Ja, ik weet het, ik ben enooorm verwend. Ik mag weer op reis, maar deze keer wel met mijn gezinnetje (helemaal volledig). Ik blijf weer 8 dagen weg...om te bakken en braden in de hete Turkse zon, en om wat Turken te verleiden. Het is mét All-inclusive, dus ik zal zo vet als een varken terugkomen van al dat eten. Maar door al de stress van het komende schooljaar zullen die kilotjes er wel snel terug af zijn! Althans, dat is te hopen! Maar omdat ik vind dat ik dit verlof jullie toch echt te veel op jullie honger heb laten zitten door weken niet te schrijven, zal ik nu voorgeprogrameerde berichten sturen. Ze zijn dan wel niet vers van de pers, maar hey, je kan niet alles hebben in het leven. Ik zou zeggen, probeer er toch van te genieten, en denk aan mij als u naar buiten kijkt naar dat miezerige weer.. Tot binnen 8 dagen!!
ANnelies (die nu waarschijnlijk op het vliegtuig zit)
Hebt u ook die documentaire gezien over 9/11? Vooral die van de non-believers vond ik één om kippenvel van te krijgen! Het was niet alleen heel boeiend in elkaar gestoken, maar het leek in mijn ogen allemaal niet ver van de waarheid. Dat er iets schortte met 9/11 wisten we allemaal al langer, maar dat het zo erg was? Wat ik vooral merkwaardig vond, was dat de eerste video van de non-believers (loose change 2) alleen maar vragen stelde, die wetenschappelijk klopte. De video van vandaag van de believers (in mijn ogen volgelingen van Bush) kraakten de non-believers enkel af, en maakten hierbij zich zelf belachelijk... In elk geval, mijn mening is toch eerder de complottheorie van loose change 2. Hoe kan het bijvoorbeeld dat een boeing 747 het penthouse invliegt en hierbij een piepklein (in vgl met een boeing 747) nalaat. Niet erg logisch, vindt u ook niet? Of dat de gebouwen van WTC 7 net een week voor de aanval verzekerd zijn, speciaal tegen terrorisme, of dat de burgemeester gewaarschuwd was net voor 9/11 om die dag geen vliegtuig te nemen? Sorry, toeval bestaat, en fantasie ook, maar het blijft Amerika waar alles mogelijk is. En Bush heeft al laten zien dat hij niet van de slimste is. Oké, nog in het midden gelaten of het nu waar is of niet. Maar stel nu dat het wel zo zou zijn, denkt u dan eens aan al die mensen die door hun eigen regering opgeofferd zijn voor de goede zaak! Niet eens voor de goede zaak, maar voor Bush en zijn regering. Want, moest het waar zijn, wat was dan de reden? Afghanistan invallen? Met welke reden? Om massavernietigingswapens weg te halen? De welke, vraag ik u dan. Want ze vonden er toch geen? Of hebben ze niet goed genoeg gezocht? Allemaal vragen waar we nooit een antwoord op zullen weten.
Frustrerend..
Annelies
Bij foto: *Reason for George to invade Iraq: *Now we're gonna invade Afgans, Afgharstan, Iraq
Bij ons thuis bestaat de regel dat elke week 1 van de kindjes kookt voor het gezin. En ik maakte een keer een overheerlijke ovenschotel klaar, en die was verukkelijk! Al zeg ik het zelf.. (en de rest van m'n gezinnetje) En nu en dan gebeurt het dan (zoals vanavond) dat Padre mij bij zich roept en me vraagt of ik m'n ovenschoteltje nog eens wil klaarmaken. Natuurlijk zeg ik dan niet nee! Nog geen minuut later zie je mij al huppelen naar de winkel. Ik wil u dan ook laten delen in mijn vreugde, en ik zal u dit receptje eens geven, zo kan u uw gezinnetje eens gelukkig maken. Maar al mijn geheimen ga ik natuurlijk niet prijsgeven...
Annelies-schotel
Nodig voor 4 personen:
*1 kg gehakt * 2 potten (naar gelang uw behoefte eraan) sperziebonen * 1 zak rösti (heeeel lekker, dit maakt/kraakt je gerecht!) * 300 gram geraspte kaas
Bereiding: Je bakt het gehakt tot het net niet meer rood ziet, en de rösti tot hij goudbruin ziet. Je giet ondertussen de boontjes goed af, er mag geen vocht meer overblijven. Als alles gebakken is, pak je een ovenschotel en leg je een deel van het gehakt hier in (liefhebbers kunnen eerst een laagje kaas leggen, dan hebt u wel meer kaas nodig), daarboven op leg je de boontjes, en dan vervolgens de rösti. Dan legt u er ongeveer 100 gram kaas op. Vervolgens doet u dit proces opnieuw, met op het einde de rest van uw kaas om het af te maken. Mensen die een vrij groot gezin hebben kunnen dit alles ook maar 1 keer doen, en dan ineens al het gehakt etc in de ovenschotel leggen.
Let op! Mensen die gauw last hebben van hun cholesterol moeten een beetje oppassen dat ze hun vlees en rôsti niet in veel boter bakken, anders kan het een beetje vettig worden. Voor de rest is dit een bangelijk gerechtje bij dit barslechte weer, en het is zowat het enige gerecht dat iedereen lust bij ons thuis (en dat wil wat zeggen!)
We leven nu al een tijdje in een een Joe (door Rambo uitgevonden woord, betekent: groot) huis met ons 6 (binnenkort met 7, maar dat wist u al), en naarmate je er langer in woont ontdek je toch een aantal voordelen, maar ook nadelen. Voordelen zijn niet moeilijk natuurlijk, het is groot, je hebt plaats zat, en iedereen kan er wel even op zichzelf zijn. Nog een voordeel, en ook niet te onderschatten is het aantal wc's in huis (4)!
Maar ik heb ook momenten wanneer ik beneden kom, dat het lijkt alsof er niemand thuis is, en dan kan ik roepen zo veel ik wil, ik vind toch niemand. Het is zelfs zo ver gekomen dat ik op Padre's blog moet gaan zien om te lezen waar iedereen zit, én wat ze aan het doen zijn... Maar of dit nu een nadeel is? Het blijft een constant avontuur natuurlijk. Soms roep ik Rambotje even bij mij, en zeg ik: 'Rambo, jong, we gaan den hoop is allemaal zoeken hé!' Waarna ik eerst Rambo zijn broek mag verversen, omdat hij van de spanning in zijn broek gedaan heeft.. Dat gedaan, kleden we ons om als echte parra commando's en sluipen het huis rond (later op de dag staan we vol rode strepen op onze buik, door al de trappen..), tot we de laatste man/vrouw gevonden hebben.. Meestal wordt het wel een beetje saai op den duur omdat Rambo en ik zowat de enige zijn die zich voortdurend verplaatsen in de dag, de rest houdt zich nogal wat eenzijdig (buro, computer) Alleen Madre vind je bijna nooit. Nee, ze is zich niet gaan verstoppen, nee. Maar als ze niet aant kuisen is, dan speelt ze Sudoku (een spel voor intellectuelen, niks voor mij dus), u zou denken, dan zit ze toch gewoon aan tafel? Ah nee, speciaal voor ons verplaatst ze zich elke keer (soms zit ze zelfs onder tafel Sudoku te spelen!), zodat wij maar blijven zoeken!!
Zo verveelt geen mens zich in de grote vakantie, nietwaar? En s'avonds zijn Rambo en ik zo moe van al het sluipen, dat wij heel vroeg in ons bedje liggen, zodat de rest van de bende rustig tv kan kijken.
Laatst kreeg ik de vraag van Cyberoma wat een 'nerd'(spreek uit als neurt, niet nert) is, ze had dit ergens gelezen in een krant, en vroeg zich af wat dit nu juist betekende... Als puber moet je dit dan maar weten, want je bent toch niet van gisteren en je gebruikt die taal, dacht ze. En dit klopt, ik wist inderdaad wat een nerd was, want ik gebruik dat woord voortdurend, zo vaak dat ik zelfs niet helemaal meer weet wat het precies betekent. Ik gebruik het voor alles, als ik iemand met een brilletje zie, denk ik al aan een nerd, maar ik zeg het soms ook gewoon om te plagen. Of, zoals sommigen, gebruik ik het ook wel eens als stopwoord. Volgens die bewuste krant zou het deze beschrijving zijn: 'Iemand die meestal heel goede punten haalt op school, en waar anderen jaloers op zijn.' Nog een reden om nooit een krant te geloven! Een nerd heeft soms zelfs helemaal niks met punten op school te maken. Iemand die goeie punten haalt, is een strever, en daar ben je niet jaloers op, want die hebben geen leven, en meestal ook geen vrienden. Fout dus, maar wat is het dan wel? Ik kan u alleen zeggen wat ik denk, en ik denk dat het iemand is, die voortdurend studeert (maar daarom nog geen goede punten haalt!), seutig gekleed is, geen contact zoekt, en meestal lid is van de schaakclub.
Als u zichzelf herkent in mijn beschrijving, geen nood, er is misschien nog hoop voor u...
Hopelijk is dit nu voor eens en voor altijd opgeklaard.
Omdat Padre een boekbespreking houdt, dacht ik dat ik toch ook even mijn mening mocht zeggen over iets wat ik heeeel goed vind... Zoals die-hard lezers van beide blogs misschien al doorhadden: ik heb een cd gekocht/gekregen (daar zijn we nog niet helemaal uit) van Christina Aguilera- Back to Basics. En ik wil deze even vermelden, ten eerste: omdat het een prachtige cd is, met Christina, die een dijk van een stem heeft, en ten tweede: zeker bij jullie! Waarom? Omdat haar cd niet toevallig Back to basics heet, hij is echt in de stijl van de jaren '50, '60. En dit is ronduit prachtig. Oké, als ik dan toch een minpunt moet toegeven: soms is het een beetje hetzelfde, en het is helemaal anders dan haar vorige cd (waar ik ook een enorme fan van ben), maar ik ben zeker dat u er even hard van kunt genieten als ik!! Een aanrader voor opnieuw op te dansen, of om als achtergrond muziek op te zetten, hij kan voor alles dienen, bij mij zal hij in elk geval de hele dag opstaan (owee, diegenen die bij mij wonen, haha!)...
Toen ik hard aan het werken was (huhum), hoorde ik ineens klein Rambotje naar zijn mama roepen.. Daar spendeer je verder geen aandacht aan omdat dat de helft van de dag zo is.. Maar nadat het een tijd wat stiller was in huis, begonnen we ons toch een ongerust te maken, u weet: stilte is nooit een goed teken, want dan zijn ze iets aant 'flikken'. Alleen wisten we toen nog niet wat... Tot we ineens een penetrante stront geur in onze neus kregen, en even later Rambo zagen binnenkomen, zonder broek, wisten we hoe laat het was! De arme jongen moest dringend kaka doen, en vond zijn mama niet, dus was alleen op stap gegaan, dit zonder succes, of moet ik zeggen, zeer succesvol?! Alleen was het mikken iets minder...(de gorte details laat ik zo, u zou geen honger meer hebben) Zo had Rambo zijn teken weer achtergelaten in huis (krijg sterk vermoeden dat Rambo iets van een hondje wegheeft, die laten ook vanalles achter om hun territorium af te bakenen.) Om een lang verhaal kort te maken: Madre heeft alles netjes opgekuist (Bravo, ik zou het niet kunnen) en Rambo is daarna gewoon verder gaan spelen...
Of zoals Padre eerder zei: 'Holy shit' Is het nu: 'Rambo shit!'
Wanneer het verlof is, en je niet met vakantie bent (lees: wanneer je ouders moeten werken), is het moeilijk om jezelf een hele tijd (nuttig?) bezig te houden. Zeker voor kleine Rambookes en Lebbekes, die met zichzelf geen blijf weten. En dan verlaat Lebbeke Rambo nog door naar een 'Wie' te gaan, een vriendinnetje in de buurt... Arme jongen! Hoe moet je zo'n kind dan wel gelukkig maken? Naar de speeltuin gaan met zo'n ******weer? Nee, dat gaat niet... Na allerlei voorstellen te hebben gedaan, gaande van: Teletubbies kijken (als u niet weet wat de Teletubbies zijn, prijs uzelf dan gelukkig, en ga er niet achter vragen, als u het wel weet, ik weet hoe u zich voelt!), tot: boeken lezen, ed...
Niets was goed genoeg om Rambo bezig te houden. Tot Madre zei: 'Als we van de Colruyt komen, dan ga ik met je spelen.'
Het spelen was al niet meer nodig, het woord 'Colruyt' was gevallen.. Vanaf die moment was het alleen nog maar: 'Wanneer vertrekken we? Gaan we nu eindelijk door?' Ach, een kinderhart is snel gelukkig zeker?
Aangekomen bij de eerder genoemde winkel, wilde Rambo algauw in het karretje zitten, en natuurlijk voortgeduwd worden door heel de winkel. Ik hoef u niet te vertellen dat de Colruyt daarna geplunderd was. Wonderbaar, maar niet door Rambo! Door zijn bestuurders!!
Er staat namelijk soms een potje met koekjes en snoepjes open, om te 'proeven'. En ik denk dat Madre en Padre daar wel een paar keer voorbij zijn gegaan, met gevolg dat een man van de winkel een nieuw pak moest open doen, zodat de rest van de bezoekers ook eens kon 'proeven'.
En met zo'n groot huishouden is het al meerdere malen voorgevallen dat we amper met 1 kar toekomen, ik kan u verzekeren dat wij dan beziens hebben als we de winkel uitgaan. Het gaat zelfs zo ver dat mensen denken dat we zelf een winkel bezitten, en ons komen bevoorraden bij Colruyt. Maar niets is minder waar...
Dus wanneer u ooit eens in de Colruyt zou komen, en u ziet mensen sjouwen met een kar, en een heleboel kinderen, denk dan aan ons, en lach even in uw binneste, en bedenk dan hoe dat huis er van binnenuitziet met zoveel bengels!!
Gedichtje
Omdat Padre een boekbespreking houdt, dacht ik dat ik toch ook even mijn mening mocht zeggen over iets wat ik heeeel goed vind...
Toen ik hard aan het werken was (huhum), hoorde ik ineens klein Rambotje naar zijn mama roepen.. Daar spendeer je verder geen aandacht aan omdat dat de helft van de dag zo is..