Archief

't Meulenzicht in Retie is een van de pleisterplaatsen waar we wel eens aanleggen als we gaan fietsen en dat was vandaag ook de bedoeling. Maar… eigenaardig, het terras zat afgeladen vol op deze toch niet echt zonovergoten dag. Misschien waren al die bezoekers wel potentiële kanovaarders die helaas moesten vaststellen dat de afvaart van de Nete op het ogenblik niet mogelijk is omdat het waterpeil nog steeds te laag is. Als alternatief is een terrasbezoek dan ook niet verkeerd he. Voor ons leek het voor deze keer evenwel te druk. We zijn 20 m verder aan de watermolen, bij de afvaartplek toch even gestopt om enkele foto’s te maken. Een blik op het overvolle terras vond ik wel passen om de dag te illustreren.

PS. Of ik morgen in staat zal zijn om mijn alle-dagen-één-foto-routine vol te houden is zeer twijfelachtig. Ik moet even naar het ziekenhuis en ik zal minimaal één nacht daar moeten blijven. Een smartphonefoto van mijn kamer lijkt me niet meteen het beste plan. Er zal waarschijnlijk wel enige vertraging zijn bij de volgende upload.

Ik moest nog even naar het ziekenhuis in Herentals om wat formaliteiten af te werken. Donderdag moet ik namelijk een kleine ingreep ondergaan. Het vrouwke wilde wel mee en we hebben de trip al fietsend gedaan. Dat hebben we geweten... man, man, man, het was vechten tegen de wind. Tijdens de terugrit ging het natuurlijk veel vlotter. Ik wilde langs het kanaal, in de buurt van de jachthaven nog eens de site met de drie bruggen fotograferen en het doel was een trein, een fietser en een wagen op de respectievelijk voor hen bestemde brugen in beeld te krijgen. De timing van de treinen had ik genoteerd en fietsen komen er zat over de fietsbrug. Ik heb 3 treinen zien voorbij komen, telkens was er wel een fietser ergens in beeld maar op de derde brug in de achtergrond wilde maar geen wagen in beeld komen op het goede moment. Het is nochtans een redelijk drukke weg tussen St Jozef Olen en Herentals... Langer wachten wilde ik niet (en het vrouwke ook niet) en dan heb ik maar vrede genomen met drie bruggen, een fietser en een trein. Al bij al vind ik 'm ook niet verkeerd, al was de oorspronkelijke bedoeling toch nog net iets meer ambitieus.

Als we via de Watervoort van Lichtaart naar Herentals fietsen komen we voorbij een plek waar allerlei kleinvee en vogelsoorten te bekijken zijn. Mini geitjes, duiven, kippen, allerlei vogels en... er is ook een witte pauw. Voor de aardigheid heb ik het eens opgezocht en diverse bronnen geven verschillende resultaten. Volgens de enen zijn witte pauwen geen albino exemplaren maar een uiting van een genetische aandoening genaamd leucisme. Volgens anderen zijn ze extreem zeldzaam en volgens nog anderen dan weer niet. Ik wil er verder niet over uitwijden maar eerlijk gezegd had ik nog nooit eerder een witte pauw gezien. Toen we aangefietst kwamen zat ie warempel met zijn staart helemaal opengeplooid te pronken. Fiets aan de kant, fototoestel uit de tas en... te laat. Toen ik klaar was om te fotograferen was ie weer met zijn staart over de grond aan het vegen. Ik heb toch alvast enkel foto's geschoten terwijl ik wachtte of er nog een pronk-moment zou komen. Het wachten duurde erg lang en toen het vrouwke vond dat het nu echt genoeg was zijn we weer vertrokken. Toen ik omkeek leek het er op dat ie zijn staart weer wilde tonen, ik kneep de remmen weer in en dat was voor dat beest het sein om de show opnieuw af te breken. Rotbeest!!! Vroeg of laat krijg ik 'm wel eens te pakken, we komen hier vaker voorbij.

Het vrouwke wilde deze namiddag naar een balletvoorstelling gaan en eerlijk gezegd, dat is niet meteen mijn piece of cake. Gelukkig komen we goed overeen, ieder zijn meug, zij ballet, ik fietsen. Ik wilde wel eens gaan zien hoever het al opschiet met de opbouw van de podia en andere faciliteiten voor Graspop in Dessel. Daar een fietsrondje aan vastplakken annex enkele foto's scoren leek me een fijne invulling van een zondagnamiddag. Binnen twee weken scheuren de gitaren en donderen de drums en de bassen hier weer en het festivalterrein maakt zich klaar om alweer tienduizenden metal-fans te ontvangen. Natuurlijk kun je er niet zomaar doorheen lopen of fietsen tijdens de werkzaamheden maar het lensje van mijn kleine Sony paste precies door de mazen van het hek en zo kon ik meerdere leuke beelden scoren. De al bijna helemaal gebruiksklare Marquee, de giga tent waar vorig jaar o.a. Helmut Lotti optrad, was een voor de hand liggend onderwerp. Misschien dat er deze maand nog wel een foto van deze locatie voorbij komt met veeeeel meer volk op de voorgrond. 

Neen, deze mooie boot heet niet Titanic, de naam staat er op trouwens.
Fietsend langs het Kempisch kanaal staken we deze rustig cruisende plezierboot voorbij en ik zag aan boord een viervoeter die me meteen fotoplannen bezorgde. Een beetje verder zijn we gestopt om 'm te laten voorbij komen en een paar foto's te maken. Nog iets verder wilde ik een tweede poging wagen met een meer op het voorsteven ingezoomde lens. Helaas was de woef toen weer terug bij zijn baasje in de kajuit. Toch vind ik dit ook wel een plaats waard in mijn jaaralbum. Waarom moet ik toch aan de Titanic denken? 

Vrijdag is wandeldag met de bewoners van Hoevezavel en we plakken daar dan vaak tijdens de heen- of terugrit een uitstap aan vast bij een of andere fotowaardige locatie in de buurt. De vele plassen in de regio, meestal ontstaan door zandwinning door Sibelco, zijn wat mij betreft allemaal een bezoek en een fotosessie waard. De meest gekende, Zilverstrand en Zilvermeer wilde ik vandaag even negeren. Minder bekend maar misschien wel een van de grootste meren in Belgie is Het Rauwse Meer, bij de locals gekend als de Put van 't Rauw. Heerlijk rustig nog steeds, een prachtig wandelgebied en op het zuidwestelijk puntje na, waar het vacantiepark De Kempense Meren werd ingeplant, kun je er al wandelend en fotograferend van de natuur genieten. In de late namiddag, vanaf de oostzijde kon ik met tegenlicht dit beeld vangen.

Op Hemelvaartdag is er traditiegetrouw het Waterputfestival op het Bobbejaan Schoepenplein in ons dorp. Een aantal plaatselijke verenigingen organiseren al sedert vele jaren gezamenlijk een gezellig dorpsfeest met popconcert-allures. Er komen een aantal bandjes optreden en de sfeer is er altijd helemaal top. Ik wil ook even vermelden dat de opbrenst intergraal als steun naar een aantal goede doelen gaat. De meeste bandjes die voorbij kwamen waren voor mij absoluut onbekend maar kwaliteit was er alleszins. Uit het programma koos ik als foto van de dag voor dit beeld van Johnston & Friends, een vader met zoon en dochter plus een goede drummer. Prachtige samenzang, leuk repertoire en een podiumvast geheel, wij hebben er zeer van genoten.

Hij lag alweer bijna een jaar stof te vergaren, mijn ouwe trouwe accoustische gitaar. Nu ik weer een achtergrondmuziekje wil ineen knutselen voor mijn op stapel staande audio-visuele reeks voor ons komende fotosalon heb ik 'm nog eens uit mijn tot bergruimte omgetoverde homestudio gehaald. Hoewel ik lid ben van Sabam als ex-beroepsmuzikant vind ik dat gedoe met auteursrechten als je commerciele muziek gebruikt aan de overdreven dure kant en ik maak daarom zelf wel iets. Het schiet goed op trouwens, ik ben ongeveer gereed om het op te nemen en vanavond dacht ik er aan mijn strijdmakker ook een plaatsje te gunnen in mijn jaaralbum. Ik koos voor een zwart-wit omzetting en een sfeervolle "low-key" bewerking. 

Het vrouwke houdt van poezen. Er lopen in de buurt nogal wat zwerfkatten rond en die weten allemaal dat in huize Pol en Josee altijd wel iets te vinden is om van te smullen. Het vrouwke koopt dan ook regelmatig poezenbrokjes in de supermarkt en wat charcuterie op overschot en pappeke vinden ook hun weg naar de schoteltjes en voederbakjes. Zoals mijn kennissen wel weten ben ik een langslaper en als ik in de loop van de voormiddag uit de bedstee gesukkeld ben heeft het vrouwke op diverse plaatsen in de tuin al lekkere hapjes klaar gezet voor de poezenpopulatie. Twee onafscheidelijke, bijna identieke exemplaren zijn meestal eerst op post om van het feest te komen genieten. Ze zien er helemaal niet ondervoed uit en ik vermoed dan ook dat ze in de in de loop van de dag nog wel op enkele andere plaatsen gaan schooien. Vandaag heb ik voor de gelegenheid de 300 nog eens op mijn toestel gezet met een 1,4x extender dan heb je een bereik van 420 mm, zat genoeg om de maaltijd van op afstand in beeld te nemen. 

Ik had opnieuw blauwe-uurtje-plannen. Gisteren was ik net iets te vroeg en daatom ben ik vandaag wat later richting dorp gewandeld. Het was al rond half elf toen ik op het kerkplein klaar stond om de Wannes, standbeeld en symbool van de noeste Kempense landbewerkers, te fotograferen. Ik heb een laag standpunt gekozen om alle onnodige achtergrond objecten weg te moffelen en omdat er een beetje wind was heb ik het diafragma niet al te klein ingesteld zodat de sluitertijd zo rond de 5 seconden uitkwam. Er zit nog wel een tikkeltje beweging in de grassen maar daar kan ik mee leven. Het standbeeld en zijn hond stonden stil he. En het blauwe uurtje gaf ook acte de présence.