Archief

Zondag had ik me voorgesteld
in de hangmat door te brengen
tussen de stevige stammen van de bomen
dicht boven de aarde
en van de hemel ver genoeg verwijderd
om me een mens op zijn plaats te voelen.

Maar het regende.


Remco Campert

=> Ik kan het niet blijven benadrukken, je moet ook eens langsgaan bij:
https://blog.seniorennet.be/samengesteldevader

Ik zie hoe je moeders ogen stralen
De liefde heeft haar aangeraakt
Ik zoek een zin die kan vertalen
Wat jij in mij hebt losgemaakt

Slaap maar
En weet dat je welkom bent
We leven naar het moment
Dat jij hier bij ons zal zijn
Zorg maar dat je groter groeit
Voor ons heb je al een naam
Je wieg staat al bij het raam
Dus neem de tijd

Ik heb een signaal van jou gekregen
En luister hoe je hartje klopt
Ik voel je zo nu en dan bewegen
Wanneer je naar het leven schopt

Slaap maar
En weet dat je welkom bent
We leven naar het moment
Dat jij hier bij ons zal zijn
Zorg maar dat je groter groeit
Voor ons heb je al een naam
Je wieg staat al bij het raam
Dus neem de tijd

Slaap nu maar
En wacht op een goed moment
Je weet dat je welkom bent
Dus neem de tijd

Aaaah! Terwijl ik hier zit te bloggen, is het aan het onweren...
Ik wou eerst schrijven dat ik totaal geen inspiratie had vandaag, en het daarbij laten, maar ik zal u vandaag eens een diepere kijk op mijn leven gunnen.
Ik heb namelijk een ongelofelijke genoegdoening van een stevig onweer.. Soms wanneer het s'nachts onweert, kruip ik uit mijn bed, en zet ik mij, gewoon op mijn reigel van m'n raam, en geniet ik van dat onweer. Ik kan er uren naar kijken en luisteren, zeker als het dan nog es goed regent daarbij.
Ik word daar echt rustig van...een goede kalmeerpil..
Nu zijn padre en Ellen net te voet naar de winkel, maar op zo'n moment mag je niet lachen natuurlijk...wacht even, ga het raam dicht doen, want het regent binnen, dat is iets minder..
Mensen worden dan wel sneller onrustig, en bang, dat begrijp ik niet...de kans dat iemand dood gaat van een onweer is 1 op een miljoen. Dus in Vlaanderen zouden er 6 mensen door sterven, statistich gezien, je moet de pech maar hebben...
Ik zal maar al zwijgen, want ik zou zoiets weer voor hebben, en dat willen we niet zeker?!
Toch iets spectaculairs om aan je einde te komen, het is weer eens wat anders dan: 'Mijn pa is in de oorlog gestorven, of mijn ma is doodgegaan tijdens een hold-up'
Nee, geef mij dan maar deze kop in de krant:
'Annelies is gestorven aan blikseminslag'
Dat kunnen er maar 10 zeggen hier bij ons....


Annelies...

P.S: Ik ga nu verder genieten, u ook?? Aja, pas op trouwens, u kan 1 van de 6 zijn! Haha

Het heeft geen zin om na te denken
over hoe het leven zou kunnen zijn.
Een mens leeft niet van veronderstellingen,
zoiets doet alleen maar pijn.

De lucht is blauw,
en morgen weer,
dat is het enige waar je zeker van kunt zijn.

Annelies