Archief

Ik werd opgehaald door de 100.

In allerheil voerden ze mij naar de dichtsbijzijnde kliniek.  Onderweg kreeg ik al vier spuitjes om te kalmeren. Ze reden als gekken op voetpaden. Door rode lichten, zonder sirene, Hotste en botste overal tegen. Vergisten zich van richting en kregen nog een klapband er bovenop. Aangekomen werd ik op een brancard gegooid, zodanig hard, dat ik er langs de andere kant terug afviel. 

Een stoere bonk raapte mij op, gooide mij over zijn schouder en liep regelrecht naar de operatiekamer.

Daar smeet hij mij op een houten plank. Zeker tien vrouwen begonnen mij te omkleden, bonden mijn armen en benen vast, deden een muts op mijn hoofd , knepen mijn neusgaten dicht, trokken mijn tong uit mijn mond staken er een dikke tut in, enz...enz...Een jonge heer, helemaal in het groen, met pots en masker stond aan mijn voeten en gooide, net zoals bij vogelpik, met verschillende spuiten naar mijn borst, om ze met behulp van zijn rechter teen leeg te spuiten.

Toen viel ik in een diepe slaap.

Ik werd wakker in de recoveryzaal omringt door vreemde wezens die boven mij vlogen en met hun grote vleugels voor afkoeling en een winderig briesje zorgden.

Af en toe prikte er eentje een haakje uit men borst, want ik was genaaid met veertig steken en na twee uur prikken lag mijn buik terug open

Weer moest ik naar de operatiezaal en werd er voor de tweede keer genaaid.

Toen plaatsten ze mij in een soort van UFO, vlogen naar een onbekende bestemming en in het midden van het firmament lieten ze mij als een baksteen naar beneden vallen.

Ik schoot wakker met een luide gil en bemerkte dat ik in een ziekenbed lag op kamer 401, met zes gaten in mijn buik en borst. Daar heb ik drie dagen gelegen zonder dat iemand mij is komen vertellen wat er gebeurde.

De dokters, de verpleegsters, de andere zieken wisten van niets.

Ik heb mij dan maar aangekleed en ben naar huis vertrokken.

Nu veertien dagen later zijn de littekens nog altijd zichbaar.

Kan er iemand mij vertellen wat dit betekend!!

Pipopke

Eindelijk, na al die jaren van sparen, opofferingen, bezuinigen,

kochten wij in een klein zijstraatje, een klein flatje aan de zee.

Wij waren dolgelukkig en het eerste wat ik toen deed, waren verschillende zeldzame schelpen zoeken op het strand.

Ik deponeerde deze in een grote plastiek zak, nam ze mee naar de flat, spoelde ze af onder de keuken kraan en liet ze vervolgens drogen op de mat langs de zonnekant.

Na een drietal dagen zoeken, werd mijn aandacht getrokken naar iets heel vreemds.

Het was een soort schelp met een speciale vorm zo groot als men handpalm, precies met drie vingeren en bewapend met honderden kleine pinnen.

De kleur was roze met uitlopende streepjes van geel tot donkerbruin.

Net toen ik ze begon te spoelen wipte ze in een klap uit mijn hand, viel op de grond en barste in duizend stukken.

In het midden lag een grote witte blinkende steen, zo dik als mijn duim, te schitteren op de vloer.

Bij nader onderzoek bleek het een steen te zijn dewelke tot op heden nog niet was ontdekt.

Ik verkocht hem voor 250000 euro aan een Amerikaan, verkocht ook men flat zodat we ons een appartement met 2 slaapkamers op de dijk konden veroorloven.

Ondertussen heb ik een hele collectie van zeer zeldzame schelpen aangelegd in mijn living.

Als ge in de buurt zijt, spring dan gerust eens binnen om ze te bewonderen het is de moeite waard.

Pipopke

" De schat van opa " is een komedie in twee bedrijven door mijzelf geschreven.
Opa zit op zijn centen.Zijn leuze is : hoe vroeger je begint met sparen hoe meer je later bebt.
Bij het opruimen van de zolder ontdekken de kleinkinderen een groot geheim.
In een boek op pagina 14 staat de oplossing voor het bekomen van die enorme schat.
Helaas de bewuste pagina is er reeds uitgescheurd.
Door wie ?????
De jacht op de schat van opa kan beginnen.

Jean-Paul Vandervaeren

De toneelmanuscripten zijn te bekomen bij :

AUTEURSBUREAU   ALMO   BVBA

TONEELMANUSCRIPT  NUMMER  012751

JAN VAN  RIJSWIJCKLAAN  282

B - 2020   ANTWERPEN

TEL : 03/2606816   of    03/2606817

Bestellingen@almo.be

Mijn opa zaliger, vertelde mij , toen ik nog een kleine jongen was, over de Markies van Carabas.

Niet het alom gekende sprookje van de gelaarsde kat, die zijn baas, een arme molenaarszoon deed trouwen met de dochter van de koning, maar wel het echt gebeurd verhaal van een zwarte slaaf uit Afrika.

De zwarte slaven, zo begon hij zijn verhaal, moesten de ganse dag woeste arbeid verichten, met weinig eten en drinken.

Zij waren eigendom van vreedaardige rijke blanken, die allen uit waren op het maken en het vergaren van macht en rijkdom.

Iedere dag stierven ze met tientallen van uitputting en ontbering en werden gewoon aan de krokodillen gevoederd.

Seekoko, een gespierde neger, besloot om te vluchten, langs de zee zou hij trachten al zwemmend van eiland tot eiland andere en betere oorden te berijken.

's Nachts sprong hij in het water en begon aan zijn helletocht.

Uren en uren, dagen en nachten zwom hij verder en verder.

Af en toe vocht hij tegen haaien, meedogenloze monsters, rovers, dieven en bandieten en telkens door zijn moed en dapperheid kwam hij, Seekoko als overwinnaar uit de strijd.

Hij spoelde uitgeput, bijna bewusteloos aan op het strand.Een lief meisje vergezeld van haar hofdame vond hem liggend op het zand. Het was niemand minder dan de dochter van de koning.

Hij werd verzorgd, vertroeteld, gewassen, van propere kleren voorzien en na een tijd van intens geluk en herstel vertelde hij zijn verhaal aan de koning.

Deze was zo fier op de heldendaad van Seekoko, dat hij aan de mooi gespierde atleet de titel van de Markies van Carabas gaf.

Zie daar het ware verhaal van mijn opa over dit sprookje .

Pipopke

ps: ze leefden nog lang en gelukkig en kregen witte en zwarte kinderen.

Na mijn home-trainer verleden jaar, kreeg ik nu van mijn vrouw een electrische zetel. Ik plaatste hem in de living. Ik had behoefte aan meer confort en moest van de dokter wat meer rust in acht nemen. 

Het was er eentje waarvan voeten, onderbenen, bovenbenen, poep, rug en hoofd appart electrisch konden ingesteld worden.

Ik was alleen thuis toen het gebeurde.

Ik had me voor t.v. genesteld om het rechtstreeks verslag van een wielerwedstrijd te volgen.

Ik probeerde alle knoppen en heel mijn lichaam ging op en neer.

Na enige tijd zoeken, kwam ik diagonaal te liggen, maar met  mijn voeten hoger dan mijn hoofd.

Plots viel de stroom uit en lag ik daar in die bewuste houding zonder dat er nog iets bewoog.

Ik kon vanzelf niet meer recht en zag ook niets van de wedstrijd op mijn t.v.

Ik ben daar dan twee uren blijven liggen, tot de stroom was hersteld en ik verder mijn zetel terug naar voor kon doen bewegen.

Ik wist niet eens wie de winnaar was.

Vliegensvlug ben ik er uitgesprongen en heb er nooit meer ingezeten.Ik heb hem van pure miserie aan mijn buur geschonken.

Pipopke