alles in stukken, deuren, ramen, stoelen, tafels, houten trappen en dergelijke meer.

Gisteren had hij de tegels van zijn keuken opgebroken, omdat hij een tuin ging aanleggen van tomaten en druiven . Later liep hij iedere dag poedelnaakt een uur of drie tussen zijn planten. Hij deed dit  om zijn tomaten te doen blozen. Zo worden ze vlugger rijp zij hij telkens.

Louis was nooit ziek. Ik heb hem nooit zien eten noch drinken. Hij bezat een fenominaal geheugen.

De namen, de geboortes tot zelfs de nummerplaten van auto's kende hij van buiten.

Het werd winter. De verwarming had hij afgebroken. Dag en nacht liep hij rond gekleed zoals een eskimo. Slapen deed hij nauwelijks. 

Tot op een koude morgen bij mij kwam aanbellen. Met tranen in zij ogen smeekte hij: vader ( hij noemde mij vader waarom weet ik niet ) vader zij hij ik kan niet meer. Mag ik bij u sterven. Ik kon Louis overtuigen mee te gaan naar een instelling, waar hij iedere dag de beste zorgen kreeg. 

Zijn krotwoning werd afgebroken en vier jaar later is hij gestorven.

De herinnering aan zotte Louis zal altijd blijven.

Pipopke