We zijn vandaag nog maar eens naar Aarschot gereden. Wij spelen dan wel niet meer mee in de kerstmusical maar dat wil niet zeggen dat wij er met onenigheid uitgestapt zijn, integendeel. Het werd ons te zwaar maar we zijn nog altijd betrokken bij alles wat er gebeurt. Als Joris, die een van de slechterikken speelt weer een aantal kilo's verdikt is en niet meer in zijn pak past dan is het vrouwke meteen bereid om haar naaivaardigheden te gebruiken om daar een oplossing voor te toveren. Meten, passen, afwerken, enkele keren over en weer rijden is dan de consequentie. Als we dan toch in Aarschot zijn, maken we natuurlijk gebruik van de mogelijkheid om ook eens op de Markt en in het park te gaan rondkijken naar de vele winterfeest attracties, speeltuigen en versieringen. Toen ik het haar vroeg poseerde het vrouwke graag in een sierkader dat door een reuze sneeuwman voor haar vastgehouden werd en ik haalde natuurlijk mijn fototoestel uit mijn zak. 

Ik was er al zo vaak langs gekomen met de wagen en ik was telkens weer gecharmeerd door de kleuren. Stoppen en de wagen langs de kant zetten om een foto te maken is daar jammer genoeg bijna onmogelijk en alleszins zeer riskant. Vandaag was het best aangenaam fietsweer en het vrouwke had andere dingen te doen, dat was voor mij de gelegenheid om eens via Buul naar Olen te fietsen. Een fiets kun je net iets makkelijker aan de kant zetten en zo kon ik ruim de tijd nemen om de vestiging van OVI te fotograferen. De mooie blauwe lucht was nog een extra aanvulling bij de al erg rijke kleurenpracht. Stel je voor dat alle bedrijven in de industriezone evenveel aandacht aan de buitenkant zouden besteden, het zou er zeker mooier op worden. Hoewel... de gustibus non disputandum est...

Niet alleen in onze streken is het een traditie. Er zijn meerdere plaatsen waar op de tweede zondag van december een lichtjeswandeling wordt georganiseerd ter nagedachtenis van kindjes die er niet meer zijn. Emily, een van de dames die het evenement organiseren in Lichtaart had me gevraagd of ik misschien met de drone wat beelden van uit de lucht wilde maken. Graag! Ik had er wel bij verteld dat het zou afhangen van de weersomstandigheden en nog een aantal parameters die mogelijk een belemmering zouden kunnen zijn. Het zag er gelukkig allemaal best oke uit vanavond, zij het dat de windsnelheid kantje boord was. Ik heb het er toch op gewaagd en ik heb aan de organisatie een aantal leuke beelden kunnen bezorgen. Door de soms toch wel pittige wind waren alle beelden niet allemaal even scherp maar die heb ik natuurlijk weg geselecteerd. Hier loopt de stoet door de Dennenlaan en op de oprit van mede-fotoclublid Guy had ik zelf een veilige staanplaats gevonden terwijl de drone van op zo'n 20 m hoogte aan het fotograferen was.

Samen met maatje Alex waren we van plan om naar de avond-kerstmarkt te gaan in Herentals. Onze vrouwen waren ook van de partij. Maar... op de markt in Herentals was weinig te beleven, de kerstmarkt is morgen blijkbaar. Vergissen is menselijk. Dat wil niet zeggen dat we ons niet geamuseerd hebben met onze gezamenlijke fotojacht. Er is daar altijd wel iets te zien en te fotograferen en zeker in deze tijd van het jaar. Deze twee would-be kerstfiguren die al musicerend op een soort kerstmobiel, de Santa D Djay, door de Zandstraat toerden, vonden het niet erg om gefotografeerd te worden. Ze namen ruim de tijd om voor ons te poseren.

Dat ik van avond- en nachtfotografie hou is algemeen geweten neem ik aan. Enkele dagen geleden was mijn poging om wat feest-sfeer beelden te gaan maken in Herentals helemaal uitgeregend en ik vertelde toen al dat ik dat snel wel eens wilde overdoen. Vanavond leek mij een geschikt moment en toen ik naar fotomaatje Alex belde wilde hij meteen mee op fotojacht. We hebben een aantal interessante plekken bezocht en we konden ons uitleven met het schieten van leuke beelden. Uit de grote oogst heb ik er uiteindelijk negen overgehouden, de rest weg gekieperd. Ik heb het vrouwke laten kiezen welke de dagelijkse blogfoto moest worden. De overige zal ik morgen wel op Facebook knallen.

Of je het nu feestverlichting noemt of kerstverlichting, soms is het minimaal, soms is het subtiel, soms is het smaakvol en soms is het overdadig. In ons dorp zijn er enkele huizen waar de bewoners zich met volle overgave storten op het versieren van hun thuis. Ik heb ze niet geteld maar het aantal lichtjes op dit adres langs de Poederleesteenweg is een getal met minimaal 5 cijfers...

Telkens als we naar Geel rijden komen we, net voor we in het centrum komen, langs dit ooit prestigieuze pand, ondertussen vergane glorie. Ik heb er al vaker aan gedacht dat dit wel een dankbaar foto-onderwerp zou kunnen zijn en vandaag ben ik eindelijk eens gestopt om mijn fototoestel zijn ding te laten doen. Ik vraag me trouwens af of dit geen intrigerende urbex locatie zou kunnen zijn. Binnendringen, daar denk ik voorlopig niet aan maar ook de buitenkant vond ik al boeiend genoeg. Toen ik thuis de opnames bekeek en de leukste er uit geselecteerd had vond ik ook meteen dat ik hier een pittige zwart-wit omzetting op moest loslaten.

Dertien graden, half bewolkt, in de verste verte geen nattigheid in zicht, heerlijk fietsweer... dan hou je ons niet thuis. We zijn er blijgezind weer op uit getrokken en dat was alweer enkele dagen geleden. Via een omweg zijn we naar Herentals gefietst en binnendoor, voor de kaartlezers: via de Heistraat en de Watervoort, weer naar huis. Het werd een gezapig ritje, goed voor een dikke 30 km, voor ons volstond dat vandaag. Als je de Heistraat indraait van uit de Wijngaard kom je al snel langs het begin van De Kruisweg. Daar zijn we deze keer eens gestopt om wat foto's te maken.
Ter info: De Herentalse kruisweg is trouwens vermoedelijk de oudste kruisweg in Belgie en dateert van 1461. 

Ik had nog niks op mijn geheugenkaartje vandaag. Volgens de buienradar zou het tussen zeven en negen uur vanavond droog blijven en daar wilde ik gebruik van maken om eens naar Herentals te rijden en wat eindejaarsverlichting-foto's te scoren. Toen ik vertrok was het inderdaad aanvaardbaar foto-weer maar al snel moesten de ruitenwissers worden ingeschakeld. De voorspellingen zitten er wel eens naast he. Eerst was het nog lichte motregen maar toen ik bij de Bovenpoort aankwam -het eerste doelwit- waren de hemelsluizen al een beetje verder open gezet en het zou er niet op beteren. Ik ben koppig toch uitgestapt, Canon op statief, Iso-waarde een beetje hoger dan normaal en het diafragma ook wat groter om niet te lang in de nattigheid te moeten staan en ik heb welgeteld een (1) foto gemaakt en dan snel terug de wagen in. Ik heb diezelfde dwaasheid nog eens over gedaan op de markt maar toen vond ik het welletjes. Ze zeggen dat die apparatuur wel tegen een beetje regen kan maar ik wilde het lot toch niet te erg tarten. Dit is de foto van de Bovenpoort. Als het weer binnenkort een beetje meezit ga ik wel eens op een meer uitgebreide fotojacht in Herentals.

We hebben de dertigste huwelijksverjaardag van onze dochter en hare Koen op een bijzondere manier gevierd. Dertig jaar geleden zijn we namelijk met de ganse familie gaan schaatsen en daar hebben we de huwelijksfoto's gemaakt. Dat hebben we vandaag nog eens over gedaan. We hebben geprobeerd dezelfde pose opnieuw vast te leggen. Het ging allemaal niet meer zo vlot maar het is gelukt. Bijgaande foto is een redelijk accurate remake van de foto van 30 jaar geleden. Ik had mijn Canon meegenomen om de actie vast te leggen maar rond de ijspiste in Herentals hangen fijnmazige netten om de toeschouwers te beschermen tijdens de ijshockey-wedstrijden en ik kreeg daar mijn lens niet doorheen, dan heb ik als noodoplossing toch maar mijn Sonytje uit mijn zak gehaald en daarmee kon ik er door priemen. Groter is niet altijd beter... Er hing trouwens een eigenaardige lichte nevel over de piste en dat zie je.
Zelf heb ik niet geschaatst, ik moest aan de kant blijven om foto's te maken he... enneuuuuhh, mijn niet meer zo soepele knoken hadden me gewaarschuwd dat tachtig-plussers best van het ijs afblijven. Het vrouwke is blijkbaar toch nog net iets fitter dan ondergetekende want die heeft het wel aangedurfd. We zien wel wie er morgen stijf opstaat.
En, oh ja... nadien zijn we met z'n allen nog lekker gaan eten in de Wolfstee.

Het is een erg klein fietsrondje geworden vandaag. Het was droog toen ik vertrok en op enkele verwaarloosbare druppels na is het ook zo gebleven maar ik heb toch constant met enige bezorgdheid de lucht en de wolken in de gaten gehouden. Dat ik na nog geen 15 km terug thuis zou staan was oorspronkelijk niet gepland... maar wel net op tijd om ergere nattigheid voor te zijn. Onderweg kwam ik op grondgebied St. Jozef Olen, fietsend via de Neerheide en voor ik bij het erg smalle fietspad richting kanaal kwam, weer eens langs een locatie die me al lang intrigeert. Er is een pand waar je in eerste instantie van denkt dat het een horecazaak is, maar er is nooit enige beweging te bespeuren. Toch verandert er regelmatig een en ander aan de reclame, aan de versiering of de inrichting van het terras. Er stond zelfs ooit een vliegtuigcabine, misschien wel om bezoekers te lokken? En vandaag zag ik er warempel een soort podium gericht naar het would-be café. Aan de borden en opschriften te zien zijn de mensen die hier bezig zijn liefhebbers van muziek uit het zuiden van de Verenigde Staten. Je ziet Zydeco, Cajun en Bayou... Als het niet zo fris was waande ik me in Louisiana. Ik kan niet wachten tot er misschien ooit een officiele opening van komt.      

Het is niet dat ik een fietsfanaat ben, maar fietsen vind ik tegenwoordig minder belastend voor de knieën en andere dragende onderdelen dan wandelen en ik wil graag volhouden in het plukken van mijn dagelijkse beweging... Zolang het weer en de temperatuur het toelaat trek ik er daarom op uit als er geen andere verplichtingen zijn. Vandaag ben ik kriskras richting Geel gefietst en uit de foto-oogst selecteerde ik dit beeld voor de dagelijkse blog. De avond was al aan het vallen toen ik bij sas 9 kwam, nog 6 km naar thuis. De zon was net achter de wolkenband in de verte gedoken en het resterende warme tegenlicht boven het Kempisch Kanaal was weer een uitdaging om de sfeer vast te leggen.

Dit is een alledaags beeld dat ik tijdens onze fietstocht langs de weg zag. Vrij banaal zou je het kunnen noemen, maar ik ben toch gestopt om het vast te leggen. Ik zoek, zoals mijn vrienden en kennissen ondertussen wel weten, altijd afwisseling in mijn fotografie en deze compositie met alleen maar horizontale lijnen vond ik best de moeite waard.    

Ik ben vandaag nog eens naar het Prinsenpark in Retie geweest. Daar is altijd wel iets te beleven en te fotograferen. De herfstpracht is dan wel voorbij maar er zijn altijd wandelaars, waterpartijen, vogels... en nog veel meer mogelijke onderwerpen. Op diverse plaatsen is er ook aan de  jongsten gedacht en zijn er toestellen, passages, brugjes en dergelijke geplaatst. Laat ik nu toevallig bij zo een plek aanwezig zijn toen een wel erg jong kereltje, dat blijkbaar wist waar het avontuur te beleven was, kwam aangelopen. Hij was aan de waakzaamheid van mama ontsnapt en hij was al midden op de touwbrug toen zijn mama pas in de buurt kwam. Gelukkig was er ondergetekende die bij een eventuele val wel zou ingegrepen hebben. Ik had ondertussen al wel een foto gemaakt. Mama vond dat achteraf niet erg. 

We hebben onze e-bikes weer eens uit de garage gehaald en we hebben een best mooie tocht gemaakt. Al bij al viel het wel mee met de buitentemperatuur, goede kleding houdt je warm. In de late namiddag, bijna terug thuis trok de hemel warempel een beetje open en kwam de lage zon te voorschijn. Een oude fotografen wijsheid zegt "tegenlicht is het mooiste licht" en ik heb dan ook enkele keren mijn Sonytje aan het werk gezet richting Westen. Dit beeld komt uit Cawinkel. (Da's de naam van de straat he...) Ik heb geprobeerd de zon achter een boom te verbergen, maar de boom was niet dik genoeg. 

We waren vandaag wel verplicht om thuis te blijven. Er zou tussen 12 uur en 6 uur een werkman langs komen om de aansluiting van de waterleiding van een digitale meter te voorzien zodat de meteropname voortaan rechtstreeks doorgestuurd kan worden. En jammer genoeg kwam die kerel pas rond vier uur, toen ie klaar was was het te laat om er nog op uit te trekken. Ik heb dan maar in en rond het huis wat gefotografeerd en de twee verwilderde huiskatten die hier permanent rondhangen - het vrouwke zorgt er voor dat ze niks te kort komen - kreeg ik ook weer enkele keren voor mijn lens. Het vrouwke heeft trouwens ook gezorgd voor een veilig nestje onder de restanten van wat ooit het speelkasteel van de kleinkinderen was en dat er nu redelijk verwaarloosd bij ligt. Een oude plastic regenton met wat hooi erin weten die poezen wel te appreciëren. Dichtbij komen lukt niet, dan gaan ze lopen maar met de 300 mm plus een 1,4x extender op mijn toestel kon ik toch dit beeld schieten.

Je hebt al in geen jaren een gitaar vast gehad, je hebt dus ook helemaal geen eelt meer op je vingertoppen en je hebt beloofd dat je gitaar zult spelen tijdens het warmste week optreden van de verenigde ex- en nieuwe leden van de Kerstmusical, dan brengt dat pijnlijke toestanden mee. Ik ben opnieuw aan het repeteren gegaan, de routine en de techniek was helemaal weg maar ik weet wel hoe het moet natuurlijk. De pijn die je ervaart bij het kweken van nieuwe eelt was een bepalende factor in de tijd die ik alle dagen kon besteden aan de oefeningen. Uiteindelijk leek het er op dat ik er min of meer klaar voor was en vandaag was de grote dag. In het theaterzaaltje van het begijnhof in Diest hebben we ons ding gedaan en alles liep verrassend vlot, zij het dat de pijn in die verdomde vingertoppen er voor zorgde dat ik alsnog enkele vereenvoudigingen in mijn ingestudeerde prestaties moest aanbrengen. Het liep ook wel eens een keer fout, maar dat heeft geen mens gehoord hoop ik.
Onze dochter en Anne Marie, hebben beiden te maken met een minder bekende ziekte en de reden van dit optreden in het kader van de warmste week heeft o.a. ook daar mee te maken. Ze hebben samen met Daalman, ondertussen in het Vlaamse muziekland een gekend persoon, een nummer opgenomen en de elfen uit de Kerstmusical - ze noemen zich nu de 11club - hebben ook hun steentje bijgedragen. Tijdens de pauze van onze voorstelling wilden Ilse, Annemarie, Daalman en de 11club graag poseren voor een foto.
Het bewuste nummer kun je trouwens beluisteren op: https://www.youtube.com/watch?v=k9oM_DPozj8

Hehe... ik ben weer gaan fietsen vandaag. De voorbije dagen leken niet erg geschikt maar vandaag zou het droog blijven in de namiddag en ik heb mijn vriend de e-bike gevraagd of ie nog eens een toerke wilde doen met mij. Ik ben naar Turnhout gefietst en ik heb een net iets meer uitgebreide fotosessie besteed aan het Begijnhof. Uit de oogst koos ik voor dit beeld. De rij huizen met dezelfde luiken en de grot die het zicht op de begijnhofkerk een beetje in de weg zit roepen herinneringen op. Hier heb ik zelf ook enige binding mee. Mijn goede vriend Charel Van Herck zaliger, manager van o.a. Juul Kabas, Marc Dex, Micha Mara... woonde in het iets hogere huis ongeveer midden in de foto. Ik heb daar ettelijke uren doorgebracht al brainstormend om iets origineels te bedenken. En eigenlijk kwam Charel nog vaker bij ons thuis omdat zijn Paula de TV monopoliseerde voor haar eigen voorkeurprogramas als er voetbal op TV was. Dan keken we samen en waren we nadien ook weer bezig met schrijven, componeren en plannen. Er zijn wel enkele succesvolle resultaten uit voortgekomen trouwens. Nog een wetenswaardigheid: Charel is de enige persoon die ooit de toelating had om te roken in huize Pol en Josee. Ik ben een fanatieke anti-roker, maar de sigaren die Charel opstak waren net iets minder vies dan alle andere tabak-rotzooi. Waarschijnlijk was ik wel een beetje vooringenomen door onze vrienschap. 

Nauwelijks 50 m van onze voordeur, langs de Kasterleesteenweg is café De Kwezel, een plek waar we wel eens vertoeven. Ondanks het druilerige en grijze weer waren we samen te voet naar De Spar gewandeld om wat inkopen te doen en toen we bijna thuis waren konden we de verleiding niet weerstaan om er toch even binnen te lopen om wat te socializen. De poolbilliard is er een populair stuk meubilair en het is altijd leuk om de actie te volgen. Toen ik vroeg of ik enkele foto's mocht maken van de spelers die een wedstrijdje aan het spelen waren vonden ze dat oke. Uit de oogst koos ik voor deze speler die erg geconcentreerd een eerste stoot doet om een nieuwe manche te beginnen.