06 mei - Klaprozen

Ik was naar het salon van fotoclub Morgana geweest in Heultje en tijdens de rit terug naar huis was ik van plan een en ander te fotograferen. Niet toevallig had ik de drone in de wagen meegenomen, met dit mooie weer kun je maar beter alle mogelijke wapens bij hebben he. De Buulmolen in Olen was een van de doelwitten en daar kon ik al meteen enkele leuke shots scoren, en of ie blij was dat ie weer eens even de lucht in mocht, de mini3pro...
Mijn vliegende vriend heeft de molen van uit diverse hoeken en perspectieven gefotografeerd maar de leukste vond ik misschien wel het beeld van bijna pal boven de molen. Samen met de schaduw levert dit toch wel een heel aparte opname op. Een meer traditioneel beeld met wat meer zijzicht zal ik morgen wel op Facebook zetten. 

Naar het schijnt was het deze voormiddag best genietbaar weer maar daar heb ik doorheen geslapen. ik ben nu eenmaal een nachtmens. Later op de dag werd het steeds maar natter en de buiten-fotoactiviteit-goesting werd in de kiem gesmoord. Ik bedacht dan maar een alternatief stilleven. 
In het jaar 2005 begon ik namelijk met een mezelf opgelegde routine van minimaal één foto per dag te maken en die met wat summiere duiding op het web te plaatsen. Eerst was dat op de site van Pol en Josee, dan bij Bloggen dot be en sedert vorig jaar bij seniorennet. Ik heb al die jaren nog geen dag gemist... Occasioneel heb ik wel eens een foto van een voorbije dag moeten opvissen maar dat gebeurde toch erg zeldzaam. Van in het begin was het in de eerste plaats de bedoeling mezelf een routine op te leggen en uiteraard vind ik het leuk als volgers mijn activiteiten te zien krijgen en apprecieren maar de voornaamste reden is dat ik er elk jaar een album van maak, herinneringen. Van een aantal van die albums heb ik dus vandaag een soort stilleven gemaakt. In 2005 was het nog een map waarin je bladeren schoof met opgeplakte foto's - van fotoalbums bestellen op het net was toen nog geen sprake - en dat duurde nog wel enkele jaren maar dan kwamen de afdrukcentrales en ging het er allemaal wat professioneler uitzien. Een wiskundeknobbel weet nu dus dat ik aan mijn twintigste jaargang bezig ben.

Toen ik vanavond over het sluizencomplex reed in Olen zag ik dat de avondzon bijna mooi midden boven het kanaal stond. Natuurlijk heb ik de wagen even aan de kant gezet en heb ik een plekje gezocht waar ik het, naar mijn gevoel, ideale beeld kon schieten. Het was nog even wachten tot de zon precies tussen de twee wolkenbanden kwam piepen en dan heb ik een aantal foto's gemaakt met verschillende zoom-dieptes. Deze is bijna helemaal ingezoomd met de 24-105 op mijn toestel en dat vond ik de leukste van de reeks. Vier bruggen in beeld, het Albertkanaal op z'n mooist, meer moet dat niet zijn. Een groothoek opname met dezelfde lens van op dezelfde plek zal ik morgen op Facebook plaatsen om te vergelijken.

Ik weet niet of het aan mij ligt maar vroeger (in mijn geval kan dat al heel ver terug in de tijd zijn he) zag je overal, in alle weiden, koeien, alleen maar koeien. Tegenwoordig heb ik de indruk dat er voor meer dan 50 procent paarden lopen te grazen als we aan de wandel gaan. Niet dat ik iets tegen paarden heb, integendeel, tegen koeien ook niet trouwens, ik vind paarden zelfs veel fotogenieker dan koeien. Ik heb vandaag dan ook dankbaar gebruik gemaakt van de manier waarop deze twee voor me poseerden. Het was alsof ze me vroegen: "Heee, maak eens een foto van ons..."

Eindelijk... we mochten genieten van een prachtige lentedag. Op deze eerste mei hadden we afgesproken met een deel van de familie van het vrouwke om wat bij te kletsen, te socialiseren en iets te consumeren op een terrasje op de grote markt van Geel. Met dit mooie weer was er jammer genoeg nergens plaats voor een groep van 9 mensen op eender welk terras dus moesten we wel ergens naar binnen. Bij Odette was er plaats genoeg hoewel alle tafels toch ook al gedekt waren voor de verwachte massa eters later op de dag. Hoewel het er supergezellig was konden we er dus niet eeuwig blijven zitten en toen we zo rond half zes weer naar buiten togen, zagen we dat de fonteintjes op de markt, die een tijdje geleden ook al eens voorbij kwamen hier als onderwerp, nu door de jeugd gebruikt werden als afkoelend speelterrein. Eerlijk gezegd vond ik het zelf daarvoor toch nog een beetje frisjes maar op die leeftijd heb je daar geen last van zeker? Ik vond het alleszins enkele foto's waard. Dit is er eentje van.  

Ik heb de macro-lens nog eens op de Canon gezet. Even door het gras dwalen op zoek naar insecten, bloemekes, kruiden of andere kleine dingen levert meestel snel bruikbare onderwerpen op om de fotohonger te stillen. In dit geval raakte ik geïnteresseerd in een plant die ik me herinner uit mijn zeer prille jeugd: smalle weegbree. Ik heb de naam trouwens opnieuw moeten opzoeken op het net, maar hoe het er uit zag wist ik nog. Mijn grootmoeder -moentje- gebruikte het blad ooit om een wondje te helen toen ik eens gevallen was. Zeventig jaar later werkt die elleboog nog altijd perfect dus ik geloof in de geneeskracht van die plant.

Ik had deze middag afgesproken met fotomaatje Alex om wat opfris- en onderhoudswerken uit te voeren aan mijn PC. Ik ben een gebruiker, kan best vlot met diverse programma's werken maar de technische kant er achter is niet zo mijn ding. Alex daarentegen... is vaak mijn steun en toeverlaat op dat gebied. Onze dames hebben een tijdje bijgepraat terwijl wij met wisselend succes diverse problemen aanpakten. Na een tijdje kregen we de boodschap dat ze even op het terras van het café De Lichtaartse Kwezel -vlakbij huize Pol en Josee- gingen zitten om iets te consummeren. Als we klaar waren en zin hadden mochten we ook komen. Lang duurde dat niet. Toen we daar aan kwamen zagen we dat ze warempel aan de Babycham zaten... Dit is snelle een smartphone-foto... 

Balance Health Center, het gerenomeerde plaatselijke dansinstituut, nodigt om de twee jaar ouders, kennissen en vrienden uit om te komen kijken en te genieten van de prestaties van de leerlingen, groot en klein. Een tijdje geleden heb ik alle groepen gefotografeerd die hun kunde wilden etaleren. "La danse en route" was de toepasselijke naam van de show en dit weekend waren er vijf uitverkochte voorstellingen. Natuurlijk wilde ik niet alleen zorgen voor de statische groepsportretten, ook the real thing, de voorstelling wilde ik graag zien, maar vooral fotograferen. Ik ben thuisgekomen met meer dan 500 beelden en ik zal nog wel een tijdje bezig zijn om me daar doorheen te worstelen qua selecteren en bewerken. Voorlopig heb ik min of meer willekeurig een opname gekozen als dagelijkse upload voor deze pagina. Misschien geeft dit een indruk van de konstant wisselende, erg moeilijke lichtomstandigheden... Voor de collegae hobby-fotografen: ik heb bijna konstant met ISO 12800 gewerkt. Daar durfde je tien jaar geleden niet eens van dromen he...

Dit is een decor dat onderwerp zou kunnen zijn van verhalen over heldhaftige tochten door onherbergzame gebieden. Het is evenwel gewoon een stukje Kempische natuur langs onze wandelweg van vandaag. Als ik in de jaaralbums van de voorbije jaren blader konstateer ik dat er elk jaar wel een foto voorbij kwam van Phaido die tussen de brem poseert. Al twee jaar is ie er helaas niet meer, we missen hem nog steeds, maar de brem zal altijd wel aanwezig blijven in het Kempische landschap. Eigenlijk werd mijn aandacht in eerste instantie getrokken door de rode top van de merkpaal -wat die daar staat te doen weet ik ook niet- en pas nadien ging ik letten op de weelderige vegetatie. Ik vond het een foto en een pagina waard in mijn komende jaaralbum.   

Man, man, man... het leek er op dat het weer een maat voor niks zou worden. Enkele dagen geleden tijdens een wandeling langs de Nete had ik de bedenking gemaakt dat een drone-foto van de Nete met het vrouwke en ikzelf op de Millekesbrug best leuk zou zijn. Vandaag leek het er op dat het ideale moment zich aandiende: windstil en licht bewolkt. Toen we de wagen geparkeerd hadden om aan de wandeling te beginnen begon het, tegen de verwachtingen in, lichtjes te regenen, en het stopte niet, integendeel, het regende steeds harder. We hebben toch gewandeld en een beetje nat zijn we dan in de Mastentop even iets gaan nuttigen ( de Neterust was gesloten ). Toen we daar buiten kwamen was het opnieuw droog!!! Nog eens de wandeling doen zagen we niet zitten, maar één brug verder, aan de Netevallei, daar konden we met de wagen geraken. Zo heb ik toch de geplande foto kunnen maken, zij het net iets anders. Ik ben er toch niet ontevreden oven. We staan er wel zelf erg klein op, maar van op deze hoogte is het uitzicht het mooist. Andere foto's van iets - of veel lager zal ik mogen op Facebook knallen...

De teller blijft maar doortikken. Een priemgetal heb ik nu bereikt... Ik vind feestdagen en ook verjaardagen sowieso maar niks en zeker als ik zelf aan de beurt ben spring ik niet juichend van vreugde een gat in de lucht. Ik weet ook niet of ik me nu echt oud moet voelen, enige ongemakken komen wel steeds vaker voor. Gelukkig zijn er ook goede kanten aan het verjaren. De liefdevolle zorgen van het vrouwke, de vele gelukwensen, enkele lekkere - meestal vloeibare - cadeaus, de bezoeken en het feestje schrijven we op de pluskant van het verhaal. Ik heb niet erg veel foto's gemaakt vandaag, ik was tenslotte het feestvarken, maar dit beeld vond ik toch de moeite om op deze pagina te tonen. Dit is de allerjongste bezoeker die vandaag acte de présence kwam geven in huize Pol en Josee. Hij stoorde zich niet aan het feestgedruis want hij heeft gewoon in één ruk door geslapen.

We kregen vanavond een telefoontje van zoon Michael dat ie tegen half acht naar de puppy klas ging met Gustje, of we geen zin hadden om te komen kijken en wat te fotograferen. Jazeker hadden we zin. We weten best hoe het er aan toe gaat in de puppy klas, we hebben het zo vaak zelf meegemaakt met de vele honden die ooit in huize Pol en Josee gewoond hebben. We wisten waar we ons aan konden verwachten: eenvoudige gehoorzaamheidsoefeningen, socialiseren en op een speelse manier de juiste attitudes aankweken. Ik heb drie kwartier lang de ene foto na de andere geschoten. Het licht was me niet altijd goed gezind en qua compositie was er vaker chaos dan structuur. Maar na een strenge selectie heb ik toch behoorlijk wat geslaagde beelden over gehouden. Toen de les afgelopen was hebben Mike en Gustje nog even samen alles overlopen en die nabespreking vond ik een van de leukere momenten. Gustje is een en al aandacht. 

Ik kon het niet laten. Het best mooie weer lokte me toch naar buiten. We zijn gaan wandelen langs de Nete in Kasterlee... rustig aan. Een niet al te lange tocht had ik uitgekozen: vanaf de Neterust langs de Nete voorbij de Millekesbrug tot aan de brug van de Netevallei en dan langs de andere oever terug. Die paar kilometers zorgden er toch weer voor dat ik snel aan het zweten ging, moe werd en blij was dat ik me aan het einde van de tocht op een stoeltje kon laten vallen om iets te consumeren. Oke, ik ben nog niet de oude, het gaat iets beter, da's zeker, maar misschien zal ik toch ooit moeten toegeven dat ik gewoon ouder word...
Onderweg heb ik alleszins weer met veel goesting de nodige foto's gescoord en dat is dan weer een flinke opsteker. Dit is een bijna willekeurige keuze uit het aanbod. Veel idyllischer kan het bijna niet: een bank lang de Nete, een stoere boom die zijn takken over de rivier spreidt, het frisse lentegroen en de wijdse rust... 

Dag drie van mijn vrijwillige thuisopsluiting. Ik wil van die hardnekkige verkoudheid af. En eerlijk gezegd, het lijkt er op dat er beterschap is... Voorlopig put ik toch maar uit het fotomateriaal van de voorbije dagen. Het is nu eenmaal lente - als je op de kalender kijkt toch - en dan kun je genieten van bloesems, kleuren, bloemen en jong leven. Dat biedt de amateurfotograaf zat mogelijkheden. Op plantnet vond ik dat dit basterd- of wilde hyacinten zijn. Of dit dezelfde bloemekes zijn als in het befaamde Haller bos weet ik niet. Ze staan hier in ons eigen Lichtaart ook erg talrijk te pronken en ik heb dat uiteraard vastgelegd.

Uiteindelijk heb ik beslist nu maar eens goed uit te zieken. Ik ben vandaag lekker warm binnen gebleven en dat zal de volgende dagen ook zo zijn. Natuurlijk knaagt de fotografiegoesting dan. Ik wil zeker de dagelijkse foto blijven maken. Tot ergernis van het vrouwke heb ik wat in huis rondgelopen met mijn fototoestel om mogelijk enkele stillevens te vangen maar wereldschokkende dingen waren er niet bij en zo maar een onzin-foto kiezen vond ik ook maar niks. Toen vanavond het zonnetje binnenscheen om me te verwijten dat ze me gemist had bezorgde ze met toch een beeld dat ik de moeite waard vond. Het gordijn en de schaduw ervan op de vensterbank leek me een interessant onderwerp. Na een pittige zwart-wit omzetting was mijn honger weer gestild voor vandaag.

Ik denk dat ik maar eens een paar dagen moet binnen blijven en uitzieken in plaats van koppig toch korte wandelingen of fietstochten te maken en na enkele honderden meters vast te stellen dat ik kortademig en drijfnat van het zweet ben. Vandaag ben ik alleszins niet de deur uit geweest. Ik heb een tijd met mijn fototoestel voor het venster gezeten en toch een en ander kunnen vangen. Zoals je ziet zijn het gras, het onkruid en de restanten van de wilde bloemen van vorig jaar onze voortuin aan het omvormen tot een wildernis en daar komen regelmatig zwarte gevleugelde schepsels in neergestreken. Dit specimen wilde wel even poseren. Een merel is het niet, die zijn kleiner, raven zijn groter... dan blijft er over: roek, kauw of kraai. Ik gok op kauw. Wie weet het?  

Ook vandaag hebben we een relatief korte wandeling gedaan, niet door het bos, gewoon langs de weg naar Knooppunt 30 (da's een horecazaak) en terug. Bij de kruising van de Stenenstraat en de Witgorenstraat zagen we dit kapelletje. Kapelletjes hebben we nog niet zo lang geleden bij tientallen gefotografeerd, ook dit. Onze fotoclub en die van Tielen hebben in samenwerking met de Heemkundige kring alle kapelletjes van Groot Kasterlee gedocumenteerd en dat waren er veel... Ik kon het niet laten hier opnieuw mijn fototoestel boven te halen. Het bord langs het kapelletje vond ik wel grappig. De zin of de boodschap was met niet erg duidelijk. Was het Maria die reclame maakt voor Stella Artois of omgekeerd? "Take a moment to enjoy"... Vertelt Maria hier dat Stella lekker is of vertelt Stella dat je door het te drinken een spitituele ervaring krijgt? Wie zal het zeggen? 

We mochten vandaag weer honde-sitten. Omdat het ook nog eens best goed wandelweer was zijn we met Gustje op pad gegaan, de Smallebroeken in. De pup kan ondertussen al iets langere wandelingen aan maar dat is voor mij helaas nog niet het geval. Ik ben nog altijd snel moe, zweet na enkele honderden meters en word dan kortademig. We hebben ons normale traject dan ook moeten inkorten maar we kwamen toch op enkele plekken die zich leenden tot een fotoshoot. Het vrouwke en Gustje waren natuurlijk mijn modellen. 

Ik voel me ondertussen een hoofdsponsor van de Farma-industrie. Naast de oogdruk verlagende druppels en de bloeddruk verlagende pillen die ik al een hele tijd gebruik is mijn privé apotheek sedert deze week flink aangevuld. Het gaat niet alleen om die hardnekkige verkoudheid, maar door al die onderzoeken kwamen nog enkele andere euvels en bedreigingen aan het licht. Ik ga er van uit dat ik nu voldoende gewapend ben om binnenkort weer huppelend en fluitend op pad te gaan.
Het was sowieso geen weer om buiten op fotojacht te gaan en afwisseling in mijn fotografie indachtig, heb ik daarom vandaag de nieuwkomers in mijn geneesmiddelenverzameling eens samen gezet en er een stilleven-foto van gemaakt. Om toch een beetje creativiteit te tonen heb ik er een klein spotje op gezet en een kadertje vond ik ook nog wel gepast.