Berichten van 9 november 2015 tot 15 november 2015

Stil word ik van verdriet

ongeloof en verbazing om zoveel haat

oog om oog, tand om tand

we verlangen allemaal naar vrede

maar voeden oorlog en ellende

onverdraagzaamheid en vooroordelen

paranoia, wantrouwen, racistisch xenofoob

en alweer dat eigen-gelijk, zonder enige nuances

veralgemening, massahysterie, fanatisme wederzijds

als bidden niet meer helpt en debatteren onmogelijk wordt

is er geen hoop op een menswaardig vredig bestaan

alleen nog tranen van verdriet om verloren liefdes

maar ik weiger te aanvaarden en zal blijven vechten

zonder wapens uiteraard, maar met woord en pen

dat is dan mijn persoonlijk 'bidden' en hoop

mijn kleine bijdrage tegen oorlog en geweld,

want stil wordt ik anders van verdriet.

Verschrikkelijk wat er weer gebeurd is. Alweer een aanslag van terroristen met doden en gewonden. Ik begrijp de mensen die nu nog harder en met veel meer oproepen om de grenzen te sluiten... Maar ik ben er van overtuigd dat al die vluchtelingen juist op de vlucht zijn voor datzelfde terrorisme, maar ook voor de verdrukking, de oorlog en het geweld in hun eigen land. En ja, ik geloof ook dat tussen die vluchtelingenstroom terroristen meekomen, maar met de grenzen te sluiten voor alle vluchtelingen, hou je die terroristen NIET tegen!... Die komen hoe dan ook (als ze er al niet zijn).

Dit is alweer een zwarte dag voor Europa, de wereld en de hele democratie!

Maar laten we met z'n allen toch een beetje menselijk blijven en niet domweg oproepen om de grenzen te sluiten voor de echte slachtoffers, maar met z'n allen het lef hebben om eensgezind het terrorisme/extremisme te bestrijden.