Vrijdag 1 oktober 2010
Leander, mijn kleinzoon

Al enkele dagen probeerde ik geen afspraken te maken om Lia naar Marieke
te kunnen brengen als ze dat zou vragen. De laatste dag van september
leek Leander ons te komen verblijden, maar hij liet ons nog even
geduldig wachten. Vannacht, even na twee uur, belde Marieke, of we toch
maar wilde komen; ze zou ook nog naar de verloskundige bellen. Onderweg
belden we of we naar het ziekenhuis of naar huis moesten komen. De
verloskundige had gezegd dat het nog wel even zou duren, maar niet
langer dan 24 uur. Het koffertje voor het ziekenhuis stond klaar en Marieke lag op de bank. Toen we binnen kwamen liep wat rond door het huis. Dan wilde ze weer even naar buiten om een frisse neus te halen. Dan ging ze weer naar boven. Omdat ik toch nergens mee kon helpen ging ik weer naar huis. Thuis aangekomen, gaf ik dat door per telefoon. "We zijn onderweg naar het ziekenhuis," vertelde Lia. Ik ben even op bed gaan liggen. Precies op tijd werd ik wakker gebeld door een mannetje van de woningbouw over een kraan. Daardoor was ik nog redelijk op tijd bij het koor om te zingen. Toen de mis afgelopen was, zag ik dat ik twee oproepen gemist had.
Leander was om 7:17 geboren.
Ik reed weer terug naar Hellevoetsluis en daar lag hij bij zijn moeder in bed.
Hij keek me aan of hij wilde zeggen: "Zo, ben je daar eindelijk."




















