over invalidenparkeerplaatsen, "u staat op mijn plaats"

Bij het vijvertje in de tuin van Nees staat al enige tijd een beeldje van Piet van der Velden. Piet begon 2½ jaar geleden te beeldhouwen, hij was toen een half jaar met pensioen. Zij buurman had na een verbouwing twee gasbeton stenen over en wilde die wegbrengen naar het gemeenteterrein voor bouwafval. Piet vroeg en kreeg de stenen en begon daar een vorm aan te geven. Dat beviel hem zo goed dat hij daar mee door ging. Later heeft hij workshops gevolgd om de technieken beter te leren en het gereedschap beter te leren hanteren. Piet zingt ook nog bij mannenkoor Zanglust in Lekkerkerk, hij is nog steeds hardloper, bovendien schrijft hij prachtige gedichten. (Soms hoor je mensen roepen dat ze te oud zijn, en die hebben dan nog lang niet de leeftijd van Piet) Morgen gaan de tomatenplanten naar buiten. Als het lukt zal ik er een paar foto's van maken. Komende dagen kom ik nergens anders aan toe dan aan de tomaten.

Dit is de foto die naar de krant gaat. Op de voorgrond twee aquarellen van Marri van Jaarsveld en een beeld van de tuin en de bezoekers. Nees werkt al 26 jaar aan haar tuin. Ze vertelde dat de tuin nu pas het evenwicht begint te vertonen waarnaar ze vanaf het begin gestreefd heeft. Ik heb met haar afgesproken dat ik later nog foto's van haar tuin kom maken. Ze heeft vroeger in een apotheek gewerkt en dat werk hielp haar gemakkelijker alle begrippen van de botanie te doorgronden. Het was de eerste keer dat ze eenexpositie had in haar tuin. Ze gaat nu eerst even bijkomen van alle drukte en ziet dan wel of er nog eens zo'n initiatief komt. In het verleden heeft ze wel eens bezoekers in haar tuin gehad, maar dat waren altijd kleine groepen van tuinclubs. Nu hebben er meer dan 400 bezoekers door haar tuin gelopen onder slechte weersomstandigheden. Ik hoop voor Nees dat haar zeer goed verzorgde gazon er binnenkort weer goed bij ligt.

Marri Van Jaarsveld maakt aquarellen. Na een forse regenbui werd het weer even droog en Marri hing haar schillderijen weer meteen in de tuin. Daar komen ze ook het mooiste uit. De tuin van Nees leek speciaal aangepst voor deze expositie. De kleuren harmonieerden prachtig mnet de kunstwerken. Ik ging even voor de krant een foto maken, maar ik ben bijna twee uur in de tuin gebleven en heb daar genoten van de tuine en de kunstwerken. Anton, de man van Marri, zorgde voor de koffie en de thee voor de gasten. Hij hield het aantal bezoekers bij, meer dan 400, en stond steeds klaar als het begon te regenen om alle kunstwerken te redden.

De tuin van Nees vanaf de schapenweide. Op het vlonder rechts het beeld "bosgezicht" van Piet van der Velden. Dit beeld vond ik zo sprekend dat ik het gekocht heb en het staat nu in onze tuin.

Vandaag was ik voor de krant in de tuin van Nees van der Vos in Lekkerkerk. Dit week-end was er een expositie van kunstwerken. Achter de tuin was een schapenweide. Daar ontmoette ik de kunstenares Marri van der Spek. Haar schilderijen stonden achter het hek. Vanwege de regen waren de schilderijen naar de schuur gebracht. Voor een foto bracht haar man er drie naar de weide. Marri ging op de foto bij drie van haar schilderijen. Pjotr

Een gebruik bij Russisch sprekende mensen die ik ken is het zingen van Mnogaja Ljeta als er iemand jarig is. Er was een dame aan de telefoon tijdens de uitzending die verjaarde. Voor haar zong ik Mnogaja Ljeta = Nog vele Lentes. Helaas kan ik het niet laten horen, misschien komt dat nog, dan zal ik het u alsnog laten horen.

Nederland is na de Franse tijd bevrijd door de kozakken. In oude beschrijvingen had men geen goed woord voor die bevrijders over. Hier lees ik een dagboekfragment voor van een oud Duikerkerker kaper kapitein Pierre-Edouard Plucket. Hij woonde in Krimpen aan de Lek, toen een belangrijk veer over de Lek in de Noord-Zuid route. Hij beschrijft op 19 november 1813 het bivak van 160 "wildemannen" in zijn boomgaard. De kozakken vertrokken snel om de Fransen te achtervolgen richting Dordrecht. Het fragment staat beschreven in het boek: Tien eeuwen tussen Lek en IJssel, geschiedenis van de Lopikerwaard en de Krimpenerwaard, van Henk Povée, uitgegeven door uitgeverij Thoth.

Deze avond was ik in de studio. Ik was in mijn Russisch kostuum en vertelde Agnes en de luisteraars over Russisch sprekende landen en volkmuziek die daar oorspronkelijk vandaan kwam. Als jongen van 11 jaar volgde ik met een groep vrienden de mooiste meisjes. Zij gingen naar de balletschool. De andere jongens liepen verder, ik ging mee naar binnen. Ik mocht zelfs mee doen. Dat was is in 1956, mijn vader was toen overleden en er bestonden nog geen sociale voorzieningen. Van mijn moeder mocht ik niet naar de balletschool; daar hadden we geen geld voor. Toen ik dat de volgende week vertelde aan de dame van de ballletschool mocht ik toch blijven, omdat er maar twee jongens waren en ze best een derde kon gebruiken. Aan de piano zat een oude dame die tijdens de revolutie Rusland ontvlucht was. Zij speelde prachtige muziek en daar mocht ik op dansen: Russische volksdansen uit het geheugen van een dame van voor de revolutie. Ik heb met mijn dansjes opgetreden in het theater. Toen ik naar kostschool ging in 1959 was dat het einde van mijn danscarrière. Het verlangen naar die muziek en dans bleef.

Langs de Vlaardingse Vaart , in de vlietlanden staan veel orchideeën. Op dit ogenblik staan ze volop in bloei. Ook op andere plaatsen bloeien deze orchiedeeën. Het is nu de juiste tijd om ze te beijken. Laat de bloemen die u vindt staan voor een volgend bezoeker. In het veld zijn ze veel mooier dan thuis in een vaas.

De kikkersprong fotograferen is nog iets moeilijker, maar deze middag redelijk gelukt.