07 maart - Antwerpen

Heerlijk toch... we hebben er lang op moeten wachten maar ondertussen is het al enkele dagen prachtig fietsweer. En als je dan onderweg langs de weg regelmatig deze schoonheden ziet pronken dan weet je dat het echt lente aan het worden is. Paasbloemen, officieel heten ze narcissen, zijn de vrolijke boodschappers die ons komen vertellen dat de winter nu echt wel mag vertrekken, weg er mee, leve de mooie dagen!!! 

Kasteel De Borrekens, ook wel het kasteel van Vorselaar genoemd, is al wel ooit eerder op deze pagina's voorbij gekomen, maar nog niet uit deze hoek. Als ik in de buurt kom met de fiets is de verleiding altijd groot om er een kijkje te gaan nemen en er enkele foto's te schieten. Het voornemen om er ooit met de drone wat beelden te schieten van uit een alternatief standpunt heb ik ook al een tijdje in mijn achterhoofd en vroeg of laat gebeurt dat dan ook wel eens. Voorlopig heb ik me vandaag door de struiken naar een aanvaardbaar standpunt gewrongen en door het Sonytje met gestrekte armen boven mijn hoofd te houden (kantelbaar scherm, handig he) kon ik dit shot scoren.

Het is de week van de vrijwilliger en in zorgtehuis Hoevezavel hadden ze bij die gelegenheid een feest voorzien. Samen met het vrouwke en maatje Alex en Leentje hebben we genoten van veel lekkere hapjes, veel gezelligheid en voor één dag heb ik zelfs mijn verlengde tournee minerale onderbroken. Ik wist begot nog nauwelijks hoe Duvel smaakt...
Er was niet alleen aan de inwendige mens gedacht, ook de factor amusement werd niet vergeten. Deze als clown verklede artieste kwam ons aan de tafel entertainen. En ja, dan komt het Sonytje snel uit mijn zak geslopen en wordt het geheugenkaartje weer gevuld met enkele leuke opnames.

We hadden de wagen achter gelaten op de parking van het bezoekerscentrum van Het Grote Netewoud in Meerhout. We gingen er van uit dat de korte wandeling "Het Totterpad", -volgens de beschrijving zeer geschikt voor kinderen-, een makkie zou worden. En dat zal soms ook wel zo zijn, maar vandaag lag het grootste deel van de tocht er erg modderig bij, meer modder dan we in een gans jaar gemiddeld onder de wandelschoenen krijgen. Het was ploeteren en rechtblijven... Op het einde van de beproeving kregen we wel nog een erg leuke kers op de taart: een oversteek van de grote vijver via een grote-stenen-pad. We hebben het overleefd, dat is alvast een positief punt. Willen we dit nog eens doen? Jazeker!!! Dikke fun.    

Vandaag bleek nog maar eens dat het beste fototoestel datgene is dat je bij hebt.
We waren naar Schilde gereden om er het salon van de fotoclub VvdF ( Vrienden van de Fotografie ) te bezoeken. Nadat we er uitgebreid rondgeken hadden en genoten van de tentoongestelde werken besloten we om via Oostmalle naar huis te rijden en daar nog wat in het park van het Kasteel de Renesse te genieten van het mooie weer en eventueel ook binnen nog iets te drinken. Ik had, zoals altijd, mijn Sonytje op zak maar toen ik het een eerste keer wilde gebruiken kreeg ik meteen een boodschap op het scherm: "Battery empty". Ik had vergeten 'm aan de lader te hangen en het ding deed het niet meer. Tja, dan wordt je smartphone plots het beste fototoestel dat je bij hebt he. Ik ben waarschijnlijk een van de zeldzame mensen die zelden of nooit fotografeert met de smartphone, omdat ik altijd een fototoestel bij heb, maar nu bleek dat het ultieme redmiddel. Ik heb er uitgebreid mee rond geschoten. Bij dit beeld van de hal naast de ridderzaal wist ik meteen dat ik het in zwart wit zou omzetten. 

Geen fietsweer, dan maar wandelen. We zijn tot bij Café De Hei gewandeld, beter gekend als Bij Marie. Daar hebben we iets genuttigd, een alcoholvrije Leffe - jawel, ook in maart doe ik nog even verder met tournee minerale - en dan weer terug naar huize Pol en Josee, alles samen goed voor zo'n 12.000 stappen. Onderweg dienden er zich regelmatig fotomogelijkheden aan en met het begrip afwisseling in mijn achterhoofd koos ik vandaag voor deze spiegel. Het huis in de spiegel boog zich om beter te kunnen zien wie er aan de overkant stond te fotograferen. 

Ik zat deze voormiddag samen met mijn krantje te genieten van het zonnetje, achter het raam wel te verstaan. Het vrouwke kwam voorstellen om te gaan fietsen, maar dan moest het wel meteen. Primo: ze had later nog van alles te doen, en secundo: het weer zou niet zo mooi blijven. Wie ben ik om mijn schatje dan te ontgoochelen. Ik moest zelf maar een rondje bedenken natuurlijk. Tja vorige week zijn we eens naar Grobbendonk gefietst en ik had snel beslist dat hetzelfde rondje in omgekeerde richting ook wel leuk zou zijn. Op de fiets bleek het toch iets frisser dan ingeschat maar dat lieten we niet aan ons hart komen. We reden langs het Kempisch Kanaal, het Albertkanaal en na een koffie in taverne De Dreef in Grobbendonk ging het langs de Lentehei en Herentals weer naar huis.
De Lentehei, met zulke mooie, romantische naam moest dit autoluwe, fietsvriendelijke weggetje toch ook ooit in mijn albums belanden. Daar heb ik vandaag voor gezorgd.

SKS is een gezonde, bruisende, goed functionerende voetbalclub in Herentals met veel oog voor hun sociale werking. Niet alleen de eerste ploeg en de reserves maar ook de jeugdploegen en de dames spelen er in pico bello accomodaties. Onlangs zijn ze gestart met iets nieuws: wandelvoetbal, gericht op senioren en onze zoon Michael die er trainer is wilde die groep ook wel onder zijn hoede nemen. Hij had me gevraagd om foto’s te komen maken om wat publiciteit-materiaal te hebben. Zoiets kan ik niet weigeren. Het weer was jammer genoeg niet meteen zoals ik het gehoopt had, het regende de hele tijd, niet ideaal om te fotograferen dus. Toch heb ik wel de nodige leuke beelden bij mekaar geschoten. Het was even wennen om naar een voetbalwedstrijd te kijken waar niet gelopen wordt, maar al bij al vond ik het best leuk. De opwarming, de eigenlijke training, voetbal-spelletjes en uiteindelijk ook een matchke, ik heb het allemaal vastgelegd. En dat die mannen ( er was ook één vrouw bij trouwens ) erg intensief en geconcentreerd bezig waren met het spelletje zie op deze foto.

We zijn redelijk vroeg aan de wandel gegaan vandaag. Tielenhei, daar waren we al lang niet meer geweest. We zijn er met wagen naar toe gereden, zo kun het wandelbereik ook uitbreiden he. De hei staat in dit seizoen natuurlijk niet in bloei maar ook zonder die pracht is het een mooie omgeving. De rondwandeling is slechts een kleine 4 km maar we hebben er onze tijd voor genomen en het was zonder meer Genieten met een hoofdletter. Dat de foto-oogst zou belanden in de categorie landschap is niet meer dan normaal... 

Gisterenavond had ik op de buienradar gezien dat het vandaag in de namiddag zou gaan regenen, geen fietsweer dus. Toen ik opstond vanmorgen was de regen al verschoven naar 15 uur. Deze middag zag ik dat het droog zou blijven tot half zes... Tja dan ga je toch maar fietsen he. Het vrouwke voelde zich niet zo lekker en ik ben dus alleen op pad getogen. Helemaal tot Mol en terug, voor een groot deel langs het Kempisch Kanaal, het was weer een mooie rit. Zoals altijd heb ik een aantal leuke foto's meegebracht, maar ook zoals altijd kies ik er maar één voor deze pagina. Ik heb 'm trouwens in zwart-wit omgezet omdat zo de essentie overblijft: het Kempisch kanaal in perspectief. Lijnen en bomen... eenvoud siert.

Vandaag ben ik niet aan fotograferen toe gekomen en dat is een zeldzaam gegeven. Ik was zoals gebruikelijk redelijk laat uit de bedstee gesukkeld en voor ik helemaal wakker was, de krant gelezen had en de sudokus ingevuld, was het middag. Meteen na de middag kregen we bezoek en het werd zo gezellig met Jackie, Annemarie en Eddy dat ik mijn fototoestel totaal uit het oog verloren had. Ik val dus noodgedwongen terug op iets van eerder deze week. Gelukkig heb ik altijd nog wel wat foto's achter de hand die gesneuveld zijn in de keuzestress omdat ik er maar één per dag wil uploaden op deze pagina. Bij de camping De Zeven Geitjes kon ik deze twee lieverdjes te pakken krijgen eergisteren. De overige geitjes hadden even geen zin. 

Als het weer er zich toe leent gaan we fietsen. Vandaag zijn we richting Turnhout en naar het vennengebied getrokken. Veel verder moeten we ons niet wagen want de batterij van mijn e-bike heeft zijn beste dagen gehad en ik vermoed dat zo’n 60 à 65 km. de maximale afstand is die ik er nog uit kan puren. Toen we terug thuis kwamen was ik alleszins het laatste streepje van de tien aan het op souperen.
Onderweg zagen we plots in de wegkant een reiger die in een gracht onder het kreupelhout aandachtig aan het speuren was. We waren er eigenlijk al voorbij toen ik het me realiseerde en ik ben toch maar terug gedraaid terwijl het vrouwke bleef wachten. Ik heb rustig de fiets geparkeerd en erg langzaam, stap voor stap de reiger genaderd terwijl ik bij elke stap een foto maakte met mijn Sonytje. De reiger had me waarschijnlijk niet in de gaten, ofwel was ie te druk bezig met het loeren op zijn prooi. Toen hij beet had draaide hij zich om en eerst wandelde hij nog enkele stappen voor hij weg vloog. Dit is de laatste scherpe foto die ik kon scoren, de beste van de reeks, daarna moest het allemaal te snel. Ik ben er toch redelijk blij mee. 

Kleinzoon Pieter is sedert dit jaar ook het danslerarenkorps van Balance Health Center komen versterken. Breakdance is een richting die steeds populairder wordt en als lid van de ondertussen wereldwijd gekende groep de Battle Droids is hij natuurlijk de juiste persoon op de juiste plaats om de kids de eerste noties van de diverse moves bij te brengen. Vandaag was het open-deur dag bij Balance en de ouders, familie, kennissen konden een les bijwonen. Wij waren er ook en natuurlijk had ik mijn fototoestel mee.

De kriebels waren er al lang en vandaag viel de belemmering dat het weer te onzeker of te frisjes was helemaal weg. Wij hebben dus een fikse fietstocht ondernomen, helemaal tot in Grobbendonk met de nodige omwegen en zijsprongetjes, goed voor in totaal zo’n dikke 50 km. Een van de stops onderweg was Den Herberg, ooit nog uitgebaat door TV-figuur Bartel van Riet en zijn vrouw. Ik kon het niet laten om even wat afstand te nemen en een overzichtsfoto te maken. Onder haar onafscheidelijke rode mutsje zit het vrouwke de verdere route en de volgende tussenstop-mogelijkheden te bestuderen op haar smartphone.  

Zoals iedere donderdagavond was het vergadering van onze fotoclub en dat wil ik zelden missen. Toen ik iets voor achten richting OC wandelde zag ik dat, langs de Leistraat, voor de kleding- en schoenenzaak tegenover de kerk, warempel geen wagens geparkeerd stonden, niet aan de ene kant en ook niet aan de andere kant van de weg. Ik wilde al langer die zaak met de opvallende lichten en etalages wel eens fotograferen en ik heb dan ook meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt. Zoals wel vaker als ik aan de wandel ben had ik alleen het Sonytje in mijn zak maar dat ding presteert toch wel erg goed, zelfs in moeilijke omstandigheden. Om een aanvaardbare sluitertijd te krijgen in het donker moest ik de ISO-waarde wel drastisch omhoog schroeven. Dit is uit de losse hand met ISO 3200... 

We vonden het nog steeds net iets te fris om te gaan fietsen en dus hebben we de wandelschoenen maar weer aangetrokken. En waar ik constant naar afwisseling zoek in mijn fotografie, is dat ook het geval in de plaatsen waar we aan de wandel gaan. Vandaag hebben we de wagen geparkeerd bij de jachthaven in Herentals en via het jaagpad zijn we tot aan de brug bij de Primalux gelopen, over de brug en langs de andere kant terug tot aan de brug van de nieuwe fiets-o-strade Herentals-Mol en zo weer naar de jachthaven, goed voor een uurtje genieten en een aantal leuke foto's. Dit is mijn keuze uit het aanbod. Het kanaal ligt er vredig en ongestoord te wachten tot de avond valt. 

Veiligheid voor alles. Nu het fietsseizoen er aan zit te komen hadden we beslist om naar het shoppingcenter in Olen te rijden om in de Decathlon fietshelmen te kopen. Dat we er een flinke wandeling er aan vast zouden knopen lag voor de hand. Helaas, in de Decathlon was de grootste beschikbare maat een L 62 en mijn erg dik hoofd paste daar niet in... uitstel is geen afstel zullen we maar zeggen. De wandeling hebben we wél ondernomen en in het industriegebied Lammerdries kwamen we warempel voorbij de autokeuring. Tja, als wij naar de keuring moeten gaan we altijd in Turnhout maar deze locatie is eigenlijk niet verder, mogelijk een goed alternatief dus. Ik vond de inrit alleszins een leuk beeld opleveren en altijd op zoek zijnde naar afwisseling in mijn fotografie vond ik dit weer een interessante opname.

De agenda van onze fotoclub Visueel wordt altijd wel erg goed en gevarieerd ingevuld. Los van de gemeenschappelijke uitstappen, wandelingen, de jaarlijkse barbecue en kaas- en wijnavond komen er op z’n tijd visie momenten - geprint of digitaal -, opdrachten, uitdagingen en andere vaak originele foto-gerelateerde bezigheden aan bod.
Iets wat regelmatig voorbij komt is “fotograferen op locatie”. Er wordt een willekeurige plaats gekozen, liefst niet te ver uit de buurt en daar gaan we allemaal apart foto’s maken. Als je samen gaat kom je vaak thuis met dezelfde foto’s omdat de ene wel eens mee fotografeert over de schouder van een ander. Als je alleen gaat is het aanbod veel gevarieerder. Het onderwerp waar we in deze periode op focussen is de watermolen van Tielen. Ik ben er vandaag al eens naar toe gewandeld want ik had een en ander in gedachten. Helemaal voldaan was ik niet want het licht zat niet goed om te doen wat ik wilde, ik zal er nog eens terug naar toe moeten in de ochtend. Binnenkort wordt het dus een keertje vroeg opstaan. Dat wil niet zeggen dat ik met een leeg geheugenkaartje  ben terug gekomen. Uiteraard heb ik wat interessante opnames meegebracht. Voor dit beeld van de achterkant, die wél goed in het licht zat, ben ik een eind door het veld voorbij de begroeiing aan de zijkant gelopen. Het was redelijk zompig en ik had geen geschikte wandelschoenen aan… je moet er iets voor over hebben he. De mooie spiegeling die ik te pakken kreeg maakte het wel de moeite waard.
Het vrouwke was jammer genoeg niet even enthousiast als ik. 

Wat een verschil met de vorige dagen. We zijn weer aan de wandel geweest en we hebben onze 10.000 stappen weer geplukt maar in tegenstelling tot de voorbije periode scheen de zon, zaaaaalig !!! Blauwe lucht met witte wolkjes, vitamine D... dat het best frisjes was kon ons niet deren. Dit was een winterwandeling waar ik graag een maximum score aan geef. Om het te illustreren toon ik een zeer eenvoudige foto: een rietkraag van uit een laag standpunt ( handig, zo'n kantelbaar scherm ) met die prachtige lucht er achter. Een mens zou voor minder blijgezind worden. Het was trouwens weer het vrouwke die dit beeld koos uit de rijke oogst. Morgen meer op Facebook.