Katholiek zat zijn

Wij hebben onlangs een nieuwe spelconsole aangekocht. En het grote verschil met de bestaande spelcomputers is dat er met deze ook wat fysieke inspanning wordt gevraagd.
Zo kan je ons nu zien bowlen, golven, tennissen, boxen en baseballen. Met de spelblokje in de hand zie je ons de gekste toeren uithalen om toch maar een strike, een spare of een birdy te kunnen scoren. Het leuke ervan is ook dat je het zowel alleen als met twee, drie of vier spelers kan doen.
Regelmatig sneuvelen er hier persoonlijke of groepsrecords en dat alleen is al een stimulans om meer en beter te spelen.
Wij hebben de deelnemers elk een persoonlijk accent gegeven zodat je zonder probleem Jan, Lut, Mirco en Jonathan herkent.
Binnenkort als wij nog eens de grens oversteken kopen wij de extra tools zodat het nog meer lijkt dat je tennis speelt e.d.
Er zijn nog heel wat andere spelletjes buiten het sportpakket dus wij weten nu alvast wat vragen de volgende feestelijke gelegenheden.
Vraagje dat ik er toch bij stel : ik heb last van een tenniselleboog en een voetballersknie. Kan je van een spel ook sportletsels krijgen ?

Vandaag kregen wij een verontrustend telefoontje van de werkgever waar onze jongste zoon Mirco werkt. Mirco had een arbeidsongeval gehad, was naar het ziekenhuis gebracht en er verzorgd maar mocht meteen naar huis. Hij zou naar huis gebracht worden en mocht twee dagen recupereren.
Bij zijn thuiskomst bleek het allemaal nogal mee te vallen. Hij was aan het schuren met een bandschuurmachine en die machine had zijn T-shirt meegetrokken en daardoor ook een stuk vel van zijn buik. Zijn medewerker had niet meteen een oplossing gevonden voor dat probleem maar aangezien het toch vrij pijnlijk was hadden zij de chef erbij gehaald en waren zij er gezamenlijk toch in geslaagd om Mirco te bevrijden door de bandschuurmachine gedeeltelijk te demonteren. In het ziekenhuis had de spoedarts gezegd dat hij dankbaar mocht zijn voor zulke stevige buikspieren waardoor erger was voorkomen.
Het is dus al bij al nog vrij goed afgelopen. Mirco wilde zelfs meteen terug aan het werk maar daar stak zijn werkgever een stokje voor. Dat wordt voor onze jongste 1,5 extra verlof en vooral dat zich rustig houden is al een hele opdracht....

Vandaag hadden wij afgesproken bij Paul en Greet in Oosthoven (Oud-Turnhout).
Alle brussen waren uitgenodigd (dat zijn de broers en zussen) en die waren allemaal aanwezig.In de familie noemen zij die ook de warme kant en  de koude kant (dat zijn de schoonzussen en schoonbroers) waren er op twee na.
Paul is een fervente tuinier en kweekt allerlei groenten en fruit in zijn moestuin en dus toonde hij fier als een gieter hoe goed alles groeide. Hij liet ons ook proeven van een nieuwe soort braambes die er uit zag als een framboos en superlekker smaakte.
De aspergesoogst had hij net afgesloten en nu liet hij de planten verder doorgroeien om aan te sterken.
Hij heeft ook veel soorten rozen in zijn tuin die een heerlijke geur verspreiden.
Een kiwiplant die hij naast de veranda plante leidde hij listig via een opening in de muur naar binnen zodat hij er ook binnen van kant genieten.
Greet weet al dat lekkers tot heerlijke gerechten om te toveren. Haar groentensoepje was verrukkelijk en de koude schotels met rosbief  en  gerookte zalm waren om duimen en vingers van af te likken. Zij bakken ook hun eigen bruin en rozijnenbrood.
Daarbij werd nog een lekker rood en wit wijntje geschonken dat ter gelegenheid van 150 jaar Oud-Turnhout dit jaar wordt verkocht.
Als dessert had zij dan nog maar rijstpap en chocolademousse gemaakt. Zo'n uitstap is dus altijd een aanslag op al je dieetvoornemens maar wie zou zo'n eetfestijn willen missen ? 
Wat zo'n ontmoeting ook tof maakt is dat er altijd gesprekstof te over is : de actualiteit in binnen en buitenland, de kinderen, de kleinkinderen, de individuele gezondheid enz enz.
Rond 4 uur trokken wij huiswaarts met een tevreden gevoel. 
Volgende afspraak : moederdag 15 augustus.  

De afgelopen maanden stond in onze zoo alles in het teken van de geboorte van een jong olifantje. Reeds maanden op voorhand hadden de verzorgers post gevat om toch maar niet de geboorte van het jaar te missen. Toen de kleine deugniet dan toch was geboren moesten wij vernemen dat de zoo het ultieme moment had gemist en dat er geen beelden beschikbaar waren. De jonge spruit werd ingeschreven in het bevolkingsregister van de stad.
Elke sinjoor kreeg een geboortekaartje in de bus en op 15 juni werd er een  babyborrel gegeven op het Astridplein. De zoo had alles uit de kast gehaald dat maar met Kai-Mook kon geassocieerd worden. Tassen met zijn naam , T-shirts, bier naar haar genoemd enz enz. En dan plots blijken er toch beelden te bestaan van de geboorte. Dus heeft de zoo die dan maar gebrand op een CD en die wordt nu ook weer te koop aangeboden. Het begint er meer en meer op te gelijken dat de marketingafdeling van de zoo de ene stunt na de andere wil doen. Wat mogen wij nu nog verwachten ?
Bij een gewone baby kan je nog vieren dat hij de eerste keer zijn of haar hoofdje opricht, dat hij kan kruipen, zitten en de eerste stapjes zetten. Dat heeft echter weinig zin voor onze kleine slurf want dat kon hij binnen enkele minuten.
Heeft er iemand nog ideën voor onze marketeers van de zoo ?
Zij willen dit jaar nog veel geld verdienen aan hun nieuwe aanwinst.....

Vandaag kondigde Een aan dat er in het voorjaar van 2011 (eindelijk ?)  de comedyserie "De Kampioenen" stopt. Deze serie zal dan 21 jaar hebben gelopen op onze nationale zender, een record dat niet snel zal verbroken worden.
Onze oudste zoon Jonathan heeft zijn hele leven nooit anders geweten dan dat 'die voetbalstampers' op de buis kwamen Eerst een aantal nieuwe afleveringen en dan tot in den treure herhalingen. Er verdwenen hoofdfiguren zoals de cafebaas en de garagist en er werd geprobeerd om nieuwe figuren te introduceren zoals de restaurantuitbater en de antiquair. Het publiek lustte er in ieder geval pap van want de kijkcijfers bleven hoog, ook al werd elke aflevering wel al voor de derde of vierde keer herhaald. Blijkbaar hebben mensen behoefte aan zulke vorm van amusement na hun drukke werkdag. In de zomer was het eenvoudig voor de programmatie om deze serie nog maar eens uit te zenden. Er waren tenslotte afleveringen genoeg. En zelfs toen de serie op video uitkwam was het een groot succes.
Toen vorig jaar sprake was van een film rond de Kampioenen werden de eerste barstjes zichtbaar in het concept. Er was discussie over het script en uiteindelijk werd het hele plan van tafel geveegd. Nu kondigt Een dus het einde aan van een tijdperk. Het is nu aan de scenaristen om een even sterke opvolger te creëren.

Vandaag op de radio gehoord dat Sabam een brief had verzonden naar alle onthaalouders dat zij in het vervolg moesten betalen indien zij muziek wilden spelen in de ruimte van de kinderen. Hoe zij dat in hemelsnaam gaan nagaan met het beperkt aantal inspecteurs lijkt mij een onhaalbare taak. De kindjes mogen wel gratis naar klassieke muziek luisteren maar of zij zo maar wensen af te zien van Samson, Plop en K3 lijkt mij toch niet evident. Wenste één van de bobo's van Sabam de toekomstige generatie een culturele toekomst toe ?
In de namiddag kwam er al een nieuwe versie. Alleen de grote opvanginitiatieven genri POI (prive opvanginitiatief) en crèches zullen in de toekomst moeten betalen.
Als het vandaag 1 april zou geweest zijn, ik zou gedacht hebben dat dit verhaal de aprilvis zou geweest zijn....

Ik had onlangs een prijs gewonnen bij een wedstrijd in Gazet van Antwerpen.
Ik mocht gratis een fotoalbum aanmaken. Vanmiddag had ik even tijd dus ik zou dat wel even snel doen. Dat viel dus even tegen...
Ik wilde een fotoalbum maken over ons huis en zijn bewoners doorheen de verschillende seizoenen. Dus eerst de juiste foto's geselecteerd en verzenden naar de server van de firma. Daarna de teksten ingebracht en de lay-out aangepast. Bleek dat er wel wat foto's nog niet in de juiste volgorde stonden. De bedoeling was immers de seizoenen te volgen en dan moeten de foto's van de winter niet voor die van de lente komen en die van pasen niet na Halloween. Uiteindelijk is het toch gelukt al was er even paniek toen ik door een verkeerde toets in te drukken ineens alles kwijt was. Gelukkig kon ik door terug in te loggen op de site van de firma mijn album terug 'opvissen'
Nu ben ik echt benieuwd naar het resultaat. Normaal moet het voor het einde van de week in de bus steken. Ik had ook nog een bon voor 30 gratis foto's en die heb ik dan maar gebruikt om een aantal foto's van ons mama tijdens de vakanties in Nieuwpoort, in Vossemeren en tijdens de uitstap naar de serres van het koninklijk paleis en de familiereunie samen te laten afdrukken. Zo kan ons mama aan haar medebewoners eindelijk eens iets laten zien (en vertellen) over haar vakanties en uitstappen. 
Vermits ik morgen onder het mes moet voor die kijkoperatie weet ik niet of de volgende dagen nog bijdragen op mijn blog zal kunnen zetten. Dat wordt even afwachten hoe alles verloopt. 

Enkele keren per jaar ga ik met ons mama naar de seniorenmatine in De Mol in Lier. Vandaag was het de laatste voorstelling van het seizoen in het teken van Lier Feest. Op het programma stond Edelweiss, een accordeongroep. De coordinatrice van het cultureel centrum nodigde het publiek uit om mee te neuriën of te lalala-en als wij de liedjes kenden. Helaas was dat in het eerste gedeelte nauwelijks het geval. Het waren wel leuke walsjes maar ons totaal onbekend. De muzikanten speelden met uitgestreken gezichten en aangezien er geen presentator was evolueerde het optreden daardoor al gauw tot een musicaal decor te vergelijken met een straatorgel maar waar je onmogelijk lang geboeid kunt naar zitten kijken. De mensen begonnen ongemakkelijk op hun stoel te schuiven, gingen aan de bar hun pauzedranken al afhalen of vielen prompt in slaap. Tijdens de pauze werd een boeket bloemen geschonken aan de oudste aanwezige (98 jaar oud) Na de pauze slaagde het orkest er gelukkig in om wat meer bekende deuntjes te spelen maar toen wij wilden meezingen  bleek dat die teksten toch ver in ons geheugen zitten zodat wij ons meestal moestenbeperken  tot enkele zinnen gevolgd door lalala. Maar wij hebben er wel heel veel plezier aan beleefd. Ooit al eens de vogeltjesdans gedanst op je stoel ? Tegen het einde van de voorstelling hadden wij allemaal kramp van het lachen. Als die groep nog eens een voorstelling geeft mogen zij zij wat mij betreft aankondigen als humor met een snuifje muziek. Wedden dat zij zo nog heel populair worden ?

Ik ben al een aantal maanden actief op Facebook en ik vind dat een prima manier om op de hoogte te blijven waar je vrienden, kennissen en familie mee bezig zijn. Onlangs nodigde ik iemand uit onze straat uit om vriendin te worden. Nadat zij hier was op ingegaan, toch maar even geinformeerd (haar familienaam klonk mij bekend in de oren) of zij niemand in Boechout kende met dezelfde naam. Als kind heb ik namelijk ook in deze gemeente gewoond. Ik vertelde van mijn leuke jeugdherinneringen aan de boer die enkele huizen verder woonde en die wij in de zomerperiode gingen helpen om aardappelen te poten of te rooien. Ook Bles hun paard vertroetelden wij met de afgevallen appelen en peren uit onze boomgaard. Wat bleek nu ? Marleen was de dochter van die boer, weliswaar een nakomertje dus wij hadden dat niet meer vernomen nadat wij verhuisd waren naar een andere woonst in Boechout. En nu ontmoetten wij elkaar terug via Facebook en wonen ruwweg 500 meter van elkaar. Ik had de afgelopen jaren al dikwijls bewonderend naar de versiering aan haar huis gekeken want zij weet het seizoensthema (vb Halloween) prachtig op haar gevel uit te beelden. Mijn man en ik hebben in de jaren 80 twee keer in de states gewoond en ook toen was ik vol bewondering voor de mooie versieringen van de huizen (vb ter gelegenheid van kerstmis)
Ons huis dat wij kochten had iets amerikaans (met het vele hout dat erin verwerkt is) en ook ik volg de seizoenen in de versiering ervan.
Ik begin Facebook steeds leuker te vinden....

Mijn schoonzusje wees mij op een nieuw initiatief van een  professor om de ontwikkelingslanden te helpen. Het is zo simpel maar tegelijk ook geniaal gevonden. Om de hongersnood uit de wereld te helpen, ga je de lokale bevolking hebben om kleine tuinen aan te leggen zodat zij in hun eigen voedingsbehoeften kunnen zorgen. Grond is er genoeg en met weinig middelen kan de grond er bouwrijp gemaakt worden. Alleen de zaden van exotische vruchten zijn op de lokale markt heel duur. Daarom wordt gevraagd om zaden te verzamelen en op te sturen. Het gaat hier om zaden van meloenen, aubergines, avocado's en paprika's. Je spoelt de zaden even af en laat zij op een bord drogen.
Dan stuur je ze in een omslag op naar

Prof. Dr. Willem VAN COTTHEM
Beeweg 36
BE-9080 ZAFFELARE
Belgium
Tel. +32 9 356 86 16
e-mail : willem.vancotthem@gmail.com

Het lijkt misschien maar een druppel op een hete plaat maar het kost nauwelijks iets en het kan die mensen daar flink vooruit helpen.
Er zijn al heel wat projecten gestart dus hoe meer mensen zaden willen sturen hoe beter.

Vanmorgen werden wij allemaal (en dit voor de eerste keer allemaal in ons gezin) in het kieshokje verwacht om onze stem te geven. Ik had al lang mijn keuze bepaald, wat mijn echtgenoot zijn keuze is is mij onbekend. Hij geeft wel eens een hint maar maakt dit toch niet bekend. Ook wat onze twee zonen betreft geen idee van hun kiesintenties. In de namiddag zullen wij wel vernemen hoe de kiezer de teerlingen weer heeft geschud en of de voorspellingen zijn uitgekomen.
Daarna zijn wij een kijkje gaan nemen naar De Quaye Werelt. Ter hoogte van de Sterckxhof in Deurne werd de wereld zoals zij er vermoedelijk uitzag in 1477 heropgebouwd. Het leek net of je liep rond in een filmdecor. Het is een bijeenkomst van gelijkgezinden die in hun vrije tijd de middeleeuwen opnieuw creëren en dat doen met veel gevoel voor precisie en aandacht voor details. Zowel de tenten, de waren die aangeboden worden, de kleding, de laarzen alles wordt zo realistisch mogelijk nagemaakt. In de namiddag is er zelfs een echte veldslag met bulderende kanonnen,onstuimige zwaardvechters en piekeniers en meedogenloze zwaarvechters. Kinderen beleven er een droom in het echt. Je kan er helmen, zwaarden en kleding kopen en dan moet je die trotste gezichtjes zien. Echt schattig !
Misschien zou het een idee zijn voor onze huidige politici om op deze manier te bepalen wie er in de toekomst aan de macht komt.

Vandaag heb ik een koekjesdoos gekocht van het merk Desobry. Waarom zult U zich afvragen ? Omdat de tekening die op deze doos was afgedrukt heel vertrouwd was. Zij toont een afbeelding van de koninklijke galerijen Sint Hubertus in Brussel. En wel specifiek één van de gangen waarin het bekende Taverne du Passage gevestigd is waar ik dikwijls met mijn tante Hélène een koffietje heb gedronken. Zij had samen met haar echtgenoot Emile een appartement gehuurd in deze galerij net tegenover dat café. Het werd verhuurd voor een spotprijs maar je engageerde je wel als huurder om het helemaal terug op te knappen in de authentieke stijl van vroeger. En daar hebben zij inderdaad hun uiterste best voor gedaan. De stijlmeubelen werden met zorg uitgekozen, de kleuren van de verf op bestelling gemengd. Er werden gordijnenroedes opgehangen waaraan prachtige gordijnen en overgordijnen werden gehangen. In dat appartement werd de ganse familie ééns per jaar uitgenodigd voor een etentje. Emile verdween dan naar de keuken want hij kon prima koken en Hélène zorgde voor de versiering van de tafels en het onthaal van de gasten.
Het merkwaardige was dat zij dat appartement alleen gebruikten als pied-à-terre in Brussel want zij woonden eigenlijk in Lier maar gingen vaak uit in het Brusselse. Dan was het natuurlijk eens zo handig als je daar nog een tweede woonst bezat.
Ik keek altijd mijn ogen uit aan de prachtige etalages van de gallerij. Een juwelier, de handtassenwinkel van Delvaux, een pralinezaak met prachtige chocolade creaties, een oud boekenantiquariaat, een winkel met echte santons (provencaalse poppen) het was een genot om in deze eerste winkelgalerij op het europees continent te flaneren. Meestal speelde er nog een violist mooie sonates ter verstrooiing van het kuierende clienteel. Ook heel wat toeristen hadden deze mooie plaats al gauw ontdekt. Wij als kinderen vonden het dan extra leuk om doodleuk aan de deur van onze tante te bellen en het appartement binnen te gaan. Moest je de toeristen dan zien kijken...
Mijn tante Hélène is al 8 jaar geleden overleden. Zij werd amper 61 en haar man verkoos om haar ziekte (zij leed aan kanker) niet bekend te maken aan de famile en haar ook niet te laten behandelen maar haar de laatste jaren van haar leven extra te vertroetelen. Zo vernamen wij pas enkele dagen voor haar dood hoe ernstig haar ziekte was. Mijn suikertante had tot haar groot verdriet geen kinderen en samen met Emilie ging zij heel vaak naar Engeland op vakantie. Daarvan bracht zij altijd mooie cadeautjes mee voor de kinderen en kleinkinderen van haar zussen. Zo kreeg onze Jonathan ooit een prachtige broek en hemd van Marks en Spencer (dat toen nog niet in België gekend was)
Ooit organiseerden zij voor hun 25ste huwelijksverjaardag een feest waarbij alle gasten verkleed als figuranten van de 19de eeuw werden uitgenodigd. Jan en ik gingen toen als pater en moeder overste en wij hadden onze auto enkele straten verder geparkeerd en liepen dan in onze kledij naar de galerij. Wij werden onderweg verschillende keren gefotografeerd door diverse toeristen.
Die koekjesdoos riep bij mij dus zoveel mooie herinneringen op dat ik ze meteen heb gekocht. Ik geef haar een ereplaats in huis. Wat zou mijn tante fier zijn geweest dat haar appartement op een koekjesdoos werd afgedrukt.

Gisteren verschillende keren geconfronteerd geweest met de wens dat oudere mensen nog wensen serieus genomen te worden en niet willen (maar vaak toch worden) gepamperd terwijl zij hun eigen beslissingen willen (en nog kunnen) nemen.
Een eerste voorbeeld was de buurvrouw van ons mama in het RVT. Emma is een fiere dame die altijd prima haar plan heeft kunnen trekken. Woonde nog zelfstandig en had een kleine wagen wat haar actieradius verhoogde. Toen zij begin van het jaar plots in het ziekenhuis terecht kwam, verloor zij meteen ook het grootste gedeelte van haar autonomie. Haar broer (laat ons hopen met de beste bedoelingen) zorgde ervoor dat zij naar de RVT kon verhuizen. Nu Emma daar al twee maanden verblijft en volledig hersteld eigenlijk nog veel te vitaal is om al permanent daar te verblijven, onstaan er ernstige problemen. Emma wil terug naar haar huisje maar dat blijkt niet meer mogelijk. Broerlief heeft haar huis al leeggemaakt zodat het kan verkocht worden en heeft haar autootje al verkocht. Emma heeft weliswaar nog een appartementje dat zij verhuurt maar waarvan zij dan eerst de lieve huurders moet opzeggen wat haar ook moeilijk valt.
Het gevolg is dat Emma nu geplaagd wordt door nachtmerries en zich steeds slechter voelt in de RVT. Hopelijk vind zij nog een alternatieve oplossing door vb een opname in een serviceflat waar zij terug meer zelf mag en kan doen en daardoor terug haar eigenwaarde kan vinden.
's Avonds in Koppen XL werd aandacht besteed aan de firma waar bijna alleen senioren werken. Na een toffe carriere in de industrie met vaak grote verantwoordelijkheden (naar personeel, omzetcijfers en deathlines) werken zij nu nog enkele uren per dag voor een kleine firma die naalden produceert. Door hun jarenlange ervaring kunnen zij de moeilijkste opdrachten tot een goed einde brengen. Voor de senioren is het werken een leuke aanvulling op hun pensioen (in de USA kan dat zonder problemen) en behouden zij zo hun eigenwaarde.
Het oudste personeelslid is liefst 93 jaar oud. Hoewel zij dus allen maar een beperkt aantal uren presteren is de firma winstgevend en stijgt haar omzetcijfer elk jaar.
Nu wij ook in ons land geconfronteerd worden met een sterke toename van het aantal gepensioneerden (de babyboomers gaan de volgende 10 jaren allen op pensioen) zal dat ook voor ons land een uitdaging worden. Niet iedereen is er gelukkig mee om achter de geraniums te verdwijnen. Zinvol vrijwilligerswerk of het begeleiden van de jongere generaties om ervaring te delen (consultancyfuncties) kan zeker zinvol zijn en zal veel psychische problemen voorkomen. Je bent nooit te oud om te leren....