16 maart - Gekke bekken

De fotoshoots in Balance Health Center gaan onverminderd verder. Ik heb nauwelijks tijd gehad om aan iets anders te denken, laat staan iets anders te fotograferen. Uit de vijf groepen die ik vandaag voor de lens kreeg koos ik voor de jongsten als foto van de dag.

Man, man, man... ze maken het me niet gemakkelijk bij het fotograferen van de diverse dansgroepen bij Balance Health Center deze week. Alweer kreeg ik een erg grote groep voor de lens, alweer in het zwart gekleed, alweer diezelfde zwarte achtergrond, zwarte vloer... 
Anderzijds moet ik toegeven dat het waarschijnlijk voor het eerst is dat ik zoveel mooie vrouwen tegelijk mocht fotograferen die verleidelijk naar mij lachten. Hoewel... misschien was het ook wel naar de camera.

De fotoshoots in Balance Health Center zijn nu echt op gang gekomen. Ik was er zowat de ganse namiddag. Een probleempje is dat telkens er een groep gefotografeerd is, ze ook weer drie kwartier lang hun nummer gaan dansen en verder oefenen in dezelfde locatie en ik moet daarom elke keer weer alles afbreken. In het vrije kwartier tussen twee groepen wordt de ganse set-up weer in stelling gebracht en uiteraard wil ik dan ook graag eerst even een testfoto maken om te controleren of alles nog goed aangesloten is en of de belichting nog klopt. Ik vraag dan meestal iemand van het personeel of enkele dansers om even op de positie plaats te nemen waar nadien de voltallige groep zal poseren. En soms komt daar een erg leuke opname uit voort. Deze dametjes wilden wel en precies op het goede moment kon ik afdrukken. 

De deelnemers van één van de groepen die vandaag voorbij kwamen om gefotografeerd te worden waren helemaal in het zwart gekleed: zwarte kousen, zwart kleed, zwarte armstukken. Voeg daarbij een zwarte achtergrond en een zwarte vloer... dan weet je dat het niet makkelijk wordt om overal voldoende definitie in je beeld te houden. Het was daarenboven een erg grote groep. Ze hadden stoelen klaar gezet -zwarte- daarop zou een rij danseressen gaan zitten, achter die stoelen zou weer een rij plaatsnemen, leunend op de stoelen, daarachter weer een rij rechtstaand en tenslotte zouden er ook nog enkele dames vooraan op de grond gaan zitten... begin er maar aan.
Nog voor de groep aanstalten maakte om in beeld te komen vond ik het plots leuk om een stilleven van die stoelen te maken. Een stoenen-stilleven dus. Hoe was de titel van die film ook weer? Vijftig tinten zwart?

Om de twee jaar organiseert Balance Health Center Balance, de plaatselijke dansschool, een voorstelling met de dametjes en ook enkele heren die er in diverse groepen lessen komen volgen en sedert jaar en dag weten ze me te vinden om ze allemaal te fotograferen voor het programmaboekje. Vierentwintig fotoshoots staan er deze week op het programma en vandaag was de eerste. Foto's die geselecteerd zullen worden voor publicatie ga ik hier niet tonen natuurlijk maar deze opname was gewoon een extraatje. Juf Jutta is even bij haar pupillen komen zitten en dat was een leuk einde van deze eerste shoot. Vanaf morgen gaat de frequentie omhoog, ik krijg het druk de volgende dagen.

Het was alweer een drukke foto zondag. Al vroeg zijn we naar Arendonk gereden om het salon van Arfoc, de plaatselijke en bevriende fotoclub te bezoeken. Eén van de hoogtepunten van het jaar !!! Daarna reden we naar Beringen-Mijn waar we nog een tentoonstelling wilden bezoeken van enkele kunst- en fotovrienden. Daar konden we evenwel pas na 14h. terecht en met fotoplannen in mijn achterhoofd zijn we dan eerst maar even naar de prachtig heringerichte en gerestaureerde oude mijn-site gereden. Daar is zoveel te zien dat een half uurtje rondwandelen eigenlijk veel te kort is maar ik kon toch enkele leuke shots scoren. De avonturenberg is een voor groot en klein van allerlei attracties en uitdagingen voorziene oude mijn-terril, een heerlijk speelwalhalla voor de kinderen. Als je kinderen fotografeert moet je natuurlijk altijd opletten met de privacy regels en dan probeer je maar beter die onherkenbaar, in dit geval langs achter, in beeld te nemen. De activiteit straalt er daarom niet minder van af. 

Ik ben vandaag nog eens naar Antwerpen gespoord. Ik moest sowieso naar Grobet, mijn favoriete foto-apparatuur-winkel en mijn maatje Jackie had me gebriefed dat er vandaag op het panoramadak van het, door velen verguisde, bijgebouw van het Steen een meet en greet event was in geocacheworld. Dat wilde ik ook best meepikken. We hebben er een hele dag Antwerpen aan vast geplakt. Jackie en Anne Marie waren nog nooit in het MAS geweest en ik vond dat ik hen daar dan maar eens naar toe moest gidsen. Ze vonden het meer dan interessant. Uiteraard heb ik regelmatig mijn fototoestel in aanslag gehouden en naast de vele omgevingsfoto's het ik ook mijn gezelschap stiekem enkele keren in beeld genomen. Net als ik wilde Jackie wel even uitrusten, want al veeeeel stappen op de teller, terwijl Anne Marie niet uigekeken geraakte op de panorama zichten. Ik vond dit een van de leukere beelden die ik scoorde. Zwaar tegenlicht, maar dat kan ook mooi zijn, zeker als je er dan een pittige zwart-wit omzetting tegen aan gooit. Morgen zal ik wel een heleboel andere beelden op Facebook knallen.

Geen wolkje in de lucht, er was best veel wind en die kwam uit het oosten, frisjes dus... maar we zijn toch gaan fietsen. Afwisseling is de voornaamste regel die ik me opleg als ik ga fotograferen, ik wil mezelf niet vastpinnen op één genre. Vandaag koos ik voor een selfie, meer specifiek, een schaduw-selfie. Het vrouwke was verrast toen ik op een schijnbaar niet zo erg interessante plaats stopte maar ik had onze fietsende schaduwen al een tijdje in de gaten en ik vond dat we met z'n tweeën ook wel eens als wij-foto op deze pagina's mochten figureren.

Het was vandaag vrijwilligersfeest en voor één keer vond ik dat belangrijker dan de wekelijkse vergadering van de fotoclub. Ieder jaar zet de directie van de Lommelse zorgtehuizen de vrijwilligers in het zonnetje. We krijgen dan een feestje aangeboden, lekker eten, voldoende drankjes erbij, een presentje en er is ook altijd wel wat entertainment voorzien. Dit jaar mochten wij genieten van ene Jonas van Esch, volgens zijn naamkaartje: accordeon animatie. Hoewel het technisch gezien misschien geen absolute hoogvlieger was heb ik er wel enorm van genoten. Het gaat tenslotte om de ambiance en die probeerde de man met al zijn energie in de zaal over te brengen. Zowel het vrouwke en ikzelf hebben onze ganse beroepscarrière dit soort toestanden regelmatig meegemaakt, wij weten hoe moeilijk dat is... Een zaal vol mensen die gekomen zijn om gezellig te socialiseren en te tetteren willen meestal niet eens geëntertained worden. Toch is Jonas er in geslaagd van met alleen maar meezingers en herkenbare lalala's er een geslaagd optreden van te maken. Chapeau!!!
Ik ben het ganse jaar door eigenlijk zowat de vaste fotograaf voor alles wat gebeurt in de Lommelse zorgtehuizen maar vandaag had ik me voorgenomen alleen maar te genieten en niet te fotograferen. Er waren trouwens enkele andere fotografen aanwezig. Maar één keer, één enkele keer is het Sonytje toch uit mijn jaszak geslopen en heb ik Jonas gefotografeerd tijdens zijn activiteit. Ik vind het niet eens een super foto maar ook hier is mijn argument: het is de inhoud die telt, meer dan de vorm. Voor mij is dit een erg leuke herinnering.
De exif gegevens: F 4 - ISO 1600 - 1/50 - geflitst met het kleine flitsertje op RX 100 Mk VI, de sluitertijd is dus niet echt relevant, wél ruisreductie in de Raw converter van Photoshop.

Het vrouwke wilde naar het shopping center in Olen en ik wilde wel mee, als we er een flink rondje fietsen aan vast zouden knopen. Terwijl het vrouwke shopte heb ik me bezig gehouden in de brasserie van het shopping center, verder hebben we weer een flink aantal kilometers op de teller gezet en heb ik een aantal leuke foto's gescoord. Toen we bijna terug thuis waren hebben we nog even een tussenstop ingelast bij de taverne op de camping De Korte Hei. Met zulk mooi weer heeft het terrasje veel deugd gedaan (de Duvel ook), en de goesting om de drone daar ook eens omhoog te sturen kon ik uiteindelijk niet bedwingen. Dit is een variatie op een foto die ik eerder, eind vorige maand, al in zwart wit heb gepost. Zo zie je weer maar eens dat een afwijkend standpunt een wereld van verschil kan maken.

De vasten is nog maar nauwelijks twee weken bezig, nog niet eens halfweg richting Pasen, maar het vrouwke denkt toch al in die richting qua versiering in huize Pol en Josee. Er zijn al wilgenkatjes, chocolade paaseitjes zitten, ook buiten deze tijd van het jaar, meestal wel in de boodschappenlijstje van mijn schatje en voeg daar een paashaas met kunststof paasei, een geschikte vaas en wat paas-kuikentjes aan toe dan heb je een leuk Paas-stilleven. Het vrouwke creëert en het ventje fotografeert. Ieder zijn ding.

Het is ondertussen al 10 jaar geleden dat het verkeer tussen Turnhout en Geel niet meer door de dorpskernen van Kasterlee en Ten Aard moet. De oude Turnhoutse Baan werd opgesplitst in de N19, voor lokaal gebruik en de N19g, voor doorgaand verkeer. Op de splitsing zou een 20 m hoog kantoorgebouw komen als landmark, of de Poort van Kasterlee en na de milieuprotesten rond het tracé van de nieuwe N19g was er weer controverse. De enen vonden de plannen spuuglelijk en de anderen waren laaiend enthousiast. Verpichte stellingname tussen twistende politieke kampen zou ik het durven noemen. Ondertussen staat het gebouw er. Het dak zou nog een groene begroeing krijgen en daar wachten we nog op maar als amateur-fotograaf en architectuurliefhebber vind ik het wel geslaagd. Ik heb er al vaak aan gedacht er eens wat foto aandacht aan te besteden en dan komt mijn speeltje plots in the picture. 
Eindelijk was er weer eens een dag dat zowel de drone-guide als UAV-forecast positief reageerden op de vraag of er gevlogen mocht worden. Ik heb mijn drone weer eens de lucht in gestuurd. Uit de vele foto's koos ik, met de natte vinger eigenlijk, voor dit beeld. Op Facebook heb ik eerder al enkele variaties gepost.

We hebben in de loop van de dag enkele fotosalons bezocht. Ook onderweg, met de wagen, houdt deze amateur-fotograaf zijn ogen altijd wijd open om mogelijke leuke shots te vinden. Toen ik zag dat dit, toch wel erg onderkomen, bouwsel nog altijd als "open" werd geafficheerd kon ik niet anders dan de wagen even aan de kant zetten en er een opname van maken. "Open", jazeker, langs de bovenkant he... 
Hoewel, je weet maar nooit, misschien staat er, gedeeltelijk bedekt door de klimop, wel: "Afgelopen"... 

We zijn redelijk vroeg gaan fietsen vandaag. Rond half elf had het vrouwke gezegd: "Het is nu of niet", want in de loop van de namiddag zou het gaan regenen wist ze nog. Tja, wie ben ik om het vrouwke tegen te spreken. Het was alleszins erg zonnig, maar anderzijds best frisjes en er was ook behoorlijk wat wind. Maar we hebben er van genoten. Een route had ik niet echt gepland en onverwacht zagen we aan de Tieblokkenlaan in Turnhout een opvallende constructie. Van nature ben ik sowieso al erg nieuwsgierig en we hebben dan ook halt gehouden om een en ander wat beter te bekijken en te fotograferen. Rijen parabolische spiegels stonden opgesteld en eigenaardig genoeg waren ze naar elkaar gericht. Als het zonnepanelen zouden zijn dan mocht ik er toch van uit gaan dat ze naar de zon zouden gericht zijn? Die scheen namelijk zeer genereus. Of was het bedrijf waar de stroom naar toe moest gaan in het weekend gesloten en was de stroomvoorziening uitgeschakeld? Misschien waren het helemaal geen zonnepanelen maar een of ander experiment? Wie zal het zeggen? Dit is een documentaire foto van een deel van de constructie waar ik me nog altijd vragen bij stel. Wie kan me hier meer over vertellen?

De KMI app had ons verteld dat het van af vier uur een hele tijd droog zou blijven en we zijn dan ook aan de wandel gegaan. Fototoestel bij de hand, constant op de loer, regelmatig een stop om iets te fotograferen, niks bijzonders... maar op z'n tijd vang je toch iets waarvan je denkt "Ja, leuk!" Toen we langs de lagere school liepen aan het kerkplein was er ook weer zo'n moment. Een niet alledaags standpunt zorgt vaak voor opvallende foto's: de camera dicht tegen de grond en de beveiliging aan de schoolpoort ziet er meteen iets anders uit.

In Lommel noemen ze dit dus niet het Stadhuis, maar het Huis van de Stad, what's in a name. In eerste instantie vond ik het jammer dat ik de tip bovenaan niet mee in beeld kon nemen. Ik had de 24 mm als maximale groothoek ter beschikking en verder achteruit kon ik niet. Maar zelfs indien ik de 16 mm had gebruikt was de vervorming waarschijnlijk zo groot geworden dat het helemaal niet meer natuurlijk zou aanvoelen. Ik kan hier dan ook mee leven. De spiegelingen, de lijnen en vlakken waar het me om ging zijn sowieso aanwezig in de foto en die tip mis ik niet echt. Zoals zo vaak vond ik een pittige zwart-wit omzetting nog veel toevoegen aan de kracht van het beeld. 

Het is niet de eerste foto die voorbij komt van deze locatie, en waarschijnlijk ook niet de laatste. We hebben wél weer een iets ander standpunt gezocht. We komen wel vaker in het restaurant op de camping om een hapje te eten bij Toke, warm aanbevolen trouwens. Vandaag waren we de ganse dag in Lommel en toen we thuis kwamen leek het ons geen goed idee om zo laat nog te beginnen met kokkerellen. In dat geval is De Korte Hei meestal de eerste keus...
Toen we er arriveerden was ik meteen gecharmeerd door de prachtige rimpelloze spiegeling in de vijver. De avond was al een flink eind gevorderd en er was nog maar weinig kleur. Dat vond ik op zich niet eens zo erg want ik dacht meteen aan een pittige zwart-wit omzetting. De kleurversie post ik morgen misschien wel op Facebook, al was het maar om te vertellen dat we er weer heerlijk gegeten hebben.

We zullen de komende tijd wel vaker mogen honde-sitten. Vandaag was Gustje, de nieuwe woef van zoon Michael, al te gast in huize Pol en Josee. Erg vinden we dat niet, hondenliefhebbers zijnde. Het is zelfs misschien wel een trigger om toch maar zelf weer eens aan gezinsuitbreiding te denken... (een hond is een lid van het gezin he) Ongeveer anderhalve kilometer wandelen kon de ondertussen 11 weken oude pup al aan en dat hebben we redelijk secuur afgemeten. Tientallen foto's heb ik er aan over gehouden. Een aantal kwamen er al voorbij op Facebook, maar de, volgens mij allerleukste, reserveer ik natuurlijk voor deze pagina.  

Geen weer om een fotograaf door te jagen vandaag. ik heb dan maar wat gespeeld met de opnames van gisteren en daar zaten enkele beelden bij die ik al langer op mijn to-do lijstje had staan. De voorkant van het St.Elisabeth ziekenhuis in Herentals met al die kleurige panelen kan ik bij deze afvinken. Tijdens onze wandeling gisteren ben ik tot boven op de parking gegaan. Ik kon me er wel niet mooi midden voor positioneren maar met wat sleuren en trekken en rechtzetten in Photoshop kreeg ik toch het beeld dat ik in gedachten had. Om het helemaal af te maken heb ik alles behalve de kleurenpanelen in zwart wit omgezet. Ik vind het leuk zo. Niemand zegt dat je het met me eens moet zijn...