Prelaat F. Testaert van de abdij van Postel, hield tijdens de uitvaartplechtigheid voor pater Jos Van der Veken volgende homilie. De tekst staat ook afgedrukt op het gedachtenisprentje:

----------------------

Geboren te Schoonbroek (Retie) op 19 oktober 1930, werd Jos Van der Veken op 12 september 1950 ingekleed in de abdij van Postel. Hij ontving toen de naam Bonaventura. Twee jaar later, op 12 september 1952, verbond hij zich door professie aan dit klooster. In oktober 1955 werd hij naar Rome gezonden om er theologie te studeren aan de Pauselijke Gregoriaanse Universiteit. OP 29 juli 1956 werd hij tot priester gewijd. In 1961 behaalde hij de graad van doctor in de theologie., Hij was o.a. lector dogmatiek vanaf 1958 in de abdij en vanaf 1968 in de studieconcentratie 'Agripo', tot in 1999. Van 1963 tot 2009 was hij moderator van de 'Voordrachtenreeks Pacem in Terris'. Van 4 juli 1970 tot aan zijn dood was hij studieprefect in 'Agripo' en vestiarius. Van 17 juni 1971 tot 1 februari 1988 was hij supprior en van 13 februari 1977 tot 8 juli 1986 cellier. Sinds 1988 was hij lid van het vicariaatsteam voor de vrouwelijke religieuzen van het bisdom Antwerpen en sinds 13 december 2000 vicaris in de Sint-Martinusparochie te Retie. Hij overleed onverwacht in de abdij op 30 januari 2015. Zijn uitvaart werd gevierd in de abdijkerk van Postel op vrijdag 6 februari 2015. 

Wanneer we het leven van cfr. Jos beschouwen, dan valt zijn werklust op. Hard werken, dat heeft hij van jongs af gedaan, als oudste kind in een diepchristelijk gezin uit de Kempen, als scholier van het jezuïetencollege te Turnhout, als frater in de abdij, als student in Rome. Nog voor het behalen van zijn doctoraat in Rome, werd hij als lector dogmatiek ingezet in de abdij. Daarna kwamen er steeds meer taken en opdrachten bij in de abdij, voor de orde en daarbuiten. Cfr. Jos heeft zijn netten uitgegooid (vgl. Lc 5,4), ruim en wijd: de vorming van jonge medebroeders, de uitgave van het volksmissaal, de organisatie van voordrachten, het opstellen van de protocollen van de generale kapittels van de orde, het uitvoeren van canonieke visitaties, de opleiding van gebedsleiders, het schrijven van boeken en artikels, de assistentie in parochie in eigen land en in Oostenrijk, de zorg voor de vrouwelijke religieuzen, maar ook de hulp aan mensen en gezinnen in moeilijkheden, de wasserij van de abdij, enz.

Voor dat alles mogen wij cfr. Jos dankbaar zijn of liever voor dat alles mogen wij God dankbaar zijn! Immers, cfr. Jos heeft niet op eigen kracht gewerkt. Dat alles heeft hij maar kunnen doen met Gods genade. 'Niet ik (ben het, die werk)', schrijft de heilige Paulus, 'maar de genade van God met mij' (1 Kor 15,10). Laten we God danken voor het goede en het schone dat Hij door het leven en werken van cfr. Jos tot stand gebracht heeft. Laten wij God danken voor de laatste maanden van zijn leven in deze wereld, waarin hij met raad en daad bijgestaan werd door dokter G. Michiels. Laten wij God dankbaar zijn voor de tweevoudige genade die cfr. Jos op zijn sterfdag te beurt gevalllen is. De kanker was uitgezaaid. Hij vreesde het aftakelingsproces en hij wilde in de abdij sterven. Welnu, hij is gestorven zonder aftakeling, zonder pijn, in zijn slaap; en hij is in de abdij gestorven. Hij is ook niet alleen gestorven, hij is met Jezus gestorven, een sterven dat leven betekent , leven met Jezus voor altijd. 'Als wij met Jezus gestorven zijn, zullen wij met Jezus leven' (2 Tim 2.11). Dat is de kern van het geloof: de verrijzenis. Cfr. Jos heeft haar in velerlei toonaarden bezongen. Met al zijn werken en zwoegen, heeft hij ons dichter bij Jezus willen brengen, de verrezen Heer. Cfr. Jos was op de eerste plaats een norbertijn, een priester, een man Gods, een getuige van de verrezen Heer. Ook daarvoor, voor wie hij ten diepste was, zijn wij God dankbaar, 'Blij Dankbaar', zoals de titel van zijn laatste boek luidt.

'Mensen die Christus navolgen, dragen zijn naam. Zij worden christenen genoemd. Zij getuigen van Jezus' verrrijzenis. Zij getuigen dat Hij leeft. Jezus is voor hen veel meer dan een goed voorbeeld dat tot navolging strekt. Jezus leeft. Hij trekt met hen op. Hij doet beroep op hen om zijn werk verder te zetten en te getuigen van zijn boodschap. Wat het christendom uniek maakt, is dat zijn stichter niet dood is, maar leeft. Daar begint het.

Nu nog gaat de Heer met ons. Nu nog spreekt Hij ons aan. Nu nog verwacht Hij van ons dat wij getuigen. 'Maar als Christus niet is opgewekt, is onze verkondiging zonder inhoud en uw geloof zinloos ', zegt Paulus (1Kor 15.14). 'Als Christus niet is opgewekt, is uw geloof nutteloos...' (1Kor 15,17). Leeft Hij ook voor ons? Kunnen ook wij van Hem getuigen (...)? Ons Christen-zijn staat of valt met ons geloof in de verrijzenis van Christus.'   (Blij Dankbaar, p. 65)

----------------------------------

Jos Van der Veken werd geboren en groeide op in Schoonbroek, als oudste van een landbouwersfamilie van tien kinderen. Hij studeerde aan het Sint-Jozefscollege in Turnhout, trad in 1950 in bij de norbertijnen van Postel en werd in 1961 doctor in de theologie in Rome.

Tot voor kort heeft pater Jos Van der Veken zeer vele activiteiten op diverse terreinen ontplooid. Je kan daarover heel wat details lezen in zijn overlijdensbericht.

Drie aspecten wil ik kort onder de aandacht brengen: de auteur, de organisator, de pastor.

Tien jaar (1963-1972) lang was hij liturgisch adviseur bij Brepols. In die periode publiceerde hij een aantal liturgische werken, bestemd voor het grote publiek en ook de volksmissalen. Toen in 1990 de abdij van Postel haar 850-jarig bestaan vierde, schreven vier Postelse norbertijnen een gebedenboek 'Bezinningen bij Gods woord van dag tot dag'. Jos Van der Veken nam een belangrijk deel van de teksten voor zijn rekening. Het 750 bladzijden tellende werk, door Brepols in een handig formaat uitgegeven, blijft een bijzonder rijk, actueel en boeiend gebedenboek. Het laatste uitgegeven werk van Jos Van der Veken verscheen in 2011. Op vraag van de norbertinessengemeenschap van Oosterhout (Nederland), die in 2011 haar 740-jarig bestaan vierde, schreef hij onder de titel 'Blij Dankbaar - Spiritualiteit van het liturgisch jaar'  (Uitg. Halewijn) een aantal bezinnende en informatieve teksten 'die helpen om de topmomenten van het liturgisch jaar bewuster te beleven'.

Vanaf 1964 was pater Van der Veken organisator en moderator van 'Pacem in Terris'. Samen met zijn medewerkers slaagde hij er elk jaar opnieuw in bekende Belgische en Nederlandse  personaliteiten uit de religieuze, culturele, politieke wereld naar Postel uit te nodigen voor een lezing. Die voordrachten kenden vele jaren een zeer groot succes in Noord en Zuid.

Ondanks zijn drukke bezigheden, ook in het buitenland, ging Jos Van der Veken vanaf 2000  geregeld voor in de eucharistieviering in de Sint-Martinusparochie van Retie, wanneer pater Jaak verhinderd was. Hij deed dat op een rustige, eenvoudige manier met telkens toch wel een inhoudrijke homilie.

De epiloog van zijn boek 'Blij Dankbaar' luidt als volgt:

Blij dankbaar

een jaar door

gingen we op weg:

aan de hand van de Heer,

geliefd door de koning,

vol geestdrift,

nooit vergeten,

in geloof op weg,

met de stok in de hand,

echt en oprecht,

kiezend voor het leven,

met het gelaat van de heer ons toegewend,

even zeker als de dageraad,

als mensen van vrede.

--------------------------------------

(In 'Retiese Koppen' van René en Paul Stappaerts, vind je een uitgebreide bijdrage over pater Jos Van der Veken.)

Dirk Draulans:

'Mollen zijn fascinerende diertjes die we zouden moeten koesteren, want ze hebben een fantastische levensstijl ontwikkeld in een biotoop dat niet het onze is. Ze lopen dus niet in onze weg.

Maar nee hoor, mollen wekken wrevel op als ze hun hopen grond op onze gazon duwen. Iets wat ik nooit begrepen heb. Ik zie liever een wat wild grasveld in de tuin, met indien nodig hier en daar een molshoop, dan zo'n gemillimeterde groene laag gazonbeton waarin amper leefruimte is voor diertjes en plantjes. Een tuin kan zo mooi zijn als hij wat ruimte geeft voor wildheid - zo is ook de meest gecultiveerde dame zoveel aantrekkelijker als ze een wild kantje heeft.'

Pater Ludolphus Van Genechten (Geel, 28 juli 1867-Tienen, 20 december 1935), norbertijn van Postel, was de eerste Postelse missionaris. Van 1899 tot 1913 en van 1919 tot 1930 verrichtte hij missiewerk in Congo.

Toen Duitse soldaten in 1914 de Retiese markt platbrandden, werd ook pater Van Genechten, die toevallig als priester in de Sint-Martinusparochie assisteerde, als gijzelaar een tijdlang door de Duitsers meegenomen.

Pater Van Genechten heeft tijdens zijn missionarisjaren vele brieven geschreven. Een deel daarvan, over de beginjaren van zijn werk in Congo, wordt bewaard in het abdij-archief van Postel.

Archivaris pater Ivo Billiaert heeft in Molenijzer, het contactblad van de abdij, al een aantal brieven gepubliceerd. Zij schetsen een boeiend beeld van Congo, het onvoorstelbaar harde leven van missionarissen en hun motivatie/inspiratie om het missiewerk vol te houden.

---------------------------------------

Molenijzer, Driemaandelijks Tijdschrift, Abdij der Norbertijnen van Postel, Abdijlaan 16, 2400 Mol.

Abonnement:

voor België: 14 euro; rekeningnummer: 419-4010204-58

voor Nederland; 17 euro; rekeningnummer: BE95 4194 0102 0458

-------------------------------------------------------------------

Door buurtbewoners werd geconstateerd dat er op de Hoevendijk in Retie en op de Retiebaan in Kasterlee jaarlijks nogal wat padden overreden worden wanneer zij op trek zijn van hun overwinteringsplaats in het bos naar hun voortplantingspoel (februari - maart).

Daarom organiseren de Natuurpunt afdelingen Wamp & Neten en Kasterlee, in samenwerking met de natuurvereniging Den Bunt en met steun van de gemeenten Retie en Kasterlee, een paddenoverzetactie.

Op 25 en 26 januari worden verschillende honderden meters scherm geplaatst langs de Retiebaan en de Hoevendijk, zodat amfibieën (padden, kikkers en salamanders) de baan niet meer kunnen oversteken, maar in de plaats daarvan in ingegraven emmers terecht komen.

Dat betekent dat die emmers vanaf dan dagelijks 's morgens geledigd moeten worden, waarbij de amfibieën geteld en de baan overgezet worden, en dit vanaf maandag 26 januari tot zo lang de paddentrek duurt. Afhankelijk van het weer (het mag niet te koud, te heet of te droog zijn) kan dit duren tot in april.

In het laatste nummer van 'Molenijzer', het contactblad van de norbertijnenabdij van Postel, geeft pater Benny toelichting bij de aan de gang zijnde renovatiewerken van het gastenkwartier.

Die werken waren na 45 jaar gebruik van het gastenkwartier, dringend nodig, aldus de gastenpater. Zalen en kamers krijgen een opfrisbeurt. Bedden worden vervangen. Elektriciteit en sanitair worden vernieuwd. De gehorigheid van het gebouw wordt aangepakt. Bovendien worden in uitvoering van een decreet van de Vlaamse Overheid, de nodige aanpassingen doorgevoerd i.v.m. de toegankelijkheid en de brandveiligheid.

Het gastenkwartier van de Postelse abdij telde in 2014 meer dan 4000 overnachtingen. Hiervan is meer dan 40% voor rekening van jongeren (onder 30 jaar). De belangstelling voor een verblijf in de abdij van Postel is dus zeer groot.

Als de werken hun normale verloop kennen, opent het gastenkwartier van de norbertijnenabdij van Postel vanaf de tweede week van juli opnieuw zijn deuren.

In WZC Annadal in Retie overleed op maandag 12 januari Pros Oeyen, echtgenoot van Zefa Borgers. Hij werd geboren in Neerpelt op 11 december 1926.

Pros Oeyen studeerde rechten aan de Katholieke Universiteit van Leuven. Na een korte tewerkstelling op het Ministerie van Landbouw in Brussel en op het kantoor van notaris Georges Van Ussel, bouwde hij zijn loopbaan verder uit in de verzekeringssector van de regio Turnhout.

Buiten zijn met zorg uitgeoefende professionele activiteiten, liet Pros Oeyen zich al vlug opmerken door zijn grote belangstelling voor en kennis van de geschiedenis en de natuur van Retie en de Kempen.

Hij engageerde zich in het Davidsfonds-Retie, waarvan hij vanaf 1971 tot 2001   voorzitter was. Gedurende die drie decennia ontplooit Davidsfonds-Retie een brede waaier van activiteiten: Vlaamse actie, religieuze vorming en ontwikkelingssamenwerking, gemeente-, streek-, en Europees beleid, kennismaking met andere landen, culturen, volkeren, heemkunde, poëzie, sport en uitstappen, concerten en kleinkunst, boekenbeurs, opstel- en tekenwedstrijden, vieringen.

Hij was medeoprichter van het Edward Sneyersfonds in 1972 en was er tot de stopzetting van de activiteiten in 2007, de voorzitter van. Het Fonds zorgde voor de heruitgave van ‘Bijdrage tot de Geschiedenis van Retie’, en de uitgave van ‘Gedenkboek Edward Sneyers’. Bovendien heeft het Fonds in de 35 jaar dat het bestond, meerdere Retiese culturele initiatieven financieel ondersteund.

Van 1991 tot 2005 was Pros Oeyen voorzitter van de Kerkfabriek van Sint-Martinus. Onder zijn voorzitterschap werden het buitenmetselwerk en de brandglasramen gerestaureerd in opdracht van de gemeente met financiële inbreng van de Kerkfabriek. Ook aan de bewaring en de inventarisering van het kerkarchief werd veel aandacht besteed.

In 1972 behoorde Pros Oeyen tot de oprichters van de fiets- en wandelclub De Bokkenrijders, die tot op de dag van vandaag actief is. De club behoorde tot de pioniers van het in groep wandelen en fietsen en deed dat op een non-conformistische manier: gemengd én kinderen, geen fietsuniform, alle soorten fietsen. Pros Oeyen was, in het bijzonder voor de wandelingen, de onvermoeibare en creatieve organisator en gids. Hij heeft vele mensen de kans gegeven het natuurschoon van het eigen dorp en van de Kempen te ontdekken. Maar ook Nederland, de Ardennen, Luxemburg en de Eifel werden befietst en bewandeld.

Voor die jarenlange inzet voor onze Retiese gemeenschap, voor de schoonheid en de vreugde die velen dankzij hem mochten ervaren, verdient hij onze diepe en warme waardering en dank.