Archief

Met drie koppels waren wij op een zaterdag avond naar Brussel afgezakt, om er wat lol te scheppen. Wij deden eerst een filmpje. Gingen lekker tafelen met aangepaste wijnen alvorens het nachtleven in te duiken. Het viel mee want het was er juist de Brusselse foor. Overal een macht aan volk. Konden ons uitleven op allerhande molens, gokautomaten, schietkramen en dergelijke.

Hier en daar aten wij " escargots "en " pekelharing " en vermaakten ons kostelijk.

Aan de bokstent gekomen, zocht men kandidaten om tegen hun wereldkampioen te boksen. Om indruk te maken op mijn gezelschap stak ik mijn arm in de hoogte. Ik werd onder luid applaus naar achteren geleid om mij te ontkleden en klaar te maken voor de match van de eeuw.

Hun kampioen was een boom van een vent met spieren die liepen als koorden over zijn armen en lichaam. Hij had een lelijke lange onverzorgde snor, grote flaporen, een kromme neus, een scheve mond en zijn linker oog zag nog wat paars, groen en donker grijs, heelwaarschijnlijk van de vorige match. Voorts was hij normaal.

De eerste ronde was nog geen vijf seconden bezig. Hij gaf mij daar een uppercut vertrekkende uit de arm, pal op mijn neus. Ik hing meteen te spartelen in de touwen met een bloedneus, een gezwollen kaak, een blauw purperen oog en mijn twee voortse tanden stonden los.

De match werd stil gelegd en mijn tegenstrever werd uitgeroepen tot overwinnaar op K.O.

't Was gedaan met de lol. Wij zijn direct naar huis gereden. Ik heb nooit meer geboxt. 't Was over en out.

pipopke

Het gebeurde in Sandham, een van de kleinste eilandjes in Zweden, niet zo ver van Stockholm, dat zich dit verhaal werkelijk heeft afgespeeld.

Vertrokken met een zeilboot van mijn zweedse vriend, kwamen wij na enkele uren varen in de baai van dit prachtig eilandje aan.

Het bestond uit rotsen en nog eens rotsen, groene, rode, oranje, licht grijse, blauwe, van alle kleuren, dewelke zodanig in elkaar vloeiden, dat het spektakel één groot geheel vormde.

Terwijl mijn zweedse vriend het middageten klaarstoomde, ging ik op verkenning. De natuur was zo mooi, dat ik mijn honger vergat. Ik trok steeds verder en verder het binnenland in.

Plots kwam ik bij een purperen rots, met een tamelijke grote opening.

Heel voorzichtig sloop ik naar binnen maar zag geen steek voor mijn ogen, zodat ik mijn pillamp moest gebruiken.

De lichtstraal van mijn lamp gaf vreemde schaduwen op de rotswanden.

In de verte hoorde ik het doorsijpelen van druppels water weergalmen, met tussendoor akelige kreten van vreemde beesten, of waren het vreemde wezens.

Het angstzweet brak mij uit, mijn lichaam begon te bibberen. Mijn knieën knikten tegen elkaar. Voetje voor voetje daalde ik verder in deze akelige grot, tot wanneer ik aan mijn linker kant een fakkel zag branden, met daaronder een ijzeren hendel.

Zou ik durven of niet ? Met één ruk trok ik hem naar beneden. Een kolosale rotsblok kwam in beweging en werd met oorverdovend gekraak naar omhoog getrokken.

Wat ik toen ontdekte, grenst aan het ongelooflijke, zij lag helemaal vol met koffers goudstukken, juwelen, diamanten, robijnen, smaragden, dukaten, tien keer meer dan in de grot van Alibaba.

Maar door al dat lawaai, kwamen de rovers toegesneld.

Zij namen mij gevangen. Boeiden mij vast aan handen en voeten en ik werd aan een rotsblok vast geknoopt. De leider van de bende nam zijn geweer, richte naar mijn hoofd en schoot.

Op het zelfde ogenblik, nat van het zweet en van de emoties, werd ik uit mijn nare droom gerukt en was het verhaal ook voorbij.

Spijtig.
Pipopke

Ik stond in de winkel toen het gebeurde.Vele jaren geleden, woonden er in ons dorpje een beenhouwer die tamelijk erg stotterde. Ze noemden hem "Jef den beenhouwer " Er kwamen veel mensen over de vloer, want hij was de enige beenhouwer in de omgeving en zijn vlees sneed hij uit zeer jonge beesten, zodat het steeds mals en vers werd verkocht.

Op een zekere dag, kwam er een onbekend oud vrouwtje binnen die ook hakkelde en die vroeg heel gewoon " be...been...beenhou....houwer... ge...geef...me...een po....pond pe...pen.....pensen ".

Jef, die dacht dat zij met zijn voeten aan 't spelen was, schoot in een franse koleire.

Het vrouwtje, geschrokken door zijn vloeken en tieren stoof vliegensvlug naar buiten.

Jef had inmiddels zijn grootste kapmes van zijn blok genomen, sprong gezwind over zijn toog en liep al zwaaiend met zijn wapen achter het oude vrouwtje aan.

Toen plots iemand aan de overkant riep " Jef laat dat vallen, dat vlees is niet mals genoeg ".

Besefte Jef wat hij aan het uitspoken was, werd zo rood als een tomaat en verontschuldigde zich wel duizend maal bij het vrouwtje.

Van de slag kreeg ze haar pond pensen gratis en voor niets en werd er nog hartelijk gelachen met dit voorval.

Eind goed, al goed.

pipopke

Jaren heb ik bij de fanfare van ons dorp gespeeld. Ik speelde klarinet en tweemaal per week werd er gerepeteerd van acht tot tien uur 's avonds ( soms speelden wij verschillende bisnummers, als je begrijpt wat ik bedoel ) en werd het vlug twee, drie uur in de morgen.

Mijn vriend Desiré speelde al jaren trombone. Af en toe kreeg hij last met zijn ademhaling, kon zijn noten niet goed meer lezen en zijn vingers werden wat stijver. Daarom kwam hij ook maar sporadis naar de repetities en blies er dan ook regelmatig eens naast.

Eenmaal per jaar, mochten wij met de wijkfeesten mee opdraven in de stoet. 

Desiré, niet vies van een lekkere pint, begon al te zweten van dorst na zijn tweede liedje.

Zijn brilletje werd zo nat en dompig, dat hij de noten op zijn partituur niet meer kon lezen en telkens te vroeg of te laat begon te blazen. De dirigent uitzinnig van woede, liep naar Desiré en scheurde zijn partituur in duizend stukken. Klopte de veel te kleine kepi van Desiré zijn hoofd en stampte hem met zijn voeten helemaal plat.

Desiré, van geen kleintje vervaard, blies hard op zijn trombone en schoof het uitschuifbaar gedeelte pal in het oog van de dirigent. Zodat deze naar achter vloog en met zijn hoofd op de stenen terecht kwam. Half groggy bleef hij liggen.

De stoet werd stilgelegd, de fanfare werd opgedoekt en Desiré werd er voor het leven uit verbannen.
De dirigent gaf wijselijk zijn ontslag.
't Was toch en mooie tijd.

Pipopke

Toen ik nog een kleine jongen was, speelde ik met mijn vriendjes cowboy en indiaan. Soms ook Buffalo Bill of de drie musketiers.

Ik speelde altijd d' Artagnan, een achtien jarige edelman uit Frankrijk, die het ouderlijk huis verliet. Naar Parijs reisde, om er zijn degen te verkopen( dacht ik ).  Maar nen, het was om zijn koning Lodewijk XIII te helpen beschermen.

De drie anderen mochten kiezen wie zij waren. Porthos, Aramis of Athos , het kon mij niet schelen.

Onze degens maakten wij van bezemstelen. Gejat in moeders schuur. De versleten hoeden van oma werden omgetoverd tot helmen,  met hier en daar een pluim op, dewelke we uit het achterste van opa's rondlopende kippen trokken. Met de broeksriem van vader werden onze degens min of meer rond onze lenden gehouden.
Ons schild maakten wij uit dik karton, met in het midden twee gaten en een dikke koord, om ze vast te houden.
Eenmaal in grote " tenue " waren wij klaar voor de strijd op leven en dood.
De leider ( ik dus ) gaf het bevel om aan te vallen naar een denkbeeldige vijand.

Zij knuppelden en sloegen er maar op los tot elke vijand was verslagen. Bij gebrek aan tegenstand begonnen zij zelfs tegen elkaar te dueleren.

Pathos zijn kop lag open, Aramis was een oog kwijt. Athos was zijn rechter arm afgekapt.
Toen ik het bevel gaf om terug te keren, merkten zij dat ik aan de strijd niet had deelgenomen. Als leider deelt men alleen maar de juiste bevelen uit of niet. 
Hun gezicht veranderde van pijn naar haat. Hun voorhoofd werd gerumpeld. Hun ogen rolden in hun kassen. Hun neuzen klepten open en dicht. Hun lippen zwelden op. Hun kinnen staken vooruit. Ik heb nooit meer in mijn leven zo'n haatgezichten gezien.

Ik heb ook nooit meer in mijn leven zo hard moeten wegrennen om mij te beschermen. Tegen die niets ontziene meedogenloze musketiers was niets te beginnen.

Pipopke