DANK ZIJ HET FIETSJE

Heel lang geleden, speelde ik nog voetbal bij de " kadetten " van mijn dorp.

Onze club was niet zo welstellend en daarom moesten wij onze schoenen zelf kopen.

De floddertrui, de rekkerloze broek en de kousen met gaten kregen wij van de club.

In het begin verstond ik niet zoveel van de spelregels, men liep zo hard men kon naar de bal en als men hem te pakken kreeg, stampte men hem terug weg. Raar hè.

Ik trainde en trainde, kreeg beetje bij beetje meer speldoorzicht en werd, al zeg ik het zelf,  een van de beste spelers van de ploeg.

Van heinde en ver, kwamen ze naar me kijken.

Ik werd gefotografieerd, geinterviewd, geprezen, bejubbelt, stond in alle boekjes, werd gekust en gestreeld langs alle kanten. De nieuwe  " Pèlè " was geboren.

Het seizoen liep ten einde, wij speelden de laatste match tegen de nummer één op eigen veld, hadden een achterstand van één puntje, dus als wij de match wonnen, waren we kampioen.

Het stadion zat boordevol ( zestig man, meer kon er niet in ) .

Radio, t.v., reporters, cameramannen, geluidstechnici, managers, hoge pieten en begeleiders waren allen ter plaatse.

De match ging op en neer, met kansen voor beide ploegen.

Nog vijf minuten te spelen, ik krijg de bal van op rechts, dribbel drie man en word gehaakt in de kleine rechthoek, dus penalty.

Alle suporters rennen op het plein, ik word gelauwerd, gezoend, opgetild, rond gedragen op hun schouders, met èèn woord, ik ben hun god.

Maar de wedstrijd was nog niet gedaan, er moest nog die penalty genomen worden.

Een futiliteit voor mij wat is nu een penalty nemen, ik had er al veertien binnengestampt.

De arbitter fluit, ik neem mijn aanloop en schiet zo hard ik kan.

Geloof het of niet, de bal suist over het doel en wij verliezen de wedstrijd.

Consternatie alom, ik word uitgefloten, verguist, gedumpt, afgebroken, bekogeld met flessen en eenzaam achtergelaten op het veld.

Ik zonk in de grond van schaamte , 't was over, 't was voorbij.

Leve de voetbal.

Pipopke

In putje winter, kwamen wij thuis van uit Tenerife.
 Wij hadden er veertien dagen genoten van heerlijke zonneschijn, lekker eten , drinken, rusten en bruinen.

Bij ons was het bitter koud lag het vol met sneeuw en het vroor dat het kraakte al dagen aan een stuk.

Uitgeput van de nachtvlugt kwamen wij rond zes uur thuis en constateerde ik dat de centrale verwarming was uitgevallen.

Gevloek en getier, maar er zat niets anders op dan ze te herstellen vooralleer wij gingen slapen.

Ik had me goed ingeduffeld, zoals een eskimo, om toch maar geen kou te vatten.

Met drie pullen, drie broeken, twee paar kousen, een sjaal, een muts met oorlappen, een wollen jas en een paar dikke handschoenen.

Onze buurman Andre, gewekt door al dat lawaai,wist niet wat er gebeurde en belde aan.

Ik opende de deur met in mijn ene hand een stuk buis en in mijn andere een dikke hamer.

Hij had me niet herkend en voor ik een woord kon uitbrengen, draaide hij zich om, schoof weg op de gladde trap, tuimelde naar beneden en gleed verder tot op de straat, alwaar hij in een hoop sneeuw bleef steken.

Hij begon te roepen en te huilen, keelde heel de straat wakker want volgens hem had zijn laatste uur geslagen. Toe ik mijn muts aftrok herkende hij me. Langzaam kroop hij recht en zag er uit als Yeti, de sneeuwman.

Ik nam enkele foto's met de digitale camera, printe ze uit en gaf ze hem de volgende dag cadeau.

Ze hangen nog altijd in zijn living.

pipopke

Verleden week moest ik terug op controle naar de kliniek voor mijn prostaat. Enkele maanden geleden was ze nog zwaar ontstoken.
Ik had een hele doos met pillen moeten slikken. Van die oranje blauwe dikke mastodonten, goed voor de prostaat maar heel slecht voor de lever en de maag.

In de kliniek nam ik de roltrap naar het eerste verdiep, volgde de beige pijl tot het uiteinde van de gang, draaide naar rechts, en nam plaats in wachtzaal D aangezien de zitplaatsen in C waren volzet.

Ik wachte en wachte, maar mijn naam werd niet afgeroepen.

Na een drietal uren, zat ik daar nog moederziel alleen op het eerste verdiep en werd ik uiteindelijk binnen geroepen bij de arts.

Zijn aangezicht stond op donder en bliksem, want hij had zeker nog niet gegeten, toen hij met een norse stem mij beval me neer te leggen en mijn mond zo ver mogelijk open te houden.

Ik vond het vreemd om langs je mond naar je prostaat te kijken, want normaal doen ze dat langs je poep.

Misschien hadden ze een nieuwe methode ontdekt en gingen ze dat op mij uittesten.

Toen hij sprak van direct zeven tanden uit te trekken, sprong ik in een ruk van zijn tafel en trachte hem uit te leggen dat ik niet was gekomen voor mijn tanden, maar wel voor mijn prostaat.

Toen kwam de vergissing aan het licht.
Ik was vergeten me inteschrijven en wachtzaal D behoorde tot de tandartsen en niet tot de prostaten.
De dokters van wachtzaal C waren ondertussen gaan vliegen en heb een nieuwe afspraak moeten maken.
De volgende keer blijf ik aan de deur staan, volk of geen volk.

Pipopke

Het is grauw en grijs aan zee, het motregend, dichte mist en ik heb het koud.

De rollende golven maken een hels lawaai

Een schreeuwende meeuw vliegt rakelings voorbij, op zoek naar wat brood.

De golfbrekers of kribben bezaaid met algen zien er nog gladder en gevaarlijker uit dan voorheen.

Hier en daar een eenzame wandelaar met zij hond op het verlaten strand, het is nochthans verboden maar kom....
Het maakt mij weemoedig en neem het besluit een kleine wandeling te maken.

De eerste " bistro " die ik tegen kom ga ik binnen.

Het is er volle bak, er word gedanst, gedronken, gemorst, gelachen en uit volle borst meegezongen.

De microbe begint te kriebelen, ik kruip op een stoel en breng het liedje : zie ik de lichtjes van de schelde, krijg en geweldig applaus, word op de schouders van een stoere bonk getild en het café rond gedragen.

Het kan niet meer stuk, ik word getrakteerd en amuzeer mij rot tot laat in de vroege morgen.

Voldaan en een redelijk tipsy keer ik huiswaarts .

Een zacht briesje streeld mijn wangen, ik snuif de geur van het zilte zeewater, een vissersboot gaat op vangst naar verse garnalen, een deugddoend zonnetje komt piepen aan de horizon, ik heb genoten, slaap wel.

Pipopke

De boerderij van oma en opa bestond uit kamers,keuken,waskot en een zoldertje.Een zoldertje dat vol stond met oude rommel zoals motoren, weegschalen, kruiwagens, troggen enz...

De zolder was alleen berijkbaar via een ladder. 

Jakke van den Turk( waarom men hem zo noemde weet ik nog altijd niet want zoals een Turk zag hij er niet uit),had de motor van zijn traktor stuk gereden.Zijn enige hoop was het zelfde stuk terug te vinden op de zolder van opa.

Maar van mekaniek had Jakke geen verstand en was ook niet zo snugger aangelegd in die dingen.

Oma en opa hadden afgesproken om hem een poets te bakken.Toen Jakke op de zoder zat trok oma stilletjes de ladder weg. Ze begon te gillen van help....help....er zit een dief op zolder.Opa nam vliegens vlug zijn geweer met losse flodders en loste enkele schoten in de lucht.

Jakke die niet meer van de zolder kon raakte in paniek en riep al maar door  niet schieten, niet schieten, ik ben het Jakke....Jakke van den Turk.

Opa, ook niet verlegen als het om een grapje ging, deed er nog een schepje bij en riep " ik ken gene Jakke van den Turk.Wie ben jij ?

De arme stakker, zo wit als een laken, begon zowaar zijn hele familie op te noemen.

Toen vond oma het welletjes en werd hij al schuddend en bevend van de zolder gehaald.Om te bekomen dronk hij met opa verschillende jenevers en vele uren later keerde hij al waggelend terug naar zijn traktor.

Monteerde zo goed en zo kwaad als het ging het nieuwe stuk.Stak de motor aan en zijn traktor begon op stijgen zoals een hélicopter. Hij schakelde in eerste en tot grote verbazing van oma en opa vloog hij over de wei richting het noorden.

Jakke en zijn traktor waren voor goed verdwenen.
Ze hebben hem nooit meer terug gezien.

Pipopke

Heel lang geleden, toen ik nog een jonge kerel was, werkte ik de zaterdag en de zondag bij meneer de Graaf, om een centje bij te verdienen.

Hij was de gelukkige eigenaar van een prachtig kasteel midden in een beboste omgeving. Hij bezat drie Rolls royces, twee Jaguars en twee oude Mini Coopers.

Verder runde hij een manége met echte raspaarden, waar de veearts om de twee dagen langs kwam.

Zijn tuinen werden onderhouden door zes hoveniers en vier helpers, het keuken- en huishoudpersoneel bestond uit zeven personen, dus absoluut geen sukkelaar zoals ik.

Eenmaal per jaar, bij de opening van de jacht, moesten wij gaan trakken.

(Trakken is het wild opjagen in de richting van de jagers, door met een stok op de bomen en op de takken te kloppen.)

Al trakkend bemerkte ik in het struikgewas een gekwetst hert, die met haar voorste poot in een val, gelegd door stropers, geklemd zat.

Hoe ze ook trok en sleurde, ze geraakte er niet meer uit.  
Ik heb ze toen met enkele vrienden "trakkers" bevrijd uit haar netelige situatie en overgebracht naar een van de tuinhuisjes van de Graaf, om ze daar verder te verzorgen.

Na enkele weken, was ze zodanig hersteld, dat wij ze terug in de vrije natuur hebben losgelaten.

Wij hebben toen menig glaasje gedronken op de goede afloop.

Pipopke

Ik was in zwembroek en zonnebril, schelpjes aan het zoeken op het strand. Genietend van een heerlijk zonnestraaltje, komende uit het zuid oosten.

Toen plotseling een lichte bries, komende uit het westen, mijn tere wangen, mijn kiekeborst, mijn hangbuikje, mijn dunne beentjes en mijn platvoeten streelden.

Af en toe keek ik naar een mooie madam in bikini en even verder naar een minder geslaagd exemplaar in monokini, rood verbrand van de zon, zodat ze geleek op een rijpe tomaat, gekweekt en grootgebracht in de serre.

Op nog geen vijf minuten tijd, veranderde het weer van mooi naar bewolkt.

De wind kwam geweldig opzetten, het begon te bliksemen, te donderen en de regen viel met bakken uit de hemel.

Iedereen vlugte weg van het strand maar ,hoe het kwam weet ik niet, ik zat met beide voeten in het mulle zand vastgezogen en kon geen stap meer verzetten.

Hoe harder ik sleurde, hoe dieper ik wegzakte.

Ik voelde zo de krabben aan mijn tenen prutsen, op zoek naar een niet alledaags menu.

Ten einde raad, liet ik me toen op mijn buik vallen en al rollend op mijn rug kon ik mij uit mijn hachelijke situatie redden.

Door de stortregen woog mijn onderbr....., mijn zwembroek zeker tachtig kilo, mijn zonnebril was ik kwijt en aan mijn linker kleine teen hing verdorie nog een klein krabbetje.

Dit beestje heb ik meegebracht als aandenken naar huis en heb ze verder opgevoed. Ze zit nu op mijne zolder en weegt zeker honderdveertig kilo.

Met volgende Kerst, word het geen kalkoen maar krab voor familie, buren en vrienden.

Pipopke

Ik werd door mijn Zweedse vriend uitgenodigd om samen een reis door de wildernis te maken.

Hij had het al tweemaal overleefd en vond het fantastisch boeiend.

Midden in de nacht, roeiden wij met ons klein houten bootje zonder moto stroomopwaarts tot aan een soort van een groot meer. 

Bij het krieken van de dag, kwamen de verschillende dieren er hun dorst laven. Soms voor de laatste keer want sommige werden meedogenloos meegesleurd door de hongerige krokodillen.

Het was voor mij een geweldig en afgrijselijk spektakel.
Af en toe kon ik een beeld schieten van dit gruwelijk geweld en na enkele uren keerden wij huiswaarts, waar we genoten van een welgekomen douche en een lekker eetmaal.

We sliepen elk in een apparte hut, zonder stroom, zonder water,zonder w c, zonder koelkast, stikkend warm en ik had gewoon de deur open gelaten met juist de zift er in.

Rond vier uur schoot ik wakker van een hels gebrul, de koning van de wildernis had zich voor mijn zifteke genesteld, wachtend tot ik buitenkwam om zo zijn ochtendmaal te kunnen verscheuren en mij stukje voor stukje op te peuzelen.

Ik werd wit, geel, rood, purper, bruin (was ik al een beetje van de zon) en durfde bijna niet meer ademen uit pure schrik, ik moest plassen en ik kon niet buiten, roepen mocht ik ook niet, zo dat ik stokstijf , waanzinnig aan het worden was en in mijn bed bleef liggen zonder te bewegen.
Waar ze van daan kwam weet ik nog altijd niet, maar aan mijn voeteinde, kwam daar plotseling een grote wurgslang naar me toe gekropen.Ze kroop over mijn lijf, buik, borst en aangezicht om dan achter mijn bed te verdwijnen.

Even later werd ik eindelijk uit mijn lijden verlost, een jonge neger kwam al fluitend en zingend naar mijn hut ,tilde met zijn kleine handen de nep leeuw op, nam de slang over zijn schouder en liep er mee naar buiten.
In samenspraak met mijn vriend hadden ze mij een geweldige poets gebakken.

Toch ben ik toen een ganse dag in bed blijven liggen om van mijn emotie te bekomen.

Met de deur op slot natuurlijk.

pipopke

Ik had mijn fiets meegenomen naar zee. Het weer was prachtig.Er stond geen of weinig wind. Ik voelde mij goed in vorm en besloot een dertigtal km te fietsen.Mijn voorberijding was perfect.Mijn zadel stond op de juiste hoogte.Mijn ketting was gesmeerd met tafelolie.Mijn banden opgepompt. Mijn koersbroek aangetrokken.Mijn drinkbussen gevuld met geuze lambik, wat zakgeld opzij gestoken in geval van nood en klaar was kees.

Ik vertrok aan een behoorlijk tempo met een lichte bries in mijn rug tot in de eerstvolgende badplaats.Ging een taverne binnen en bestelde een frisse schuimende pint bruin bier met een pannekoek en suiker.Van grote dorst dronk ik er nog een tweede.Enige tijd later begon dat zo een beetje te draaien en te keren in mijn hoofd en in mijn buik.

Ik besloot om terug te keren. Ondertussen had het briesje plaatsgemaakt voor een felle tegenwind en ik geraakte bijna niet meer vooruit.

Een goede 3 km verder was het bingo, door al dat geduw en getrek, kwamen mijn darmen in aktie en moest ik drie vier keer na elkaar het struikgewas induiken.

Ik kon geen stap meer vooruit.Ook begon het te regenen en was ik door al dat gedoe de nieuwe gsm van men vrouw kwijt geraakt.

Van grote miserie heb ik men fiets moeten achterlaten en ben al slenterend,met auto-stop, naar ons appartement gesukkeld.
De volgende dag ben ik mijn fiets gaan ophalen, dewelke nog altijd in het struikgewas lag en heb mij een opplooibare autopet gekocht.
Dat ging veel gemakkelijker in bergaf, in bergop stak ik ze gewoon in mijn rugzak en ging te voet verder.

Lang leve de autopet.

Pipopke

Wij waren een jaar of vijftien, toen ik met mijn vriend en buurjongen Thomas besloten had, in zijn tent te blijven slapen.Thomas, woonde nog met zijn ouders in een heel oude boerderij met een enorme boomgaard, welke zij hadden geerfd van hun opa langs moeders zijde.

Het was in het groot verlof, ergens eind juli. Een snikhete dag met van die zeldzame tropische nachten en zwoelige temperaturen. 

Op het eind van de boomgaard , aan de rand van het bos hadden wij de tent bij de opbouw goed vastgemaakt aan een dikke tak van een oude kerselaar.

Elk van ons had een pillamp, een fles limonade, een doos koekjes, een dolk, (gemaakt uit karton en lijm),een wandelstok, een paraplu en een hoofdkussen meegebracht om indien nodig ons te beschermen en te verdedigen tegen
rovers, dieven, bandieten, wolven...  enz...enz...
 Het daglicht verdween heel langzaam aan de horizon en maakte plaats voor het griezelig donker van de komende nacht.

Juist bij de klokslag van 24 uur, werd het  muisstil, geen wind , geen regen, geen geluid niets, alleen in de verte een licht gekraak van een brekende tak.

Zou er iemand onze tent naderen!

Toch geen moordenaars zeker, of dieven, of de duivel, of spoken, bestonden die dan toch!

Misschien was het wel de schim van opa zaliger die ons kwam wegjagen omdat wij in zijn boomgaard sliepen.

Het gekraak werd al maar luider en luider, kwam dichter en dichter en het begon zowaar te bliksemen en te donderen.

Het angstzweet brak ons uit, Wij beefden van de schrik, ons laatste uur was geslagen.

Is het niet erg te moeten sterven in een onnozele tent op het einde van een boomgaard.

Toen kwamen twee groene ogen te voorschijn, zonder na te denken klopten en sloegen wij er maar op los, tot wij concludeerden, dat we de kater van tante Angele hadden doodgeklopt.

We zijn hem vlug in haar achtertuin gaan leggen en zijn verder in ons eigen bed gaan slapen.

De tent hebben we volgende morgen , heel vroeg afgebroken om alle sporen te laten verdwijnen.

Tante Angele heeft toen drie jaar met haar buurman Valere niet meer gesproken, ze dacht dat zijn hond haar kater had doodgebeten.

Dat was de eerste , maar ook de laatste keer dat ik in een tent heb geslapen.

Pipopke

Ik zal het nooit vergeten 't Was op een woensdag voormiddag, dat wij met heel de klas van meester Bulcke naar het circus mochten gaan kijken.

Ze hadden hun tenten opgeslagen op het dorpsplein en gaven alleen die voormiddag een kindervoorstelling, speciaal voor de scholen.

Het spectakel bestond uit goochelen, acrobatie, clowns, een act met hondjes en een met paarden.

Toen de act met paarden er aan kwam, vroegen ze een vrijwilliger uit het publiek.Zonder aarzelen stak ik mijn arm in de lucht.

Ik werd onder luid applaus naar het midden van de piste gebracht.Werd met koord en riem aan een soort katrol vastgemaakt voor de veiligheid en mocht aan mijn persoonlijke act beginnen.

Ik moest met mijn knieen op de rug van het paard gaan zitten.Door een wip moest ik dan rechtkomen zonder mijn evenwicht te verliezen.

Het paard had nog maar twee passen gelopen of ik lag al te bengelen aan de koord.

Na twee, drie negatieve pogingen, trokken ze de koord zeker twee meter naar omhoog boven de stoere hengst en lieten die af mij en toe wat zakken zoals op een paardemolen.

Daar hing ik dan met opengestrekte armen en benen te zweven in het rond.

Iedereen sloeg krom van het lachen en ik mocht onder een geweldig luid applaus mijn plaats op de zitbanken terug innemen.

Ik heb me nooit meer als vrijwilliger opgegeven.

Pipopke