Mijn liefde voor kamelen, op afstand dan

Vorige week maakte ik nog eens paling in 't groen. Een niet te versmaden lekkernij, zelfs voor mijn kinderen. Liefst maak ik dit gerecht een dag vooraf zodat de smaak van de wijn het gerecht een extra toets geeft. De visboer verkoopt een kruidenmengeling die niet te versmaden is, maar zelf voeg ik er nog wat extra spinazie aan toe, kervel, zurkel, salie.  En de keuze van wijn doet het ook. Niets is beter dan een Luxemburgse of Elzaser Riesling. Mmmmm heerlijk.

Klik op de foto om zo het pps bestand te bekijken.

Hijo de la Luna (Spaans voor zoon van de maan) is een Spaanstalig lied dat gaat over een legende die verhaalt over een zigeunervrouw, die de maan smeekte om een zigeunerman te kunnen trouwen. De maan antwoordde, dat zij de man zou krijgen, als haar eerstgeboren zoon de maan zou toebehoren.

De vrouw kreeg een albino kind, en de zigeunerman wilde niet geloven dat het zijn zoon kon zijn, want de huid was zo blank, zo anders dan dat van een zigeuner, en dacht dat de vrouw hem bedrogen had. De man verwondde de vrouw dodelijk, en bracht het kind naar een plek in de natuur waar hij het achterliet. Vervolgens ontfermde de maan zich over haar albino kind.

De tekst en melodie van het lied zijn geschreven door José Maria Cano van de groep Mecano, die daarmee in 1990 een Top 40 notering haalde. Het lied werd vertolkt door diverse artiesten.

Ik probeer dit stuk geschreven voor piano al een tijdje onder te knie te krijgen. Het ritme is voor
mij ietsje te snel. Maar ik geniet er van.

Klik op de foto en je kan luisteren naar dit mooie lied

Vrienden zijn de bloemen op de weg van het leven

Ik heb een pps bestand gemaakt van alle foto's . Klik op de foto en je kan het pps bestand downloaden.
Mocht je dit niet kunnen openen (hangt van ieders pc af) dan installeer je de power point slide show converter.

Wij hebben een roodstaartpapegaai die luistert naar de naam Gonzo. Hij is vijf jaar oud en zijn woordenschat is niet te versmaden. Het is een grappig beest. Hij weet perfect wanneer we aan tafel gaan. Hij hoort de microgolfoven piepen  en hij  zegt al "komen eten".
Hij heeft wat speeltjes in zijn kooi hangen, waaronder enkele bellen. Deze week kreeg hij er eentje los en kwam op het rooster terecht. Hij vond niet beter dan die bel (met heel veel moeite) op te rapen en in zijn drinkbak te gooien. Kroop dan op zijn stok en schepte water met die bel om er dan uit te drinken. Toeval dachten wij. Nee, vergeet het maar. Hij gooide de bel weer weg en herhaalde alles opnieuw. Wat gaat er in dat beest zijn kopje om dachten we toen.

Op een morgen opent Thomas Mann, een eenzame oude man, zijn voordeur en vindt op de drempel een baby in een picknickmand. Aan de mand zit een boodschappenlijstje voor melk, kaas, appels en brood ; op de achterzijde de tekst : 'Eddie's bastaard'. Thomas slijt zijn dagen in een vervallen landhuis met als enige levensgezel een fles whiskey. Sinds zijn zoon Eddie is omgekomen in Vietnam waant Thomas zich de laatste nog in leven zijnde Mann, ooit een voornaam geslacht van grootgrondbezitters en stichters van het dorp Mannville. Thomas herkent de baby ogenblikkelijk als zijn kleinzoon. Billy, genoemd naar zijn overgrootvader William, groeit op met de bizarre, kleurrijke verhalen uit de geschiedenis van de familie Mann, waarin mannen en oorlog een belangrijke rol spelen, en met de geesten van overleden familieleden die nog altijd in hun huis rondwaren.