Lourdes CD

Hekken open, kabel met vlag ertussen en de koeien kunnen oversteken. Verkeer moet wachten voor de koeien. Sommige verkeersdeelnemers vinden hun tijd zo kostbaar, dat de boze opmerkingen
 en gebaren maken naar de veehouder als het verkeerslicht gedoofd is en het verkeer weer door kan rijden. De kans dat u ooit voor overstekende koeien moet wachten is zeer klein, want het gebeurt maar twee keer per dag en het duurt nog geen twee minuten.
Eigenlijk heeft u geluk als u toeschouwer van dit tafreel mag zijn.

In augustus 1999 maakte ik een foto van een oversteekplaats voor koeien met een verkeersbord en een stoplicht.
Nu ben ik terug gegaan om meer foto's te maken en meer te weten te komen over het hoe en waarom.
Hier staan de koeien klaar in het vanghok. Wanneer het stoplicht aan de provincialeweg op rood gaat en het hek geopend wordt, lopen de koeien naar de overksnt, waar de stal is. Het hele oversteken duurt nog geen 2 minuten.

Een weide naast een boerderijwinkel wordt afgesloten met dit bijzondere hek. De schoor aan de linkerzijde van het hek is hoger dan het hek. Bovendien is de hekkenpaal links, waar het het scharniert niet dezelfde hoogt als het hek.

In het straatje van de museumboerderij is aan de andere kant dit groene hek. Op het erf een ooievaarsnest. Ik heb geen ooievaar gezien op het nest, maar in de weilanden in de omgeving zijn veel ooievaars.

Dit soort rustieke hekken kom je steeds meer tegen op het platteland. Ze moeten het gevoel geven van een oud boeren hek. Bij boerderijen kom je dit soort hekken bijna nooit tegen.

In de omgeving van Staphorst hangen aan veel gevels hokjes of rekken voor melkbussen, klompen of planten. Ze zijn in de zelfde kleur blauw die  overal in de omgeving gebruikt wordt. Hierbij ook nog een blauw hek.

Langs de Oude Rijksweg zagen we dit blauwe hek. Het staat meestal open. Voor de foto mocht het even dicht.

De museumboerderij in Staphorst heeft ook een blauw hek bij de ingang. Als u in de omgeving bent, is het de moeite waard om een omweg te maken en Staphorst en de museumboerderij te bezoeken. De meeste hekken in de omgeving zijn van metaal. Helaas verdwijnen er steeds meer uit het landschap.

Tegenover de museumboerderij in Staphorst vond ik dit hek. De dame die in de boerderij woont vertelde dat de timmerman die dit hek gemaakt heeft overleden is. Het lijkt veel op  het  vorige hek, maar er zijn heel wat verschillen.

We zijn weer terug uit Staphorst. De zoektochten naar hekken heeft veel foto's opgeleverd. Hier de eerste: een blauw hek dat ik 10 jaar geleden al gezien had, maar toen had ik geen tijd om naar meer hekken  te zoeken.

Lia heeft voor mij een foto gemaakt van een hek in Zwitserland. Zij is ook behekt, net als velen die kennisgemaakt hebben met hekken.
Ik probeer nu bij alle hekkenfoto's in mijn archief de plaatsaanduiding te voegen en dan op internet te plaatsen. Iedereen kan dan zien waar de hekken staan.

Lia was op vakantie in Zwitserland, in Sent. Ik ben niet meegeweest. Dit zijn geen wandelingen voor mij. Ze is nu weer thuis. Ze heeft veel foto's gemaakt. Ze moet zelf maar eens een blog maken.

Eindelijk weer een oude foto uit 1990 gevonden. In dat jaar zijn we met de hele familie met de kinderbedevaart naar Lourdes geweest. Mark, die toen 8 jaar was, had zijn trompet meegenomen naar Lourdes. Daar speelde hij het Lourdeslied: 'te Lourdes in de bergen'. Op de heiligdommen, in de kerk en in Jeanne d'Arc. Zijn lerares had bladmuziek van het liedje gemaakt.
Van een mevrouw die wij niet kenden die ook in Lourdes aanwezig was kreeg hij een brief.
"Beste Mark,
Hierbij stuur ik jou een foto waarop je 't geld aan 't verzamelen bent, dat je hebt verdiend met je trompet. Mede door jou werd 't verblijf in Lourdes, en de diensten in de kerk, voor heel veel mensen mooier en sfeervoller.
Mijn man en ik hebben nog vaak aan jou gedacht en vaak gepraat over 't mooie trompet-spel dat steeds weer door de heiligdommen klonk.
Wij hopen dat jij ook mooie herinneringen aan Lourdes hebt overgehouden."
Helaas heb ik de dame nooit kunnen bedanken voor de foto en de brief omdat ik niet wist waar ze woonde. Het geld (dat was erg veel) dat Mark in zijn koffertje had, heeft hij later aan de arme kinderen geschonken, zodat die ook naar Lourdes konden.

Voor mijn val trad ik regelmatig op in radioprogramma's. Ik vertelde dan over mijn avonturen op het podium, met de Russentomaten en andere verhalen. Daarbij zong ook ook enkele Russische volksliedjes. Ik zal er weer eens werk van gaan maken, want ik vond het best de moeite waard.

"Oh, dat is die man die wel eens foto's maakt en liedjes zingt," zou Tim hebben kunnen denken toen hij door zijn moeder uit zijn wagen gehaald werd.
Wat hij hier echt denkt, zal altijd een raadsel blijven.

Drie witte hekken in Moordrecht had ik vroeger waargenomen in het voorbijrijden met de auto. Op een plaats waar het onmogelijk was om te stoppen stonden de hekken. Nu keerde ik terug naar Moordrecht om foto's te maken van de hekken, want die mogen niet ontbreken in mijn boek. De betekenis van het schild op het hek weet ik niet meer uit mijn hoofd, die zal ik nazoeken of navragen.

Langzamerhand meen ik alle hekken in Nederland wel te kennen. Sommige moet ik nog op de foto zetten. Tot ik op een tochtje langs de IJsseldijk dit bijzondere hek tegen kwam.

Aan de IJsseldijk  staat een opmerkelijk beeld. Het herinnert de bezoeker aan de watersnood in 1953. Burgemeester J.C. Vogelaar van Nieuwerkerk aan den IJssel vorderde het schip "de twee gebroeders" op 1 februari 1953 om 5.50 uur. Hier sloot schipper A. Evengroen met zijn schip "de twee gebroeders" een gat van 15 meter in de IJsseldijk. Daardoor behoedde hij miljoenen bewoners van Zuid-Holland voor overstroming. Het gebied van Rotterdam tot de kust en naar het Noorden tot Leiden en Gouda is droog gebleven.
Pas toen een dijk aan de overkant, bij Ouderkerk aan den IJssel, doorbrak was het gevaar van overstoming geweken. Tenwoordig is dit diepstgelegen deel van Nederland misschien wel het dichtsbevolkte. Er zijn plannen om nog veel meer te bouwen. Het is te hopen dat er een goede burgemeester is wanneer zich weer zoiets voordoet.

De bewoners van Voorstraat 170 in Lekkerkerk verwachten weinig bezoekers. Ik ben tamelijk lang, maar ik kan met geen mogelijkheid bij de bel. Of er mensen zijn die zo hoog kunnen springen is mij ook een raadsel. Waarschijnlijk worden bezoekers alleen op afspraak ontvangen en wordt er een ladder neergelaten. Misschien is het een goede bescherming tegen inbrekers.