Maandag 29 januari 2007

stilte

                               Waarom is het zo moeilijk stil te zijn?

Omdat onze ego zo hard wil roepen om gehoord te worden, uit angst om te sterven.
We lopen onze ego achterna en denken dat we dat zelf zijn, hoe vaak zeggen we niet: "zo ben ik niet" "Ik lieg nooit" "ik twijfel niet aan mezelf" "...."
dat zijn paniekkreten van onze ego. Juist dat wat we over onszelf steeds herhalen zijn we zelf. Doe maar eens de proef op de som.
Vorige week zei ik nog en ik hoorde het me twee keer herhalen: "ik maak me geen zorgen op voorhand. Ik heb mezelf in de hand, problemen van de toekomst kunnen misschien opgelost geraken voor het problemen worden en ik ben me er goed van bewust, ik maak me niet nodeloos ongerust...." Toen ik uitgesproken was, wist ik dat dit mijn probleem is: zorgen maken op voorhand voor er problemen zijn. Maar mijn ego wil me iets anders wijsmaken, zodat ik het niet kan rechtzetten en ik mijn ego niet kan bijsturen. Onze ego is sterker dan wijzelf. Onze ego is destructief, net zoals de schorpioen. "Ik zal je niet steken, echt niet..." en juist dan weet je dat je het wel zal doen, omdat het sterker is dan jezelf, je ego is sterker dan jij.

         Daarom is stilte zo moeilijk omdat je in stilte naar jezelf
                           luistert en niet naar je ego

         Waarom zijn mijn woorden zo mechanisch en klinken ze als slogans?

Omdat woorden zo zijn, woorden verwoorden niet het echte, woorden stromen automatisch uit je mond, en meestal zijn die al eens gebruikt, een ego gebruikt woorden om te misleiden, kopieert woorden. Woorden die je ergernis willen uitdrukken versmoren de juiste oorzaken van je ergernis. Woorden in een ruzie gebruikt worden oorlogswapens en de ruzie escaleert omdat je ego de ruzie wil winnen. Als je ruzie maakt in stilte, is het zo opgelost, als je in stilte de juiste oorzaak van je kwaadheid achterhaalt, zul je zien dat het bagatellen zijn.

                 In stilte vind je jezelf, in stilte ontdek je de anderen.
                     In stilte breek je uit de stilte, breek je uit jezelf
                            In stilte leef je intens met jezelf
                              zodat er plaats is voor de ander

Geschreven door reincastle om 00:00 Stuur door Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Maandag 29 januari 2007

Absurditeit van onze ego

Er ontsteekt een zware bliksemstorm. De steppe staat in een mum van tijd in lichtelaaie. De dieren die zich nog kunnen redden, rennen voor hun leven. Een olifant en een schorpioen komen samen aan de grote rivier die hen scheidt van de veiligheid. De schorpioen schreeuwt om hulp en smeekt de olifant om hem op zijn rug mee naar de overkant te nemen. De olifant kijkt hem wantrouwig aan. "Please, ik zal je niet steken, wat voor zin heeft dat? Jij bent mijn enige redding en ik zal je eeuwig dankbaar zijn!" De smeekbede van de schorpioen doet het kleine olifantenhartje smelten en hij laat hem op zijn rug kruipen. Veel tijd om te onderhandelen hebben ze niet, het is zwemmen of verzuipen of liever verbranden. Juist in het midden van de rivier, het diepste punt, ontkrult de schorpioen zijn staart en steekt de olifant in zijn nek. De olifant voelt de verlamming opkomen en zinkt traag weg, met op zijn lippen nog de laatste wanhopige vraag: " waarom???"
De schorpioen zinkt met hem met op zijn lippen de laatste woorden : " het was sterker dan mezelf"

Geschreven door reincastle om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 29 januari 2007

waar is mijn middelpunt

Ik ben het kwijt. Verloren geraakt ergens in een hoekje van de wachtzaal van intensieve zorgen. Wel wachtzaal...vieze vuile gang zonder verluchting en met veel triestige radeloze mensen. Mijn schoonvader heeft een hartaanval gehad en ligt nu hier, ergens in Buenos Aires, vergeten in een bedje. Hij is heel zijn leven staatsambetenaar geweest in Argentinië en nu is de staat hem liever kwijt dan rijk. Hartverscheurend. Frustrerend. Hard en wreed. Er is geen geld voor zijn behandeling, lees ik op de lippen van mijn echtgenoot, "wij doen alles wat we kunnen" hoor ik de artsen zeggen. Maar ik weet beter, sorry, ik wil niet eigenwijs zijn, niet onhebbelijk pretenzieus overkomen, maar in Europa gebeurd dit anders."Dit is Argentinie en er zijn hier systemen, systemen die je moet volgen" hoor ik de medische en financiele wereld murmelen. Ik kan er echt niet bij. Hun kennis is dezelfde, hun capaciteiten zijn dezelfde, de hartspecialist heeft 15 jaar in USA gewerkt, dat is geen uil. En toch als mijn schoonvader in intensieve zijn tweede hartaanval krijgt, staat hij erbij en kruist hij zijn armen.

Ik ben mijn centrum kwijt, ik zoek vergeefs het middelpunt en mediteer me te pletter, maar het is weg. Ofschoon mijn man en ik redelijk kalm zijn, niettegenstaande de omstandigheden, lukt het ons toch niet om deze muur van irritante negligentie te overbruggen met liefde en kalmte.

Het is niet alleen ons verdriet en frustratie die ons uit ons evenwicht brengt, de negatieve en triestige energie die door de wachtgang sluipt, keldert elke poging tot het "niet-denken". Radeloos zoeken we een oplossing voor "papa" . Er zijn er voor handen, we hebben keuzes of toch niet...:

*humaan sterven dicht bij zijn familie? Onmogelijk want op intensieve mag je er maar een half uurtje bij. "En meneer is niet terminaal", zegt de arts ons, ik hoor hem denken: "dat zullen we nooit toegeven"

*hem een normale behandeling geven (goede opvolging van de stent ; bijpass ; ...) onmogelijk daar is geen geld voor. De staat zou het moeten betalen, maar die doet dat niet, wij kunnen het niet betalen alhoewel het prive ziekenhuis waar dit alles op normale manier gebeurd maar 1 kilometer verderop staat. De artsen zeggen: " we hebben al een stent gezet" jaaa maar hem niet opgevolgd, dus is hij terug geblokkeerd en daardoor heeft hij zijn tweede infarct gekregen "nee, nee, we konden niets meer doen" hoor ik hen in de verte nog brabbelen, maar ik ben reeds vertrokken, deze leugens zijn te zwaar om dragen.

*informatie zodat we weten waar we nu voor staan, een nieuw hart kunnen ze ons niet meer geven, ze hebben het mismeesterd dus daar is niets meer aan te doen. Maar de ontkenning, de lacune aan informatie, de leugens ....

Mijn man en ik zijn ons middelpunt kwijt, stilaan verglijden we in paniek, maar toch ergens diep tussen ons beide in vinden we af en toe weer de houvast, samen, de kalmte om te aanvaarden wat is misgelopen. Om te aanvaarden waar we voor staan en waar we samen door moeten.

Geschreven door reincastle om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 12 januari 2007

sufi verhaaltje

Een man is op doorreis. s'Nachts komt hij aan de voet van een rivier. Aangezien hij die moet oversteken, wacht hij liever tot het licht wordt. Hij zet zich aan de oever neer en speels gooit hij de stenen die hij naast zich vindt in het water. De maan trekt in rimpels over het wateroppervlak, de man kijkt naar het mooie schouwspel en gooit steeds meer stenen. De zon komt traag op tussen de bomen en net als hij de laatste steen wil werpen, schittert deze in de eerste zonnestralen. De kleuren spatten in het rond. De man kijkt verbaasd naar de steen in zijn hand en ziet dat het een diamant is. Hij heeft heel de nacht diamanten in de rivier geworpen, denkende dat het stenen waren. Nu rest hem nog maar eentje....

Gelukkig heeft hij die ene nog en wierp hij niet alle diamanten des levens in de snelstromende rivier.

Geschreven door reincastle om 16:10 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 12 januari 2007

"Zonder revolutionaire theorie kan er geen revolutionaire beweging bestaan"

Zalig toch!! Dan moeten we alleen maar gewoon geen theorieën meer verzinnen en dan wordt echt alles rustig? Als we allemaal met respect naar elkaar toe leven, elkaar de ruimte geven en niet verlangen wat anderen hebben, maar blij zijn dat ze er zijn en wie ze zijn, en samen delen wat we hebben, hoeft dus al die revolutionaire troep niet meer?
Heel eenvoudig, ik had het zelf niet kunnen verzinnen. Kan er even iemand dit aan de rest van de wereld uitleggen?

Geschreven door reincastle om 00:05 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 12 januari 2007

Het leven is geen maskerade, het is mooier.

Waarom zou je een masker opzetten als je zo een lief snoetje gekregen hebt?

Probeer het eens zonder, je zal versteld staan van de complimentjes.

Je zal jezelf voelen ontpoppen.

Geschreven door reincastle om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 11 januari 2007

Oog om oog...of toch niet?

Grote zus en klein broer spelen samen in de tuin. Mama is even gerust,ze kan de pagaders gadeslaan vanuit haar leeszetel gadeslaan. Het boek waar ze in begonnen is, is heerlijk leesplezier. Grote zus begint plots te wenen. Moeder kijkt even de tuin in en ziet dat kleine broer aan haar haar trekt. Grote zus vraagt hulp aan mama, minstens een bestraffend woordje voor kleine broer... Maar mama legt haar uit dat kleine broertje dat nog niet verstaat. Hij begrijpt niet dat dat pijnlijk is. Grote zus kijkt kleine broer wantrouwig aan. Mama is alweer in haar boek verzonken. Tot plots weer geween, nu is het kleine broer die het uitschreeuwt. Mama loopt opnieuw de tuin in, ze ziet nog net dat grote zus aan het haar trekt van kleine broer "wat doe je nu?" vraagt mama ongerust. "Je weet dat dat pijn doet!"
"ja ik wel en nu kleine broer ook." zegt grote zus rustig.

Geschreven door reincastle om 23:10 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 11 januari 2007

Lachen is gezond

Als je lacht, echt lacht, lacht van diep, stopt je verstand, want je verstand kan niet

lachen. Het is gestructureerd om ernstig te zijn, serieus te zijn. Het moment dat je

lacht, komt dat geklater niet uit je geest, het komt van dieper, van echter, vanuit

je zelf

Geschreven door reincastle om 22:57 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 11 januari 2007

Creativiteit

Gelijk wat je doet, doe het met een lach, met plezier, met al de liefde voor wat je doet, met passie! Dan doe je het met creativiteit. De muze zit in je, in je lach, in het plezier, in je amusement. Zo word je creatie jouw, en jij wordt jouw creatie, dan is het goddelijk. (Osho)

Geschreven door reincastle om 22:45 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 11 januari 2007

Het pure spul

Soms zou ik gewoon beter een kopje koffie drinken in plaats van deze onzin te schrijven...

Geschreven door reincastle om 22:33 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 11 januari 2007

De mens is verstand

Het woord "mens" (man in het engels) komt van het sanscriet: man, dat verstand wil zeggen. Als we begrijpen hoe het verstand, de hersenen werken, kunnen we misschien de "mens" en zijn mogelijkheden doorgronden. Als we het menselijke "verstand" analizeren, kunnen we misschien ook het verleden van de "mens" verstaan, net zoals zijn heden en zijn toekomst. De mens als lichaam is geen "wezen" het is een reiziger. We zijn steeds in verandering, onderweg, opweg naar anders zijn. We evolueren soms naar beter soms naar slechter. Maar we zijn steeds in beweging. Beneden ons hebben we de natuur, boven ons hebben we de cosmos. De mens zit er midden in, hij is niet het centrum, hij staan er gewoon midden in, op weg naar beneden of op weg naar boven. De mens is op reis naar zijn twee eeuwigheden. Ene is de natuur, de andere is het overstijgende. Sommigen noemen het God, anderen noemen het De Energie, laat mij het ons Doel noemen. De mens zit dus juist tussen deze twee eindeloosheden in.

We staan er niet alleen tussen, we zijn ook een deel van deze twee. Een deel zowel van de natuur als een deel van het Overstijgende. Daarom zijn we steeds in dualiteit. Deze twee krachten trekken ons ofwel omhoog ofwel omlaag. We zijn een deel van hen, maar we "zijn" niet hen. We moeten nog ergens naartoe, net zoals een reiziger zijn laatste trein moet halen, of moet inchecken en de file voor ons eindeloos is. Als we daarna eindelijk rustig in de trein zitten, of op onze vlucht zitten en de handbage opgeborgen is, keert onze rust even terug, maar niet voor lang. Daarna komen er vertragingen, andere reizigers stappen op, de wagon loopt vol. Er is geen ruimte. We willen er weer uit, maar er zijn teveel drempels.

We kijken soms slinks naar de pasagiers in eerste classe. Die zitten heerlijk breed, mogen eerst op en af het vliegtuig. Zij hebben ruimte, krijgen meer aandacht, meer keuzes in de films. Misschien hebben ze wel beter stewards ?
En eigenlijk kunnen we allemaal eerste classe vliegen of reizen, zelfs eerste classe leven. Rustig en met ruimte. Meer keuzes of liever minder keuzes nodig, omdat we tevreden zijn en we minder valse verlangens koesteren. Eerste classe maak je in je hoofd, in je eigen hart. Gewoon het centrum vinden van onszelf om zo de rust en de ruimte in ons te vinden. Leven is nu eenmaal reizen, probeer dat dus te doen met classe. Verlangens zorgen voor stress, iets willen geeft ons een drang die ons onrustig maakt. We moeten niet wachten tot de anderen ons de rust geven, een betere service geven, wij zelf moeten aan onszelf een betere service geven. Zodat we heerlijk zalig eerste classe kunnen reizen al is het in een huifkar.

Geschreven door reincastle om 22:28 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 11 januari 2007

Dit zijn

akkoorden die ons vertrouwd in de oren klinken, maar hoe meer ik erover lees hoe we ze eigenlijk in praktijk zouden moeten brengen, hoe meer ik tot de vaststelling kom, dat ik er niks van bak. De momenten dat ik het een beetje door had, heb ik reuze grote levensproblemen kunnen oplossen. Wat een ego...alsof mijn levensproblemen reuze groot zijn, en wat een giller dat mijn leven een probleem zou zijn... en daar is het eigenlijk mee begonnen. Mijn zoektocht naar de leegt, naar het niets, nog altijd niets gevonden uiteraard, maar het schijnt dat ik op goede weg ben. Ik ben eerst en vooral begonnen met niets meer te doen. Dat was al een zalige openbaring. Daarna ben ik begonnen om niets meer te denken, geen sinecure, en ik slaag nog steeds de bal mis, maar ik denk...voila te laat.

Op mijn zwerftocht naar het niets vond ik vorige week dit: Mooi! bedankt Rik Torfs.

"IK zeg altijd wat ik denk." Dat hoor je wel vaker. Vooral mannen pakken er graag mee uit. Daarbij kijken zij trots en lichtjes hanig in het rond, geheel en al bereid om bewonderende blikken in ontvangst te nemen. Sjonge, stoer, hoe dapper toch: iemand die altijd zegt wat hij denkt. Een held. Mannen zijn graag helden. Anders hadden ze net zo goed een vrouw kunnen zijn.

Rik Torfs

Geschreven door reincastle om 18:24 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 11 januari 2007

Doe steeds het maximum, doe je best

Het beste van jezelf geven, verandert eigenlijk elk moment, het zal verschillen naargelang je je goed of slecht voelt. Onder gelijk welke omstandigheid zal "het beste" steeds anders zijn, maar als je je best doet, kan je jezelf niets verwijten, al geven de omstandigheden niet altijd een succes. Doe gewoon je best en vermijd steeds jezelf te verwijten, beoordelen, veroordelen en zoek geen uitvluchten, ook niet voor jezelf. Verstop je ook niet achter jammerklachten.

Geschreven door reincastle om 18:13 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 11 januari 2007

Doe geen voorspellingen, veronderstellingen

Probeer de moed op te brengen om te vragen en uit te drukken wat je zelf werkelijk wil. Comuniceer met anderen in een meest mogelijk klare taal, misverstanden, dramas en verdriet vermijdend. Alleen al door dit akkoord zal je zien dat je je leven totaal kan veranderen.

Geschreven door reincastle om 18:10 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 11 januari 2007

Neem niets persoonlijk op

Wat anderen zeggen en doen is een projectie van hun eigen waarheid, van hun eigen droom, realiteit, hun eigen Maya (illusie). Niets van wat ze doen heeft eigenlijk met jouw te maken. Als je immuun wordt voor de opinies en daden van de anderen, kan je veel lijden en vermeend slachterofferschap achter je laten.

Geschreven door reincastle om 18:05 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 11 januari 2007

Sta achter je woorden

Spreek met integriteit. Zeg enkel wat je wil zeggen, druk je simpel uit, draai niet rond de pot, zodat je zelf verstrikt raakt in je eigen woorden en gedachten. Probeer niet te roddelen. Misbruik de kracht van het gesproken woord niet, als je iets zegt, zeg het vanuit je hart en met liefde en respect.

Geschreven door reincastle om 18:01 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 11 januari 2007

Geschreven door reincastle om 17:55 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 11 januari 2007

"Al wat vorm heeft is leeg, al wat leeg is heeft vorm."

en in die leegte vind je vorm

Geschreven door reincastle om 17:51 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 11 januari 2007

zaadjes

Woorden zijn zoals zaadjes, en de menselijke geest is de voedingsbodem, maar enkel de zaadjes waar we klaar voor zijn zullen ontspruiten.-tolteekse vers.

Geschreven door reincastle om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Reageer op dit bericht

Rik Torfs

Meer van Ook een kopje koffie?