Archief

De Lentehei, altijd een leuke bestemming, het was al een tijdje geleden dat we er nog geweest waren. Gisteren was dat al mijn doel, maar bij de Lierseweg ben ik maar terug gedraaid, mijn energiepeil was al flink onder het gemiddelde en ik wilde wel nog thuis geraken. Vandaag ben ik met frisse moed en zonder me eerst stuk gewerkt te hebben met dat kl*te-grasmachien, samen met het vrouwke, er naar toe gefietst. En ja, er was best veel wind maar daar zit een knop op onze e-bikes waarmee je de electrische ondersteuning klink naar boven kunt duwen, best handig.   We hebben lekker in het zonneke genoten van een terraske, een Duvelke (voor het vrouwke een koffie) en ik heb er wat rondgefotografeerd. 
Dat het vrouwke haar fietshelm niet eens had afgezet bewijst dat je dat ding niet eens voelt...

Het was best een goed gevulde dag. Zoals meestal heb ik uitgebreid de tijd genomen om wakker te worden, krantje te lezen en van het ontbijt te genieten. Dan heb ik al mijn moed bij elkaar geraapt en de strijd aangegaan met het ondertussen al te lang verwaarloosd gras. Ondanks de toch niet geringe oppervlakte en de lengte van het gewas heb ik gewonnen (!). Daana heb ik nog een niet al te lange fietstocht ondernomen. Het valt echt wel op hoe vaak ik, als we gaan fietsen, kies voor onze Kempense kanalen. Ook vandaag vertrok ik langs het Kempisch Kanaal richting Herentals, dan verder langs het Albertkanaal tot aan de brug aan de Lierse Weg en daar was ik gecharmeerd door de weelderige bloei van de brem die boven het kanaal staat te pronken. Het kleine Sonytje kwam opdringerig uit mijn zak geslopen en ik kon niet anders dan 'm zijn zin te geven en af te drukken.
Dat ik vanavond tijdens de voetbalwedstrijd op TV enkele keren ben ingedut is eigenlijk niet alleen het gevolg van het feit dat de match niet veel soeps was...

Het vrouwke had weinig zin om mee te gaan fietsen vandaag en ik ben er dan maar even alleen op uit getrokken. Het is welliswaar maar een klein rondje geworden maar ik heb toch weer enkele leuke beelden kunnen scoren met mijn Sonytje. Het hoeft trouwens niet altijd groots en spectaculair te zijn. In de kleine dingen zit ook vaak voldoende schoonheid. Deze margrieten zijn daar een prima bewijs van.

Een klein fietstochtje is nog net gelukt maar ik heb vandaag grotendeels voor de Mac gezeten om me door de foto-oogst van ons club-weekend te werken. Gefotografeerd heb ik helemaal niet maar des te meer keuzemogelijkheden heb ik zien voorbij komen die het ook verdienen om in deze blog te prijken. Eén per dag is echter mijn regel... Maar dit beeld kon ik toch niet negeren. Tijdens een wandeling in Bergen zag ik deze haan in een bloemenperk. Tja, zoals wij onze Vlaamse leeuw hebben, hebben onze franstalige landgenoten hun coq Wallon... en die lopen daar zomaar vrij rond. Ik durf er niet aan te denken wat er zou gebeuren als onze leeuwen dat zouden doen...

We zijn deze morgen, vroeger dan de andere leden van de fotoclub, terug naar huis gereden. Het was goed, gezellig en gevuld met fotomogelijkheden maar deze namiddag was de laatste dansvoorstelling van Balance Health Center in het Schaliken in Herentals. Dat wilde of kon ik niet missen want, primo... onze kleindochter Julie is er dansjuf en secundo... zoals bij elke voorstelling heb ik ook deze keer alle foto's van de groepen gemaakt. Die worden voor elke dans geprojecteerd. En als je dan daar toch bent... dan fotografeer je het hele gebeuren nog maar eens he. Deze erg kleurrijke groep is een niet helemaal willekeurige keuze uit het aanbod. Julie is niet alleen dansjuf, als het ff kan danst ze zelf ook mee. Ze zit in dit plaatje verscholen.

Een van de redenen waarom we Bergen-Mons hadden gekozen als doel voor ons jaarlijks clubweekend was het prachtige station ontworpen door Calatrava. Ik moet toegeven dat ik zwaar onder de indruk was. Ik vind het mooier dan Luik (zelfde architect trouwens, die verdient zijne kost goed in Wallonië), misschien wel het mooiste station ooit. Dit is een nachtopname vanaf de noordkant, vlak bij het Vandervalk hotel waar we logeren. De bedoeling was om er eens geen personen op te zien, spek voor de bek voor deze nachtvogel. Links in de achtergrond zie je trouwens ook het Belfort even piepen. Er komen nog wat andere beelden voorbij later op mijn facebookpagina als we thuis weer wat uitgerust zijn van de tocht.  

Ieder jaar gaan we tijdens het laatste weekend van april op clubweekend met onze fotoclub. Deze keer hadden we Mons-Bergen uitgekozen als bestemming. Uiteraard proberen we ook tijdens de heen- en terugrit enkele leuke tussenstops in te plannen waar wat fotomogelijkheden zijn. Zo hadden we Edingen, Waterloo, Ronquières en Strépy-Thieu op het lijste van mogelijkheden gezet. Vooral die twee laatste plekken leken me erg interessant, scheepsliften zijn eens wat anders dan sluizen he... Roquières viel een beetje tegen, geen bedrijvigheid en onderhoudswerken. Strépy-Thieu was wel actief maar een bezoek, zoals we op het internet hadden gelezen, was helaas niet mogelijk. Dan is het leuk dat je de drone mee hebt genomen om weer eens te fotograferen uit een net iets andere hoek. 

Ik heb er geen idee van of er in onze regio tegenwoordig veel kinderen worden geboren maar ik zie alleszins regelmatig ooievaars als ik ga fietsen de laatste tijd. Misschien zijn ze op doorreis, misschien leveren ze iets af... Gisteren waren er twee verstopt in een veld dat geploegd werd en vandaag zaten er vier op een grasveldje in St Jozef Olen. Ik had, zoals meestal als ik ga fietsen, alleen het kleine Sonytje bij en ik zet dat ding bijna altijd gewoon op automatisch. In 95% van de gevallen is dat goed maar als de beweging te snel is gaat het wel eens fout. Hij kiest dan gewoonlijk voor 1/200 bij voldoende licht en bij opvliegende vogels is dat net niet kort genoeg. Gelukkig bleef er één net iets langer zitten en die kon ik te pakken krijgen. Voor de aardigheid zet ik de andere foto's morgen wel weer op Facebook.

Het klinkt misschien eentonig maar met zulk mooi weer... fietsen !!! Langs de Zeggendijk kon ik niet naast dit tafereel kijken. Een rode tractor ploegt de gele gewassen om in een lentegroen decor onder een stralend blauwe lucht. Tja, da's een kleurenpalet dat je als amateurfotograaf toch niet kunt laten liggen he. En als je iets beter kijkt -ik zag het ook pas toen ik de foto op mijn computerscherm opende- zitten in de begroeing voor de tractor nog twee ooievaars en ik mag hopen dat ze het overleefd hebben. Ik heb ze alleszins niet zien opvliegen. 

We zijn vandaag naar Herentals gefietst (niet langs de kortste weg he). Het vrouwke vond dat ik nog wat moest toevoegen aan mijn kleerkast en hoewel ik daar eerlijk gezegd niet van wakker lig wil ik het vrouwke graag haar zin geven. Na de aankoop van enkele spullen in de C&A wilde ik dan weer eens gaan kijken in Park Le Paige hoe ver het staat met de voltooing van het nieuwe brugje. Het zag er al best oke uit maar helemaal "af" is het nog niet. De foto's die ik er van maakte leg ik nog even in de wachtkamer want ik ga er van uit dat er nog betere mogelijkheden komen. Wat ik wél erg erg blogwaardig vond was de aanwezigheid van enkele plekken met hyacinten en nog wel met meerdere kleuren: de traditionele gekende paarse, maar ook witte en roze... Het hoeft niet altijd zo massaal te zijn als in het Hallerbos. Uit de serie die ik scoorde is dit de keuze voor vandaag.