Het Nationaal Monument 

Deze 22 meter hoge obelisk herdenkt de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Urnen in de achtermuur bevatten grond uit de provincies en overzeese rijksdelen. 

De drie geboeide mannen aan de voorkant staan voor de ellende van de oorlog, waarbij de gekruisigde man in het middelpunt refereert aan de kruisiging van Jezus. 

De twee mannen aan de zijkanten van de pilaar symboliseren het verzet; de linker figuur beeldt het verzet van de intellectuelen uit, de rechterfiguur het verzet van de arbeiders. De honden bij deze figuren verbeelden smart en trouw. De vrouw met het kind en de duiven symboliseert de overwinning, vrede en nieuw leven. Omhoogvliegende duiven op de achterzijde van de zuil verwijzen naar de bevrijding. 

Om de pyloon staat een gebogen gedenkmuur waarin twaalf urnen met aarde zijn ingemetseld. De urnen zijn gevuld met aarde van fusillade- en erebegraafplaatsen uit de toenmalige elf provincies, en de 22 erevelden uit het voormalig Nederlands-Indië. Voor de urnen uit de provincies bevinden zich de provinciewapens, voor de urn uit Nederlands-Indië bevindt zich het wapen van het Koninkrijk der Nederlanden. 

De tekst op deze muur luidt: 

"Aarde, door het offer gewijd, samengebracht uit gans het land, teken tot in verren tijd van heugenis en vasten band." 

Het Koninklijk Paleis 

Het Koninklijk Paleis (Paleis op de Dam) dat op houten palen rust en dat van oorsprong het stadhuis is. De koninklijke familie woont hier niet maar wel in Paleis Huis ten Bosch in Den Haag. Het symboliseerde de macht van het 17^de eeuwse Amsterdam. Het wordt nu nog alleen voor staatsgelegenheden gebruikt. In januari 2013 kondigde koningin Beatrix aan dat zij afstand wilde doen van de troon. Op 30 april 2013 werd, na een ceremonie in de Nieuwe Kerk, kroonprins Willem-Alexander als koning ingehuldigd. Met 46 jaar werd hij de jongste vorst in Europa en de eerste Nederlandse koning in 123 jaar. 

toegang : 12,50 euro, open van 10h tot 17h

De buitenkant oogt niet erg spectaculair, maar de binnenkant met zijn marmeren galerijen vertonen nog steeds de grandeur van de zeventiende eeuw. 

De Nieuwe Kerk 

Naast de Nieuwe Kerk hebben we uiteraard nog de Oude Kerk (in de buurt van de Walletjes) en ook de bekende Westerkerk (naast het Anne Frank huis) die we straks nog zien. 

Nu, zo nieuw is deze kerk nu ook niet meer ! De Oude Kerk werd te klein bevonden door de enorme groei van de stad in de tweede helft van de 14e eeuw. 

De bouw van de kerk is begonnen begin 15de eeuw en werd in verschillende fases gebouwd over een periode van meer dan 100 jaar ; tussendoor en later werd de kerk meermaals door meerdere branden geteisterd en zwaar beschadigd. 

Zeker de grote brand van 1645 vernietigde alles wat binnenin de kerk was, gezien het volledige dak instortte. Het interieur van de kerk dateert dan ook grotendeels van ná de grote brand van 1645 ; de oorspronkelijke gotische bouwstijl werd wel bewaard, maar hier en daar zagen we toch de eerste renaissance stijlen hun intrede doen. Combinatie van vooral laatgotische stijl met renaissance inbreng 

De kerk heeft geen echte toren, tot 2 x toe probeerde men een toren te bouwen, maar door geldgebrek (bouw stadhuis, nu koninklijk paleis) is het nooit van gekomen. 

hier worden de Nederlandse vorsten gekroond : van Willem I in 1815 tot koning Willem-Alexander in 2013. 

Nog op de Dam : 

Madame Tussauds 

toegang 22 euro (10h00-20h00) 

In het museum staan verschillende wassen beelden opgesteld van wereldberoemde personen en bekende Nederlanders uit de sportwereld, de politiek en de filmwereld. Het veranderde van een statisch museum in een interactieve attractie. Alle beelden worden in de Tussauds Studio’s in Londen gemaakt. De creatie van een beeld duurt zes tot twaalf maanden, afhankelijk van de interactiviteit van het beeld.

De vestiging in Amsterdam werd in 1970 geopend in een gebouw aan de Kalverstraat. Markant hierbij was het wassen beeld van de vaste portier bij de ingang. In 1991 verhuisde het museum naar de Dam in een deel van het gebouw van kledingwarenhuis Peek & Cloppenburg. 

Soms wordt een beeld verwijderd wegens ophef over de persoon. Dit is in 2022 gebeurd met die van Marco Borsato .Bij Michael Jackson was er twijfel, maar is het beeld gebleven. 

Beelden van o.a. Anne Frank, André Hazes, Herman Brood, Koningshuis, Vincnt Van Gogh, maar ook buitenlandse beelden (Obama, Adèle, Michael Jackson, Mahatma Gandhi, Ed Sheeran) 

De Bijenkorf 

De Amsterdamse Bijenkorf is met 20.000 m² de grootste vestiging van de winkelketen. Op de 5e etage bevindt zich een restaurant met uitzicht over Amsterdam. 

Paalt aan het beursplein aan De Beurs van Berlage 

Dateert van 1903, werd geopend door Koningin Wilhelmina. Stijl neoromaans en jugendstil.

Het gebouw staat op de lijst van de 1000 belangrijkste gebouwen van de 20ste eeuw (lijst van architecten). 

“duur uw uur” en “beidt uw tijd” : komt uit een gedicht (boodschap : neem uw tijd voor alles en gebruik uw tijd goed) 

is nu een congrescentrum. 

Anantara Grand Hotel Krasnapolsky is een vijfsterrenhotel aan de Dam in Amsterdam. Het hotel heeft 402 kamers, een congrescentrum, twee restaurants (waarvan één met een Michelinster) en een bar. Dateert van eind 19 de eeuw. Toen al was het hotel het enige in Amsterdam dat warm water en telefoontoestellen in elke kamer had. 

reken nu op ca 300 euro per nacht 

Magna Plaza = shopping centrum (voormalig postkantoor)

mengvorm van Neogotisch en neorenaissance), gebouwd eind 19° eeuw ; later vervallen en gerestaureerd, winkelcentrum sinds 1992. 

De grachtengordel zijn vier grachten rond het historisch centrum. In eerste instantie werd de Singel verbreed die reeds bestond en voor het vervoer van goederen gebruikt werd. Vervolgens werden de Herengracht (1586-1909), de Keizersgracht (1612) en de Prinsengracht (1612) gegraven die elk 25 m breed waren. 

Aan de eerste gracht, de Herengracht, kwamen zich gegoede handelaars vestigen. Hun huizen zijn om het mooist en om het luxueust. Met name de Gouden Bocht staat bekend om zijn grote en fraaie grachtenpanden. 

De tweede gracht, de Keizersgracht, werd zo genoemd ter ere van Keizer Maximiliaan I. Dit is één van de mooiste grachten van de stad. De Keizersgracht is de middelste van de drie Amsterdamse hoofdgrachten, genoemd naar keizer Maximiliaan van Oostenrijk. Met een breedte van 31 meter is het de breedste gracht in de binnenstad. Tegelijk met de Herengracht en de Prinsengracht werd met de aanleg begonnen in 1612. 

Als het ’s winters vriest is varen op deze gracht verboden zodat het ijs ongeschonden blijft. Zodra het ijs dik genoeg is kunnen de Amsterdammers dan schaatsen op de Keizersgracht. Ook kan dan de Keizersrace worden gehouden, een sprintwedstrijd op het natuurijs van de gracht. 

De derde gracht, de Prinsengracht, verwijst naar Willem de Zwijger. De oude pakhuizen en de nabijgelegen wijk De Jordaan zorgen ervoor dat hier een meer intieme sfeer heerst. De grachtengordel werd in 1665 uitgebreid tot aan de Amstel. We zien verschillende soorten gevels : trapgevels, halsgevels en klokgevels 

Een trapgevel is een topgevel die zich naar boven toe trapsgewijs versmalt. Trapgevels worden gebouwd in de stijl van de renaissance. In deze stijl worden schuine lijnen zoveel mogelijk vermeden (vandaar dat men de schuine zijden van het puntdak aan het oog wil onttrekken). De trapgevel wordt gebouwd in de periode ±1600-±1665. In de 17de eeuw heeft de stad zelfs volgestaan met trapgevels. het eerste deel van de 17de-eeuwse stadsuitbreiding waarin de Heren-, Keizers- en

Prinsengracht tot aan de Leidse gracht tot stand kwam, was dit het geval. Er zijn er nog maar een honderdtal van over. 

De halsgevel ontstaat in de 17de eeuw onder invloed van het Hollands classicisme uit de trapgevel. De halsgevel werd gebouwd van 1640-1770, waarbij de nadruk ligt op de eerste helft van de 18de eeuw. 

De halsgevel wordt gebouwd in de periode van ca.1640 tot ca.1775 en is typisch Amsterdams. Als bedenker van de halsgevel wordt architect Philip Vingboons genoemd. 

De klokgevel is ontstaan uit de halsgevel. Bij de klokgevel zijn de klauwstukken in het zelfde materiaal (baksteen) uitgevoerd als de rest van de gevel. Dit gebeurt onder invloed van het sobere classicisme, waarin de eenvoudige vlakke gevel aan populariteit wint. De vroege klokgevels hebben daarmee de omtrek van halsgevels met ingezwenkte zijkanten. Sommige tonen veel gelijkenissen met een halsgevel.

De Westerkerk : 

De toegang tot de kerk is gratis (open van 11h tot 17h, gesloten op zondag) 

Deze kerk is gebouwd in Renaissancestijl (1631). Na de Reformatie van 1578 verrezen de eerste hervormde kerken: de Zuiderkerk, Noorderkerk en Westerkerk, alle ontworpen door Hendrick de Keyser. De Westertoren is de hoogste kerktoren van de stad en draagt de kleurig beschilderde keizerskroon van Maximiliaan van Oostenrijk. 

De oorspronkelijk Nederduits Gereformeerde en sinds 1816 Nederlands Hervormde Westerkerkgemeente maakt sinds 2004 deel uit van de Protestantse Kerk in Nederland. 

De Westerkerk is tussen 1620 en 1631 in renaissancestijl gebouwd .De toren van de kerk: de Westertoren, staat aan de westzijde van het middenschip en vormt een geheel met de kerk. Het is de hoogste kerktoren van Amsterdam (± 87 meter). De bovenbouw met de keizerskroon is van 1637 en bevat naast uurslagklokken van Ahasverus Koster een beiaard van Hemony.

Standbeeld van Anne Frank 

Staat aan de voorzijde van de Westerkerk (klein beeld). 

Het beeld van Anne Frank op de Westermarkt in Amsterdam is een standbeeld van het Duits-Joodse meisje Anne Frank dat op vijftienjarige leeftijd tijdens de Holocaust omgekomen is. Door haar dagboek is Anne Frank wereldwijd het symbool geworden van de slachtoffers van de Holocaust. 

Het beeld is in 1975 ontworpen door Mari Andriessen en in 1977 onthuld door de burgemeester Amsterdam Ivo Samkalden en Otto Frank, de vader van Anne Frank. 

bij dit beeld staat Anne Frank fier rechtop met haar handen op de rug. 

Rechts van de Westerkerk zien we aan de overzijde van de Keizersgracht één van de mooiste patricierswoningen van Amsterdam, het Coymanshuis. De architect  (Jacob van Campen) is dezelfde architect van het Koninklijk Paleis op de Dam. 

Het is nu het hoofdkwartier van de Nederlandse afdeling van Amnesty International.

En aan deze kant van de Keizersgracht bevind zich het homomonument. 

Een monument dat uniek is in de wereld. Het homomonument herdenkt de 70 000 homo’s en lesbiennes die in de tweede wereldoorlog werden vermoord in de

concentratiekampen van de Nazi’s. Het monument heeft de vorm van twee elkaar overlappende roze driehoeken van marmer die tezamen een ster vormen. Een deel van een driehoek steekt uit boven het water van de Keizersgracht. Dat deel wordt beschouwd als het belangrijkste stuk van het monument. Het is bijna voortdurend bedekt met bloemen. Homo’s en lesbiennes van over de gehele wereld komen special naar Amsterdam om het monument te bezoeken en er bloemen op te leggen.. 

We wandelen door langs de achterkant van de kerk en we komen bij het Anne Frank Museum en het achterhuis van Anne Frank . 

Dit aangrijpende museum vertel een tragisch verhaal. Toen de Duitsers in 1942 begonnen joden in Amsterdam op te pakken, doken de gezinnen Frank en Van Pels onder. Ze verborgen zich 25 maanden in het achterhuis van het Anne Frank Huis. In augustus 1944 werden ze verraden en weggevoerd. Alleen Otto overleefde het. Het dagboek van dochter Anne, die stierf in het concentratiekamp Bergen-Belsen in maart 1945, 15 jaar oud, maakte haar tot één van de meest inspirerende figuren van de eeuw. Het museum trekt elk jaar ruim een miljoen bezoekers. 

toegangsprijs : 16 euro, openingsuren 9h-22h 

Het Anne Frank achterhuis bevindt zich aan de prinsengracht op nr 263

Gouden Bocht (vóór we aan de Keizersgracht links afslaan naar de Singel naar de Bloemenmarkt, begint de Gouden Bocht) 

De Gouden Bocht is het meest prestigieuze deel van de Herengracht in Amsterdam, tussen de Leidsestraat en de Vijzelstraat. 

In de Gouden Bocht bevinden zich een aantal bijzondere panden. Het Huis de Neufville (1731), Herengracht 475, wordt ook wel het mooiste Huis aan de Bocht genoemd.

Begijnhof : 

Verborgen achter een onopvallende deur op het Spui vind je het 14e-eeuwse Begijnhof. De historische binnenplaats was vroeger het terrein van een groep religieuze vrouwen die allemaal de gelofte van kuisheid hadden afgelegd. Het Begijnhof huisvest tegenwoordig een kapel en een Engelse Gereformeerde kerk. Je kunt het hofje dagelijks overdag bezoeken. 

Bloemenmarkt 

Tussen Koningsplein, Singel en Munttoren in Amsterdam ligt de drijvende bloemenmarkt – een kaleidoscoop van kleuren, een weelde aan heerlijk ruikende bloemen. Het bijzondere aan de bloemenmarkt is dat de koopwaar ligt uitgestald op drijvende platte schuiten. Dit is een overblijfsel uit de tijd dat de bloemen en planten op de bloemenmarkt dagelijks vers per boot werden aangevoerd vanuit Aalsmeer en de tuinbouwgebieden rond Amsterdam. Nog steeds is er een dagelijkse aanvoer van bloemen, maar nu over de weg met bestel- of vrachtwagen.

Bloemen 

De bloemenmarkt is één grote bloemen- en plantenzee met heel veel tulpen, ook van plastic, hout en zijde, rode rozen, bonte boeketten, balkonplanten, kattengras, bloembollen, heesters, struiken, kerstbomen in december en ook koelkastmagneetjes in de vorm van tulpenvelden of klompen en andere Amsterdamse souvenirs. Overbodig te zeggen dat vrijwel elke winkel hetzelfde verkoopt als zijn buurman. Overdag wordt de bloemenmarkt overspoeld door toeristen en zo nu en dan een Amsterdammer die wijselijk zijn bloemen in de buurtwinkel koopt. Wanneer hij echter iets speciaals zoekt zoals aloë vera's voor medicinaal gebruik, dan doet hij dat op de drijvende bloemenmarkt. 

Schuiten 

Wanneer je door de bloemenmarkt loopt valt het helemaal niet op dat alle winkels op het water drijven. Pas wanneer je op de brug staat op het Koningsplein en de achterkanten ziet, realiseer je je dat alle winkels op boten liggen. 

Openingstijden: 

Maandag t/m zaterdag 09.00-17.30 

Zondag 11.00-17.30

Op het einde van de Bloemenmarkt op de Singel komen we aan het Muntplein waar de Munttoren staat. 

De Munttoren, ook wel De Munt genoemd, heet officieel Regulierstoren en maakte vroeger deel uit van de Regulierspoort. Deze stadspoort was een van de drie hoofdpoorten van de middeleeuwse vestingwerken van Amsterdam. 

De toren staat op het Muntplein, dat tot 1877 Schapenplein en van 1877 tot 1917 Sophiaplein heette (naar koningin Sophie). Het is tegenwoordig een druk kruispunt tussen Kalverstraat en Reguliersbreestraat, vlak bij de bloemenmarkt op het Singel. 

Kalverstraat : 

De Kalverstraat is zonder twijfel Amsterdams populairste winkelstraat. Deze straat loopt van de Dam naar de Bloemenmarkt en het is er altijd druk en gezellig. Zaterdagmiddag is de drukste tijd. Maandag- en dinsdagochtend heb je de Kalverstraat bijna voor jezelf. 

Geschiedenis van de Kalverstraat 

De Kalverstraat is één van de oudste straten in Amsterdam en begon zo'n 600 jaar

geleden als ossen- en kalverenmarkt. Toen de veemarkt verdween, werd de Kalverstraat al gauw een winkelstraat. Tegenwoordig vind je hier nationale en internationale ketens en is de Kalverstraat een van de bekendste winkelstraten in Amsterdam. 

Pathé Tuchinsky 

In 2021 uitgeroepen tot de mooiste bioscoopzaal ter wereld. 

Gebouw in Art Deco en Art Nouveau stijl dd 1921, opgericht door de Pool Tuchinski. 

Er zijn 6 filmzalen, totale capaciteit 1420 toeschouwers. Rondleiding binnen kan, inkom ca 11 euro. 

 

Rembrandplein 

Het Rembrandtplein behoort door de vele horecagelegenheden en terrasjes tot de bekendste uitgaansgebieden in Amsterdam. 

Hier vind je het standbeeld van, uiteraard, Rembrandt. 

Het revue-café Saint-Germain-des-Prés aan de westzijde van het plein werd tussen 1953 en 1962 vooral bekend door de als "Dorus" optredende Tom Manders. Het café 't Hof van Holland, Rembrandtplein 5, was jarenlang het podium voor de vertolkers van het Amsterdamse levenslied. In café Tante Roosje wordt deze traditie nog dagelijks toegepast. 

wandeling door de Jordaan : 

De Jordaan is een wijk ten westen van de Amsterdamse grachtengordel. Vroeger was het een zeer armoedige arbeiderswijk, nu is het een trendy buurt waar de huizenprijzen hoog liggen en waar in de nauwe, maar pittoreske straatjes vele leuke winkels, galeries, restaurants en bars te vinden zijn. 

Waarom de buurt ‘Jordaan’ genoemd wordt, blijft een onderwerp van discussie. Volgens sommigen komt het van het Franse ‘jardin’ omdat de meeste straten bloemennamen hebben. Anderen zeggen dat de wijk is vernoemd naar de rivier de Jordaan in het Midden-Oosten. 

Aan de noordkant wordt de Jordaan begrensd door de Brouwersgracht. Dat is een van de mooiste grachten van Amsterdam met fraai gerestaureerde en verbouwde pakhuizen.

Uiteraard is de Jordaan nu de buurt bij uitstek voor de Amsterdamse volkscafés, waar naast de verplichte Heineken en de bitterballen, ook de microfoon steeds openstaat om het Amsterdamse levenslied mee te zingen. Het beroemde café Lowietje uit de serie Baantjer (soms gesloten en zeker niet met grote groep binnen) ligt ietsje verder in de Jordaan, dit voor de liefhebbers. 

adres : Derde Goudsbloemdwarstraat 2 

Andere heel bekende en druk bezochte kroegen zijn Café Nol (Westerstraat 109) en Café De twee zwaantjes (Prinsengracht 114)

Aan de Bloemengracht nr 87-89-91 vind je “de drie grachten”. Deze zeldzame “trappen-drieling” is een goed voorbeeld van de Amsterdamse renaissance.Ooit heeft de stad vol gestaan met dit soort gevels. 

Boven de mooie puibalk (onderkant van de gevel) bevinden zich de jaartalstenen en de drie gevelstenen : de landman, de zeeman en de steenman, oorspronkelijk de namen van de huizen, maar de drieling wordt nu ook de drie Hendricken genoemd. De huizen dateren van halverwege de Gouden 17de eeuw. 

In de Jordaan zijn vele hofjes: besloten pleintjes met kleine huizen die vroeger meestal werden bewoond door religieuze gemeenschappen. De meeste zijn gesloten voor het publiek, maar een viertal is wel te bekijken: Looyershofje, Raepenhofje, Sint Andrieshofje en Venetiaehofje.

Beelden van beroemde Jordanezen vind je op het Johnny Jordaanplein. Naast die volkszanger zie je er borstbeelden van Tante Leen en Johnny Meijer. 

Wie de Prinsengracht terug oversteekt komt in de winkelbuurt “de negen straatjes”. 

De 9 straatjes = 3 x 3 straatjes tussen de 4 grachten met ca 250 authentieke winkeltjes. 

wandeling wijk Oude kerk :

START : Basiliek van de Heilige Nicolaas aan het Centraal Station

 

 

Sint-Nicolaas is de patroonheilige van Amsterdam en zijn beeltenis zie je boven het roosvenster tussen de twee torens. Deze katholieke basiliek werd recentelijk nog gerestaureerd. Als je de kans hebt om even binnen te stappen, loont het zeker de moeite om de prachtige koepel te bekijken.

Ga met je rug naar de kerk verder naar links langs de Prins Hendrikkade en neem dan de eerste straat links (Zeedijk). Het eerste huis in deze straat aan je linkerhand is het café In ‘t Aepjen. Dit houten gebouw is bijna 500 jaar oud en meteen het oudste houten huis van Amsterdam.

 

 

Stap hier zeker eens binnen voor een borrel. Bewonder het interieur en curiosa zoals het beeldje van een aap en de oude kruiken waarin vroeger de sterke drank in werd bewaard. Het café was vroeger een zeeliedenhotel, de zeebonken betaalden er hun rekening met apen, meegebracht uit verre overzeese gebieden. Met de apen kwamen ook vlooien mee. Verbleef je in In ’t Aepjen, dan was je meestal ook verzekerd van jeuk. Vandaar de uitdrukking “in de aap gelogeerd zijn”.

 

Blijf de straat volgen over het water. Rechts achter de gebouwen bevindt zich het red light district en links de Chinese of Aziatische wijk. Let op de straatnaamborden, die zijn hier ook in het Chinees! Algauw zie je de toegangspoort opduiken van de Chinese Fo Guang Shan He Hua tempel.

Deze Chinese FGS He Hua tempel (uitgesproken als "gguh ggwaa") - wat lotusbloem betekent in het Chinees - is de grootste boeddhistische tempel van zijn soort in Europa. De tempel is opgetrokken in de traditionele Chinese paleisstijl. Het volledige bouwwerk is samengesteld uit verschillende symbolen: de toegangspoort stelt de poort voor naar de kloosters in de bergen, de trappen leiden je in het boeddhisme stap voor stap naar het hoogste wat je kan bereiken, en de draken op het dak moeten de kwade geesten wegjagen. Je kan de tempel bezoeken en er een rondleiding krijgen.

 

Wat verder kom je op een plein: de Nieuwmarkt. Recht voor je en centraal op het plein staat de Waag.

 

A

A

De Waag was vroeger een stadspoort op het water. Samen met de Munttoren is dit de enige nog overblijvende stadspoort van Amsterdam. De functie viel echter weg toen de stadsmuur begin 17de eeuw werd afgebroken. Het gebouw kreeg toen allerlei andere functies, waaronder functie als “waag”, een gebouw waar goederen werden gewogen, en huisvestte ook de gilden. Je kan het pand niet bezoeken. Een deel ervan wordt verhuurd als restaurant (In de Waag) en een ander deel aan de Waag Society (instituut voor kunst en wetenschap).

 

Via de Monnikenstraat en de Oudezijds Achterburgwal gaan we via de Walletjes (Red Light District) naar de Oude Kerk.

Voor de meeste bezoekers is een wandeling over de Wallen  een must. De naam “De Wallen” refereert aan de oude burgwallen rond het oude Amsterdam. De rosse buurt (in Engels: Red Light District) concentreert zich rond het noordelijke deel van de Oudezijds Achterburgwal en Oudezijds Voorburgwal.

Naast de raamprostituees vind je op de Wallen sextheaters, een cannabismuseum en ook vele coffeeshops waar legaal softdrugs worden verkocht. Maar er is veel meer te zien in het wallengebied.

Pal voor de Oude Kerk op het Oudekerksplein staat het bronzen standbeeld ‘Belle’ van de kunstenares Els Rijerse. Het is een eerbetoon aan prostituees wereldwijd. Het was een initiatief van ex-prostituee Mariska Majoor die ook de drijvende kracht is achter het Prostitutie Informatie Centrum. Dit P.I.C. geeft informatie over prostitutie en organiseert wandelingen door de buurt, onder leiding van experts, oftewel (ex-)prostituees.

De Oude Kerk is een bezichtiging waard. Deze kerk in gotische stijl werd in de 14e eeuw gebouwd op een begraafplaats. In de kerk liggen meer dan 10.000 mensen begraven. Tegenwoordig wordt de Oude Kerk veel gebruikt voor culturele activiteiten als concerten en tentoonstellingen.

 

Via de Warmoesstraat wandelen we verder tot aan De Dam waar we aan de achterkant terug de tram naar het hotel nemen. Onderweg komen we nog de grootste en bekendste condoomwinkel van Amsterdam, een fotogeniek moment als afsluiter van de Walletjes wandeling

Rijksmuseum :

  

Het Rijksmuseum in Amsterdam behoort tot een van de beroemdste musea ter wereld. Het is het thuis van bekende meesterwerken zoals De Nachtwacht van Rembrandt van Rijn (1642) , het Zelfportret van Vincent van Gogh, (1887) Het Melkmeisje van Johannes Vermeer (ca 1660). 

Het Rijksmuseum in Amsterdam is een van de zestien rijksmusea in Nederland. De collectie biedt een overzicht van de Nederlandse kunst en geschiedenis met onder andere werken van 17e-eeuwse Nederlandse meesters als Rembrandt, Vermeer en Hals. Het museum is sinds 1885 gevestigd in het Rijksmuseumgebouw dat ontworpen werd door de Nederlandse architect Pierre Cuypers (zelfde architect als die van het Centraal station). 

Het oorspronkelijke Nationaal Museum werd opgericht in 1798 en stond in Den Haag.Lodewijk Napoleon, de jongere broer van Keizer Napoleon verhuisde de collectie naar Amsterdam waar het werd ondergebracht in het Koninklijk Paleis op de Dam. Eind 19de eeuw besloot men een volledig nieuw staatsmuseum te bouwen en dit werd afgewerkt op 1885, het huidige Rijksmuseum aan het museumplein. 

Naast bestaande collectie van oude schilderijen van Nederlandse meesters, kwamen er geleidelijk aan nieuwe collecties bij, zoals Aziatische kunst (oud kolonie Nederland), er werden nieuwe zalen bijgebouwd en gerenoveerd tot zijn huidige toestand. Kijk zeker ook eens binnen in de prachtige bibliotheek, de prachtige Cuypersbibliotheek die je vanaf het balkon kan bewonderen (zaal 2.16). 

 

 

De hoofdstad van Malta is tevens de meest zuidelijk gelegen hoofdstad van Europa. Dit kleine stadje beslaat een oppervlakte van slechts 0,77 km2. Dit maakt het uitermate gemakkelijk om de stad te voet te ontdekken. Het oude gedeelte van de stad Valletta is

UNESCO-werelderfgoed en heeft een rijke geschiedenis en cultuur. 

De straten en piazza’s herbergen barokke juweeltjes uit het midden van de 16de eeuw, maar ook heel wat hedendaagse architectuur.

Je kan deze stadswandeling in één dag doen, maar wil je meer tijd voor de bezienswaardigheden en musea, dan trek je er best een dagje meer voor uit. Wat je ook kiest, een wandeling langs de mooie straten van Valletta, is zeker de moeite waard.

 

 

We starten de wandeling bij de Triton fontein, een centraal herkenningspunt dat gemakkelijk te vinden is. 

 

Net buiten de hoofdpoort van Valletta ligt de bronzen Triton fontein. Deze werd in 

1959 ontworpen door een plaatselijke kunstenaar, Vincent Apap, met als doel het 

centrale busstation te verfraaien. In de 17de eeuw stond hier een lunette (fortificatie in de vorm van een halve maan), die in de 19de eeuw werd ontmanteld. 

De fontein bestaat uit drie bronzen Tritons die een groot bassin dragen, in evenwicht gehouden door een concentrische sokkel van beton, bekleed met 730 ton travertinplaten. 

Triton is een figuur uit de Griekse mythologie, bekend als een zeegod (zoon van Poseidon en Amphitrite) met een menselijk bovenlichaam en een vissenstaart. Hij staat bekend om het blazen op een kinkhoorn om golven te kalmeren.

 

Valletta city gate (trappen Renzo Piano)

 

Vanaf de fontein lopen we over de brug naar de hoofdpoort van de stad Valletta. Kijk, wanneer je over de brug loopt, ook even naar beneden om de voormalige verdedigingswerken van de stad te zien. 

 De huidige moderne hoofdpoort van Valletta is reeds de vijfde poort op deze plek. 

Zij werd ontworpen door de Italiaanse architect Renzo Piano en werd gebouwd tussen 

2011 en 2014. De poort is gemaakt van staal en kalksteen als toegang naar de oude stad. 

De eerste poort op deze plek was de Porto San Giorgio, gebouwd in 1569. Rond 1586 werd de naam gewijzigd in Porta Reale en in 1633 werd de poort herbouwd in een andere bouwstijl. In  1853 werd deze poort vervangen door een grotere versie die bekend stond als de Koningspoort. 

Dit was de laatste versterkte poort maar zij werd in 1964 afgebroken en nogmaals vervangen door een futuristisch uitziende poort, die tenslotte in 2011 op haar beurt vervangen werd door de huidige poort. 

Renzo Piano’s trappen 

De Italiaanse architect Renzo Piano heeft niet alleen de nieuwe poort ontworpen, maar ook de volledige buurt rond deze poort. Nadat je door de poort gelopen bent, zie je langs beide kanten de brede, vlakke trappen. Beklim deze trappen om een prachtig uitzicht over de stad te krijgen.

 

Wandel verder door de hoofdpoort van Valletta richting de oude stad. Het eerste gebouw aan je rechterkant is het nieuwe parlementsgebouw. 

Het nieuwe parlementsgebouw (kostprijs 90 miljoen euro) is ook van de hand van Renzo Piano. Het is een vernieuwend ontwerp dat een paar interessante ecologische eigenschappen combineert met een opvallend design. Zo wekt het gebouw tijdens de winter 80% van de benodigde energie voor verwarming zelf op, en in de zomer voorziet het zelf in 60% van de energie voor de verkoeling. 

De meningen over het ontwerp zijn echter verdeeld: ofwel vind je het erg mooi, ofwel net heel lelijk.  Het wekte alleszins veel controverse op vanwege het moderne uiterlijk in een historische omgeving.

 

 Grootste gedeelte van het gebouw is niet toegankelijk voor het publiek, wegens veiligheidsredenen. Gratis toegang tot een permanente expositie op de begane grond.

 

We bevinden ons in de belangrijkste straat van Valletta, Republic street.

300m verder komen aan de rechterkant misschien wel het belangrijkste gebouw van Valletta tegen, de Saint John’s C–Cathedral.

 

Het wordt een co-kathedraal genoemd omdat het de zetel van het rooms-katholieke aartsbisdom Malta deelt met de oudere kathedraal van Saint Paul in Mdina.

De Saint John’s Co-Cathedral is een absolute must om te bezoeken. Niet alleen vanwege het verbluffend mooie interieur en de barokke architectuur, maar ook vanwege de collectie van Caravaggio die in het museum te zien is, met als hoogtepunt “de onthoofding van Johannes De Doper”.

Het wordt beschouwd als een van Caravaggio’s meesterwerken, het grootste canvas dat hij heeft geschilderd en het enige schilderij dat hij ooit heeft ondertekend. Dit schilderij, dat eind jaren negentig in Florence werd gerestaureerd, is een van Caravaggio’s meest indrukwekkende gebruik van de clair-obscurestijl waarvoor hij het meest bekend is, met een cirkel van licht die de scène van de onthoofding van Johannes verlicht.

De kathedraal werd gebouwd door de Ridders van de Orde van St. John, die een enorm belangrijke rol speelden in de geschiedenis van Malta, en je zult hun sporen over het hele eiland tegenkomen. St. John’s Co-Cathedral and Museum is gewijd aan dit deel van de Maltese geschiedenis en belicht de rollen en levens van de ridders die het ooit hun thuis noemden.

 

De schitterende plafondschilderingen, aan de hand van Mattia Preti, zijn oogverblindend en gaan over het leven en het martelaarschap van Johannes de Doper.

 De hele vloer van de kathedraal is ingelegd met honderden marmeren grafstenen die dateren uit het begin van de zeventiende eeuw. Het is een prachtig gezicht om te zien, met alle kleine details, symbolen en het marmerwerk. Elk van deze graven is een herdenking van een Ridder van de Orde.

Velen van hen kwamen uit de machtigste aristocratische families in Europa, met hoge rangen in de Orde, onder meer van oppergrootmeester en admiraals.Andere symbolen zijn wapenschilden en wapens, variërend van gevechtsvlaggen tot, helmen en harnassen.

Negen kapellen verrijken de linker- en rechterkant van de St. John’s Co-Cathedral, en elk heeft een verhaal te vertellen.

Een andere schat in de kapel van de St. John’s Co-Cathedral is de grootste complete set wandtapijten ter wereld. Deze 29 stukken, besteld bij de wever Judocus de Vos in Brussel, zijn gebaseerd op ontwerpen van de Vlaamse kunstenaar Peter Paul Rubens die hij oorspronkelijk had gemaakt voor de Infanta Isabella van Spanje. Deze wandtapijten werden aan de kerk geschonken door de Aragonese grootmeester Ramon Perellos y Roccaful toen hij in 1697 werd gekozen.

De wandtapijten zijn geweven van de fijnste wol en zijde en zijn meer dan zes meter hoog. Sommige tonen scènes uit het Nieuwe Testament, met name uit het leven van Christus, waaronder de kerststal, het laatste avondmaal en Christus die Jeruzalem binnenkomt. Andere panelen zijn portretten in de volle lengte van de grootmeester Perellos.

 

De kathedraal wordt beschouwd als één van de mooiste kathedralen van Europa en als één van de beste voorbeelden van hoogbarokke architectuur. Zeker niet te missen dus!

toegang 15 euro

 

Upper Barakka Gardens

 

De tuinen van Barakka geven een mooi uitzicht over de Great Harbour en de 3 

achterliggende steden. Ze zijn een aangename plek om rond te struinen en te genieten 

van de vredige omgeving. De tuinen liggen op het bovenste niveau van het St. Peter en Paul Bastion, dat gebouwd werd rond 1560. De tuin heeft een aantal overspanningen, die allemaal in 1661 gebouwd werden door de Italiaanse ridder Fra Flaminio Balbiani. Oorspronkelijk zat er een dak over de overspanningen, maar dit werd verwijderd na de opstand van de priesters in 1775. 

 Geopend van 7:00 tot 22:00// Gratis toegang

Hier heb je mooi zicht over de haven en de zogenaamde “three cities” (Cospicua, Senglea en Vittoriosa).

 

De Saluting Battery, gebouwd en gebruikt als een verdedigingsplatform door de ridders, fungeerde zowel als een artillerieplatform om zich te verdedigen tegen aanvallen die plaatsvonden in Grand Harbour en om hoogwaardigheidsbekleders en bevriende schepen die de haven binnenkwamen te begroeten.

Om 12.00 uur en 16.00 uur stipt wordt tijdens een korte re-enactment een van de gerestaureerde kanonnen afgevuurd. Het is een spektakel om te bewonderen en je moet zeker proberen getuige te worden van dit evenement als onderdeel van je reisschema qua dingen om te doen in Valletta.

Je kunt de actie onder de bogen van de Upper-Barrakka bekijken of je kunt ervoor kiezen om een ​​kleine vergoeding te betalen en toegang te krijgen tot de batterij en de faciliteiten voor een rondleiding (inclusief een meertalige audiogids).

Fort Saint Elmo en de Malta Experience.

 

Fort St. Elmo ligt op het uiterste punt van het Sciberras schiereiland en waakt over de 

twee havens langs beide kanten van deze landtong. 

Haar geschiedenis begon in 1530 op de punt van de landtong van Monte Sciberras, waar vandaag de dag nog het eerste bouwwerk van de ridders staat, het Fort St. Elmo. Destijds viel het eiland onder de heerschappij van Karel V (1500-1558) de machtigste christelijke keizer. Het katholieke Europa voerde oorlog tegen het Ottomaanse Rijk, dat het oostelijke Middellandse-zeegebied overheerste. Malta, direct ten zuiden van Italië, lag strategisch tussen deze oostelijke- en de westelijke helft van de Middellandse Zee.

De orderidders waren militaire monniken en vormden een broederschap waarvan de leden uit acht verschillende delen van Europa kwamen. De vier eeuwen eerder in Palestina gestichte orde had zich de verzorging en verpleging van pelgrims naar het Heilige Land ten doel gesteld.

Karel V besloot om Malta aan deze ridders te schenken op voorwaarde dat ze het eiland als voorpost tegen de Turken zouden beschermen. Preciezer gezegd, tegen betaling van twee ‘Maltezer Valken’ kreeg de orde zeggenschap over landerijen en woongebieden, waarvan er één zou uitgroeien tot de nieuwe hoofdstad, Valletta.

Fort St. Elmo werd als eerste gebouwd om beide havens en daarmee de rest van het eiland te verdedigen. Binnen enkele jaren tijd drongen de ridders van hieruit de ‘ongelovigen’ terug in oostelijke richting. Maar in 1565 keerden deze weer terug en belegerden het fort. Het hart daarvan werd gevormd door een kapel waarin de ridders zich terugtrokken voor het gebed. Deze gebedsruimte is uiterst sober, afgezien van het rijk versierde altaar.

Op 8 september van dat jaar versloegen de ridders de Ottomanen en trad een lange periode van vrede in waarin begonnen werd met de bouw van de nieuwe stad. Ze werd Valletta genoemd, ter ere van Jean de la Vallette (1495-1568), de grootmeester die de overwinning had behaald. De visionaire architect Francesco Laparelli (1521-1570) liet op papier een stad ontstaan die haar moderniteit nog eeuwen wist te behouden, want door het rechthoekige stratenpatroon kon de koele zeebries tot in alle huizen doordringen.

Voor de bouw maakten de ridders gebruik van een natuurlijke schat: kalksteen uit een steengroeve die op enkele kilometers van de stad ligt en ook nu nog wordt benut voor bouwprojecten. De zachte kalksteen was gemakkelijk te winnen en bewerken, eerst voor de vestingwerken en daarna om er de stad mee te bouwen en verfraaien.

 

Het fort werd door de eeuwen heen meermaals uitgebreid en verbeterd en speelde een 

belangrijke rol in tal van conflicten tot en met de Tweede Wereldoorlog. Nu kan je in het fort het Nationaal Oorlogsmuseum van Malta vinden. 

 

Breakwater bridge (tussen fort St Elmo en Malta Experience)

 

De Malta Experience is een audiovisuele attractie die de ruim 7000 jaar geschiedenis 

van Malta en haar bevolking tot leven wekt. Voor deze toeristische attractie is er een 

speciaal auditorium gebouwd dat sinds de opening in de jaren tachtig al 5 miljoen bezoekers heeft mogen verwelkomen.

La Sacra Infermeria

 

La Sacra Infermeria (tegenwoordig Mediterraan conferentiecentrum) was vroeger één van de beste ziekenhuizen in Europa en werd eind 16e eeuw door de Ridders van Malta gebouwd. Het is nog steeds een van de meest indrukwekkende gebouwen in Valletta.

Tot op de dag van vandaag is de belangrijkste missie van de Orde van St. John (of Hospitaalridders) om voor de zieken en armen te zorgen. In feite was hun medische gevorderdheid tijdens hun aanwezigheid op Malta hun tijd ver vooruit. La Sacra Infermeria was een van de eerste ziekenhuizen die ze bouwden en het speelde een belangrijke rol als het belangrijkste ziekenhuis en de medische faciliteit van de ridders.

Het stond ook bekend als een van de belangrijkste onderwijsinstellingen op het gebied van geneeskunde in Europa.

Het gebouw staat nog altijd aan de kust aan de rand van een van de bastions rondom Valletta en is een bezoek waard. Vooral de hoofdafdeling van 155 meter, de langste van Europa ten tijde van de bouw, is indrukwekkend.

verdere bezienswaardigheden : 

Old Theatre Street.

 

De Old Theatre Street is op zichzelf al een bezienswaardigheid. Dit nauwe en charmante achterstraatje laat je teruggaan in de tijd en laat goed zien hoe het er vroeger aan toe ging. Theater was ooit het voorrecht van de adel, maar sinds de 17de en vroege 18de eeuw begon dit te veranderen en werd deze vorm van vermaak ook iets van het gewone volk. Zo begon Malta’s lange theatertraditie, die nog steeds voortduurt. Probeer zeker wat tijd vrij te maken voor een hapje en drankje bij Zero Sei (75 Old Theatre Street), één van de beste plekken om te eten in Valletta. 

Na ongeveer 140 meter lopen op de Old Theatre Street zie je Theatry Manoel aan je rechterkant.

 

Teatru Manoel is één van de oudste nog voor theater gebruikte theaterzalen in Europa 

en is zeker één van Valletta’s belangrijkste podia voor dramatische kunsten. Het theater 

werd genoemd naar de grootmeester van de Maltezer Orde, Fra António Manoel de Vilhena, die opdracht gaf voor de bouw in 1731. Deze plek wordt gezien als het nationaal theater van Malta en is de thuisbasis van het Filharmonisch Orkest van Malta. De buitenkant van het theater is in late-renaissance stijl, terwijl het interieur rococo is en nog steeds veel originele elementen bezit. De twee waterreservoirs onder de vloer creëren een adembenemende en kraakheldere akoestiek.

5 euro toegang

 

Grand Master’s Palace (Grootmeesterspaleis)

 

St. George plein, ook gekend als het Paleisplein, is het grootste en meest indrukwekkende plein van Valletta en is het middelpunt van veel van de activiteiten die in de stad plaatsvinden. Aan alle zijden wordt het plein omringd door statige en indrukwekkende gebouwen. Eén ervan is het Grootmeesterspaleis, dat aan de zuidoostzijde ligt van de Republic Street. 

Aan de andere drie zijden vind je imposante barokke gebouwen. Aan de zuidwestzijde ligt een paleis dat vroeger bekend stond als Casa del Commun Tesoro (Huis van de Nationale Schatkist). In het noordwesten ligt het gebouw van de Nationale Garde en in het noordoosten het Hostel de Verdelin, ook wel bekend als het ‘huis der duiven’, vanwege de versieringen aan de buitenkant van het gebouw.

 

Al sinds de inwijding van Valletta als hoofdstad, is het Grootmeesterspaleis de plek 

waar de Maltese regering huist. Toen de Fransen van het eiland verdreven werden, werd het eerst het Britse Gouverneurspaleis en later het Presidentieel Paleis van Malta. In 1571 gaf Grootmeester Pietro del Monte opdracht voor de bouw op deze plek. Hij stierf kort hierna en dus was het tijdens het bewind van de volgende Grootmeester, Jean de la Cassière, dat het paleis daadwerkelijk gebouwd werd naar het ontwerp van architect Gerolamo Cassar. Latere grootmeesters hebben het paleis laten renoveren, verfraaien en uitbreiden zodat het het majestueuze en imposante gebouw dat het nu is, kon worden. 

Tegenwoordig kun je verschillende ruimtes in het gebouw bezoeken, zoals bijvoorbeeld het Arsenaalmuseum. Je kan er veel grootse, unieke en fascinerende objecten zien. 

 Betaalde toegang – Twee tickets nodig voor de staatsievertrekken en het Arsenaal.

 

typisch overal in de stad zijn ook de fel gekleurde balkons : 

tips voor lunch en/of drankje : 

• rooftopbar van The Embassy Valletta hotel (Strait st 173) ; prachtig uitzicht over de stad, lunch (2 gangen voor 25 euro)
  

• Taproom  Adres: 53a Old Theatre Street, Valletta 

Openingstijden: 12:00 – 00:00u dagelijks | 

             Het biedt een menu met goede cocktails en Taproom is voor de lokale bevolking een   populaire ontmoetingsplaats op de vrijdagavond voor een diner en drankje na het werk, in een vriendelijke sfeer.

Saint-Malo is een van de mooiste historische steden van Bretagne. De stad ligt aan de Côte d'Émeraude, aan de monding van de Rance, en is vooral bekend om haar indrukwekkende granieten vestingmuren, de oude stad Intra-Muros, de enorme getijdenverschillen en haar verleden als stad van ontdekkingsreizigers en kapers.

 De stad werd vooral beroemd om haar corsaires, de Franse kaapvaarders. Zij waren geen gewone piraten: zij opereerden met toestemming van de koning en vielen vijandelijke schepen aan. De gekendste kaper was Robert Surcouf.

Een belangrijk hoofdstuk in de geschiedenis is augustus 1944. Tijdens de gevechten aan het einde van de Tweede Wereldoorlog werd Saint-Malo zwaar getroffen. Ongeveer 80% van Intra-Muros werd verwoest.

De wederopbouw gebeurde vervolgens zeer zorgvuldig. De stad werd grotendeels opnieuw opgebouwd volgens de historische structuur, met behoud van de karakteristieke granieten architectuur. Daardoor lijkt Saint-Malo vandaag voor een groot deel middeleeuws en 18e-eeuws, hoewel veel gebouwen na de oorlog zijn gereconstrueerd.

Belangrijkste bezienswaardigheden bij je ontdekkingsreis van de oude stad Saint-Malo (Intra-Muros) :

De stadswallen – Les Remparts

 

 

 

Dit is dé wandeling die je in Saint-Malo moet maken. De omwalling rond Intra-Muros is ongeveer 1,75 km lang en geeft voortdurend andere uitzichten: over de zee, het strand van Le Sillon, de haven, de oude stad, Fort National en het eiland Grand Bé.

De eerste vestingwerken dateren al uit de 12e eeuw. Na de grote brand van 1661 werden de muren opnieuw opgebouwd en in de 18e eeuw uitgebreid door Garangeau, een leerling van Vauban.

Porte Saint-Vincent en het Château de Saint-Malo

De Porte Saint-Vincent is de indrukwekkende hoofdpoort van Intra-Muros. Meteen daarachter ligt het Château de Saint-Malo, met zijn vier hoektorens en hoge donjon. Het kasteel werd vanaf de 15e eeuw gebouwd om de stad beter onder controle te houden. Tegenwoordig is hier het stadhuis gevestigd.

 

Cathédrale Saint-Vincent

 

 

Midden in Intra-Muros staat de Cathédrale Saint-Vincent. De bouw begon in de 12e eeuw en duurde bijna zeven eeuwen. Daardoor zijn er zowel romaanse als gotische elementen te zien. Binnen zijn vooral de glas-in-loodramen en het schip mooi.

Toegang (voor de liefhebbers) is gratis.

De huizen van de reders en kooplieden

 

Langs de straten rond Rue du Pélicot, Rue d'Asfeld en Rue de la Victoire  zie je de grote granieten huizen van de rijke reders en kooplieden uit de 17e en 18e eeuw. Veel huizen werden na de verwoesting van 1944 nauwkeurig gereconstrueerd. Sommige panden die je vandaag ziet, zijn dus historisch van ontwerp, maar niet allemaal origineel.

 

 

 

Grand Bé

 

 

Grand Bé is een van de mooiste plekken van Saint-Malo. Dit rotsachtige eilandje ligt vlak voor de oude stad en is bij laagwater te voet bereikbaar. Op het eiland bevindt zich het graf van de beroemde schrijver François-René de Chateaubriand, die in Saint-Malo werd geboren. Vanaf Grand Bé heb je bovendien een prachtig panorama over de ommuurde stad en de kust.

⚠️ Heel belangrijk:. Grand Bé kan bij opkomend water snel van de stad worden afgesneden. Ga alleen wanneer er voldoende tijd is om veilig terug te keren (tijdens onze reis is de tijd te kort om dit te doen, maar best eens doen als je terugkomt naar de streek).

 Vanaf de remparts hebben we ook een mooi zicht op dit eiland.

Fort National

 

Vóór de stad ligt het Fort National, gebouwd op een rotsachtig eilandje. Het maakt deel uit van de verdedigingswerken van Saint-Malo en werd ontworpen door Vauban en zijn kring van militaire ingenieurs.

Bij laagwater kun je erheen wandelen. Ook hier geldt: altijd rekening houden met het getij (bij een eventueel volgend bezoek). Ook hier kunnen we in de verte het Fort zien liggen vanaf de remparts.

 

de Sloveense hoofdstad is compact, groen en sfeervol, met een autoluw historisch centrum, de rivier Ljubljanica als centrale levensader en de heuvel met het kasteel als herkenningspunt. De combinatie van barokke gevels, de architectuur van Jože Plečnik, gezellige terrassen en veel groen maakt de stad bijzonder aangenaam om te voet te ontdekken.

Bijzonderste bezienswaardigheden langs onze wandeling (kan nog worden aangepast de dag zelf):

 

Kongresni Trg (Congress Square) : een van de belangrijkste historische en culturele pleinen van Ljubljana. Het plein ligt aan de rand van de historische binnenstad.

 

Het plein bestond al in de barokperiode, maar werd in 1821 grondig heringericht ter gelegenheid van het Congres van de Heilige Alliantie. Aan dit congres namen verschillende Europese vorsten en vertegenwoordigers deel. Het plein kreeg er zijn huidige naam aan over.

Aan de zuidzijde staat het gebouw van de Universiteit van Ljubljana, dat oorspronkelijk dienstdeed als provinciaal paleis. Hier vonden de bijeenkomsten van het congres plaats. Het plein is daardoor niet alleen een mooie stadsruimte, maar ook een plek met een belangrijke Europese historische achtergrond.

 Prešernov trg, het centrale plein van de historische binnenstad. Hier zie je meteen enkele iconen van Ljubljana: de roze Franciscanerkerk, het standbeeld van dichter France Prešeren en de beroemde Drievoudige Brug.

 Een van de meest opvallende gebouwen aan het plein is de Franciscaanse Kerk van de Annunciatie. De opvallende roze gevel is een van de meest herkenbare beelden van Ljubljana en vormt samen met het Prešerenmonument een zeer fotogeniek geheel.

In het midden van het plein staat het monument voor France Prešeren (1800–1849), de belangrijkste dichter van Slovenië en een van de grote Europese romantische dichters.  Aan de oostelijke zijde van het plein bevindt zich een van Ljubljana's beroemdste bezienswaardigheden: de Drievoudige Brug (Tromostovje). Deze drie bruggen overspannen de Ljubljanica en vormen een bijzonder architecturaal ensemble.

De huidige vorm is vooral verbonden met de beroemde Sloveense architect Jože Plečnik, die de oorspronkelijke brug uitbreidde met twee voetgangersbruggen. De brug vormt vandaag een belangrijke verbinding tussen Prešerenplein en de historische binnenstad.

 tip: wandel eerst vanaf het plein over de Drievoudige Brug en kijk daarna even achterom. Vanaf de brug krijg je een prachtig zicht op het plein, de roze kerk en het Prešerenmonument.

 

Centrale Markt & Plečniks markthallen :

De Centrale Markt van Ljubljana  is een van de levendigste plekken in de historische binnenstad. Het is niet alleen een plaats om boodschappen te doen, maar ook een ontmoetingsplek waar inwoners van Ljubljana elkaar treffen. Voor toeristen is de markt interessant vanwege de combinatie van lokale producten, Sloveense gastronomie, architectuur en de sfeer van het dagelijkse stadsleven.

 De Centrale Markt is eigenlijk een geheel van verschillende marktgedeelten:

• De openluchtmarkt op Vodnikov trg en Pogačarjev trg, waar vooral groenten, fruit, bloemen, planten en andere lokale producten worden verkocht.
• De overdekte markt tussen de twee pleinen.
• Plečniks markthallen langs de rivier de Ljubljanica, met winkels en eetgelegenheden in de karakteristieke zuilengalerij.

De overdekte markthallen zijn een ontwerp van de beroemde Sloveense architect Jože Plečnik, die een groot deel van het moderne stadsbeeld van Ljubljana bepaalde.

De markthallen werden tussen 1940 en 1944 gebouwd. Plečnik ontwierp een langgerekt complex dat de bocht van de rivier Ljubljanica volgt. De architectuur bestaat uit een reeks arcades en een zuilengalerij die de markt een monumentaal maar tegelijk open karakter geven.

 

Drakenbrug (Zmajski most)

De vier grote drakenbeelden zijn een van de bekendste fotomomenten van Ljubljana. De draak is nauw verbonden met de identiteit en de legende van de stad.

 

De Drakenbrug werd gebouwd in 1900–1901 en is een opvallend voorbeeld van de jugendstil (art nouveau). De vier karakteristieke drakenbeelden bewaken de hoeken van de brug en zijn uitgegroeid tot een van de bekendste symbolen van Ljubljana. De brug was bovendien een belangrijke technische innovatie: het was de eerste constructie van gewapend beton in Ljubljana en een van de vroege grote bruggen van dit type in Europa

Leuk idee: maak hier een foto met de draak op de voorgrond en het kasteel op de achtergrond.

 

Sint-Nicolaaskathedraal :

De Sint-Nicolaaskathedraal, is een van de belangrijkste religieuze en architectonische monumenten van Ljubljana. De kathedraal ligt midden in de historische binnenstad, vlak bij de Centrale Markt, het Stadhuis en de Drievoudige Brug. Door haar opvallende lichtgele gevel en groene koepel is ze gemakkelijk te herkennen.

 

Op de plaats van de huidige kathedraal stond al een romaanse kerk, die voor het eerst in 1262 wordt vermeld. Na een brand in 1361 werd de kerk in gotische stijl aangepast. Toen Ljubljana in 1461 een bisdom werd, kreeg de kerk een steeds belangrijkere functie.

De huidige kathedraal werd gebouwd tussen 1701 en 1706 in de barokstijl. Het ontwerp wordt toegeschreven aan de jezuïet en architect Andrea Pozzo. De kerk kreeg de vorm van een Latijns kruis met zijkapellen. De huidige koepel werd pas in 1841 gebouwd.

Het interieur is waarschijnlijk het grootste toeristische hoogtepunt van de kathedraal. Bezoekers worden er omringd door een overvloed aan barokke fresco's, marmer, vergulde versieringen en beeldhouwwerk.

Wanneer u binnenkomt, is het de moeite waard om even naar boven te kijken. De combinatie van de hoge gewelven, fresco's en de koepel geeft het interieur een zeer indrukwekkende ruimtelijke werking.

 

 

Een van de meest opvallende details bevindt zich aan de buitenkant: de bronzen deuren van de kathedraal. De grote toegangsdeur werd gemaakt ter gelegenheid van de 1250ste verjaardag van het christendom in Slovenië. De reliëfs vertellen de geschiedenis van het christendom en van Slovenië. Ook de zijdeuren zijn bijzonder en zijn versierd met portretten van bisschoppen.

Hrastovlje is een klein en sfeervol dorp in het zuidwesten van Slovenië, gelegen aan de rand van het Karstgebied, boven de Rižana-vallei. Het dorp ligt in een prachtig landschap van kalksteen, wijngaarden, rode aarde en typische stenen huizen. Ondanks zijn bescheiden omvang is Hrastovlje een belangrijke culturele bestemming dankzij de bijzondere Heilige-Drievuldigheidskerk (Cerkev Svete Trojice).

 

De kerk en de omwalling vormen samen een van de meest bijzondere historische ensembles van de Sloveense kust- en Karstregio. In januari 2026 werd de kerk door de Sloveense regering officieel uitgeroepen tot cultureel monument van nationaal belang.

De kerk dateert uit de late middeleeuwen en werd in 1490 voorzien van een uitzonderlijke reeks fresco's, toegeschreven aan de schilder Johannes van Kastav (Janez iz Kastva). De schilderingen bedekken een groot deel van het interieur en tonen Bijbelse taferelen, heiligen, scènes uit het dagelijks leven en voorstellingen die verband houden met de seizoenen en landbouw.

 

De beroemde 'Dans van de Dood'

Het absolute hoogtepunt van een bezoek is de beroemde Dans van de Dood (Danse Macabre). Op deze indrukwekkende fresco worden mensen uit verschillende lagen van de samenleving – van geestelijken en edelen tot boeren en gewone burgers – door de Dood meegevoerd. De boodschap is duidelijk: voor de dood is iedereen gelijk, ongeacht rijkdom, macht of sociale positie.

De fresco's hadden in de middeleeuwen ook een belangrijke educatieve functie. Omdat een groot deel van de bevolking niet kon lezen, werden Bijbelse verhalen en morele lessen door middel van afbeeldingen verteld. De kerk wordt daarom soms omschreven als een soort 'Bijbel voor de armen'.

De schilderingen raakten eeuwenlang verborgen onder lagen pleisterwerk en werden pas in de 20ste eeuw opnieuw ontdekt en gerestaureerd. Hierdoor is het mogelijk geworden om vandaag een uitzonderlijk goed bewaard voorbeeld van middeleeuwse muurschilderkunst te bewonderen.

Piran is een van de mooiste en meest sfeervolle plaatsen aan de Sloveense kust: een compacte historische stad op een schiereiland aan de Adriatische Zee, met smalle straatjes, Venetiaanse architectuur, rode daken en prachtige uitzichten over het water.

Piran heeft een lange geschiedenis die sterk verbonden is met de Adriatische Zee en de zoutwinning. De stad ontwikkelde zich in de middeleeuwen tot een belangrijke handels- en havenplaats. Vooral de eeuwenlange invloed van de Republiek Venetië is nog overal zichtbaar: in de kleurrijke huizen, gotische details, smalle steegjes en de Italiaanse sfeer.

De welvaart van Piran was bovendien nauw verbonden met de productie van zeezout in de nabijgelegen zoutpannen van Sečovlje. De ligging aan zee maakte de stad ook belangrijk voor handel en scheepvaart. Tegenwoordig is Piran een van de belangrijkste toeristische trekpleisters van de korte Sloveense kust.

Bijzonderste bezienswaardigheden via korte wandeling voor de liefhebbers (ofwel vrij rondwandelen, shoppen, terrasje doen) :

 

Tartiniplein – het hart van Piran

Dit is het grote ovale plein in het centrum van Piran. Het is moeilijk voor te stellen, maar hier lag vroeger een binnenhaven. Die werd in de 19de eeuw gedempt en veranderde in het huidige plein. De ovale vorm verwijst nog naar de vroegere havenstructuur. Eén van de beroemdste inwoners was Giuseppe Tartini (1692–1770), een internationaal bekende violist en componist. Hij werd in Piran geboren en zijn standbeeld staat centraal op het grote plein dat zijn naam draagt.  Bekijk vooral de kleurrijke gevels rondom het plein. Dit is meteen een van de beste plaatsen om foto's te maken.

VENETIAANS HUIS – BENEČANKA

 

Dit is een van de meest fotogenieke gebouwen van Piran. Het Benečanka, of Venetiaans Huis, is een prachtig voorbeeld van de sterke Venetiaanse invloed op de stad. Piran heeft eeuwenlang nauwe banden met Venetië gehad en die invloed is nog duidelijk zichtbaar in de architectuur en het stratenplan.

PRVOMAJски TRG – HET EERSTE-MEIPLEIN

 

 

Dit is mijn favoriete plein voor wie het authentieke, rustige Piran wil ontdekken. In tegenstelling tot het grote Tartiniplein voelt dit plein veel intiemer aan. Het is omringd door historische huizen en smalle steegjes.

SINT-JORISKERK & KLOKKENTOREN

  

Dit is het hoogste en meest markante punt van Piran. De Sint-Joriskerk ligt boven de oude stad. De klokkentoren is geïnspireerd op de Venetiaanse Campanile en is ongeveer 47 meter hoog. Vanaf hier heb je een indrukwekkend uitzicht over de rode daken en de Adriatische Zee.

Punta en de oude vuurtoren

We wandelen verder  naar het uiterste puntje van het schiereiland: Punta en lopen langs de open Adriatische Zee. De vuurtoren is een van de herkenningspunten van dit deel van Piran.

 

Galatina

Wat heeft het bescheiden stadje Galatina in het zuiden van Puglia gemeen met gevestigde kunststeden als Rome, Siena en Assisi? Het antwoord is: unieke fresco’s.

Iedereen kent natuurlijk de fresco’s van de Sixtijnse kapel in Rome. Ook de fresco’s van de Basilica di San Francesco in Assisi is een populaire toeristische trekpleister.

Wel, in dit selecte rijtje hoort ook het kleine en bij velen onbekende Galatina thuis. Meer nog, in Galatina staat een kerk met de op één na grootste oppervlakte aan fresco’s. We hebben het over de Basilica di Santa Caterina d’Alessandria. Ze moet enkel Assisi laten voorgaan.

  de brede Romaanse voorgevel oogt heel sober, maar met ook aan de buitenkant veel barokke details.

Graaf Raimondello del Balzo Orsini, die het in de veertiende eeuw voor het zeggen had in Galatina, gaf de aanzet tot de bouw voor deze kerk. Hij bracht na zijn tocht naar het Heilige Land een vinger van Santa Caterina mee, een belangrijk reliek waarvoor hij deze kerk liet ontwerpen.

Als je naar binnen stapt, word je echter verwelkomd door zo veel kleurrijke fresco’s dat je niet weet waar eerst te kijken. Waar je ook kijkt – van links naar rechts, van boven naar onder – vrijwel elke centimeter van de wanden en plafonds van de kerk is beschilderd met levendige fresco’s. Die zijn van de hand van verschillende kunstenaars.

Zowel het plafond als de muren zijn helemaal bedekt met schilderingen van de hand van Francesco d’Arezzo. Op de fresco’s zie je scènes uit Genesis, uit het leven van Christus en natuurlijk uit het leven van de heilige Caterina.

De belangrijkste fresco’s bevinden zich in de middenbeuk. Deze bestaat uit vier compartimenten, elk bovenaan met een plafond in kruisgewelf.

In het achterste deel van de middenbeuk zijn de achterwand en de zijwanden beschilderd met scènes uit de Apocalyps. Op deze wand duikt de zevenkoppige draak meermaals op.

 de val van Bavylonië

aartsenegel Michaël sgtrijdt tegen de zevenkoppige draak.

Voorbij de zuilen begin het tweede compartiment. Op de beide wanden staan scènes uit het scheppingsverhaal en de zondvloed centraal. 

 schepping van hemel en aarde

 Adam en Eva

In het derde compartiment, meer bepaald de ruimte voor het altaar, zie je op de wanden scènes uit het leven van Jezus, van zijn geboorte tot zijn lijden en dood.

 het laatste avondmaal

Vooraan in de kerk krijgen we het verhaal te zien over het leven en de marteldood van de heilige Catharina van Alexandrië. Het plafond boven het altaar is gereserveerd voor de vier evangelisten en enkele kerkvaders.

 Weergave van de vier evangelisten: Marcus (leeuw), Lucas (stier), Matteüs (mens), Johannes (adelaar)

Zowel de linker- als de rechter zijbeuk wordt over de hele lengte nog eens doorkruist door een binnenmuur met booggewelven. Beide kanten van deze muur, zijn net als de wanden van de zijbeuken zelf beschilderd met fresco’s. Hier worden vooral heiligen afgebeeld.

In het chiostro, de kloostergang naast de kerk, bewonder je nog meer fresco’s, in een heel andere stijl maar minstens zo mooi als in de kerk. Ze tonen scènes uit het leven van Sint Franciscus en zijn volgelingen. 

 

Na het bezoek aan deze prachtige basiliek : half uurtje vrij. Voor de liefhebbers :  

 wandel eens een 200 m verder tot de ook een echte must visit in Galatina is : Pasticceria Ascalone. Dit kleine bakkerszaakje zou de plek zijn waar de pasticiotto is uitgevonden, het ovale, met room gevulde gebakje waar de streek rondom Lecce bekend om staat.

 

Gallipoli 

Dit oude vissersdorpje is geliefd bij veel toeristen om haar ligging, maar kent ook zeker een mooi oud centrum.

De Grieken wisten het al, toen ze de naam voor dit plaatsje verzonnen. Ze noemden dit havenstadje kalé pólis, mooie stad. De Italianen verbasterden de naam tot Gallipoli.

Het oude centrum van het stadje is gebouwd op een kalkstenen eiland en is enkel met het vasteland verbonden door een 16e eeuwse stenen brug. 

Eigenlijk is er maar 1 ding wat je moet doen. Slenteren door het oude stadscentrum van Gallipoli. Geniet van de zeelucht, van de smalle straatjes vol kleurrijke gebouwen.

 

 

De haven wordt “bewaakt” door het imposante kasteel van Gallipoli

En wie na 7 dagen nog niet uitgekeken is op de prachtige Italiaanse kerken, kan hier nog de Catedrale Sant’Agata bezoeken. De kathedraal is een prachtig voorbeeld van de barokke architectuur die zo kenmerkend is voor de regio. Op de façade zie je verschillende beelden van Sint-Agatha .

Lecce is een verrassend mooie en veelzijdige stad in het uiterste zuiden van Puglia. Met zijn bijna 100.000 inwoners is Lecce op cultureel en economisch vlak het kloppende hart van de nog grotendeels ongerepte regio Salento, de hak van de Italiaanse laars. Lecce wordt wel eens het ‘Firenze van het Zuiden’ genoemd en die flatterende bijnaam is geenszins overdreven. De historische binnenstad, met zijn kronkelende steegjes en een weelde aan barokke kerken, kloosters en palazzi straalt elegantie, verfijning en welstand uit.

 

We gaan het historische centrum binnen via de Porta San Biaggio (genoemd naar een populaire heilige die bovenaan de poort prijkt), één van de drie nog aanwezige oude stadspoorten.

Voorbij de poort bereik je langs de Via dei Perroni de prachtige Chiesa di San Matteo, één van de vele barok pareltjes van de stad.

 De kerk dateert uit de 2de helft van de 17de eeuw. Ze heeft een bijzondere gevel, typisch voor de barocco leccese, de lokale barokstijl uit Lecce. Het onderste deel van de gevel staat enigszins bol en puilt uit naar voor, terwijl het bovenste deel naar binnen gericht is en hol is. Centraal op de voorgevel trekt het wapenschild van de orde van de Franciscanen met twee gekruiste armen, een van Franciscus en een van Christus, de aandacht. Opvallend zijn de lege nissen. Het ontbreken van heiligenbeelden wekt de indruk dat de kerk nog niet voltooid is. En dat was precies de bedoeling. Zolang een kerk niet afgewerkt was, diende de religieuze orde die de kerk liet bouwen immers geen belastingen te betalen. Daarom zal je overal in Lecce kerken zien met lege nissen. Belastingontduiking avant la lettre dus. 

De Via Federico d’Aragona brengt je iets verderop tot bij een andere parel van de barok, de Chiesa di Santa Chiara. Ook hier wordt de voorgevel gekenmerkt door een overdaad aan weelderige barokelementen en … lege nissen!

 

Als je het geluk hebt de kerk open te vinden, werp dan zeker eens een blik op het plafond. Het ziet er misschien niet bijzonder uit, maar het is het wel. Zeker als je weet dat het hele plafond bestaat uit… cartapesta, bij ons bekend als papier maché. Samen met de barokkunst is ook de kunst van de cartapesta één van de uithangborden van Lecce.

 

Cartapesta wordt in Lecce ook het marmer  van de armen genoemd.

Er bevinden zich in Lecce heel wat kleine ateliers (alsook een museum in het Castello Carlo V) waar gedreven ambachtslui deze  eeuwenoude, lokale traditie in ere houden: de cartapesta leccese. Velen onder ons hebben ongetwijfeld op school of bij de jeugdbeweging wel eens creatief geknutseld met papier maché, zonder te beseffen dat we daarmee een techniek beoefenden die reeds bekend was bij de oude Egyptenaren.

In de 15de eeuw werd cartapesta op het Italische schiereiland een populair alternatief voor keramiek, gips of hout bij het maken van bv. figuren voor de kerststallen. Het is echter in de stad Lecce in Puglia dat de cartapesta zijn absolute artistieke hoogtepunt kende. Dat hoogtepunt lag in de 17de en 18de eeuw toen overal in de stad kerken en kloosters verrezen. Om de kapellen en de altaren van die religieuze gebouwen te verfraaien was er een grote vraag naar beelden van heiligen. De lokale ambachtslieden hadden in het landelijke Puglia echter geen waardevolle materialen zoals brons of marmer ter beschikking om die beelden te maken. Daarom zochten ze hun toevlucht tot eenvoudige middelen die wel volop aanwezig waren: stro, oude lompen, houtpulp, lijm en gips. Met deze povere ingrediënten slaagden ze erin geraffineerde, levensechte beelden te maken die nauwelijks te onderscheiden zijn van de klassieke heiligenbeelden die gehouwen werden uit marmer, steen of hout. De kunstenaars perfectioneerden hun techniek zodanig dat ze uiteindelijk ook volledige altaarstukken uitwerkten in cartapesta.

 

Piazza del Duomo : 

Het Piazza del Duomo bestaat uit de campanile (klokkentoren), de Duomo zelf, het episcopio en het seminario, die het plein mooi omsluiten. De klokkentoren is bijna zeventig meter hoog en werd tussen 1661 en 1682 gebouwd door Giuseppe Zimbalo, een van de beroemdste bouwmeesters uit de geschiedenis van de stad.De toegang tot het plein wordt bewaakt door beelden van lokale heiligen die je links en rechts vanop ballustrades aankijken.

Ook binnenin word je meteen overweldigd door de barokke grandeur van de vele zijkapellen en de altaren. De Duomo herbergt ook enkele kostbare schilderijen.

Aan de rechterzijde van het plein bevindt zich het Palazzo del Seminario waar nu het Museo Diocesano gevestigd is met een rijke collectie aan relgieuze kunst. In de rechterhoek aan de overkant van het plein leidt een grote trap naar het Palazzo Vescovile, de ambtswoning van de bisschop : 

 

Piazza San Oronzo : 

Nog indrukwekkender is het Romeinse amfitheater dat zich in het hart van de oude binnenstad bevindt, op de Piazza Sant’ Oronzo. Vanop dit ruime plein kijk je zo de arena van het voormalige amfitheater binnen.  

Een andere blikvanger hier is de hoge, Romeinse zuil bekroond met een standbeeld van Sant’Oronzo, de patroonheilige van de stad. Aan deze kolom is een heel verhaal verbonden. Oorspronkelijk stond ze in de havenstad Brindisi waar ze, samen met een tweede zuil, het eindpunt markeerde van de Via Appia, de belangrijke Oud-Romeinse handelsweg die Rome met Brindisi verbond. Ze werd door Brindisi geschonken aan bisschop Oronzo van Lecce, de patroonheilige van de stad, als dank omdat hij Brindisi en Lecce in 1656 zou hebben beschermd tegen een pestepidemie. In 1881 werd bovenop de zuil een bronzen beeld van de heilige Oronzo geplaatst. Brindisi zou sindsdien al herhaaldelijk gepoogd hebben deze zuil terug te krijgen om het historische eindpunt van de Via Appia opnieuw in zijn oude glorie te herstellen, maar dat werd door het stadsbestuur van Lecce telkens weer geweigerd.  

Ernaast vind je de dienst voor toerisme.

Basilica di Santa Croce 

Als je vanop de Piazza Sant’Oronzo de Via Templari en vervolgens de Via Umberto I neemt, dan bereik je even verderop de Basilica di Santa Croce, het absolute hoogtepunt van de barocco leccese. De indrukwekkende voorgevel is één grote vitrine van het beste wat de barok te bieden heeft.  Je weet niet waar eerst gekeken.

De bouw van deze basilica nam bijna honderd jaar in beslag (1549-1646). Architect Francesco Antonio Zimbalo nam het grootste deel van de gevelornamenten voor zijn rekening. Neem de tijd om de fantastische façade van de kerk rustig te bewonderen. De onderste laag beelden wordt bevolkt door monsters, zeemeerminnen en andere wezens die het heidendom voorstellen. Zij worden, bijna letterlijk, vertrapt door een tweede rij beelden met menselijke figuren die de triomf van de katholieke kerk belichamen. Dé blikvanger is echter het centrale roosvenster dat eruit ziet als een geraffineerd kantwerk, maar dan wel in steen. 

In tegenstelling tot de prachtige buitenkant van de basiliek, is het interieur heel sober.

 

Wie nog verder wil wandelen,  neem de Via Principe di Savoia tot aan de majestueuze Porta Napoli, één van de monumentale toegangspoorten tot de stad. De Porta Napoli heeft de vorm van een triomfboog en voor wie er mocht aan twijfelen staat het er ook nog eens expliciet vermeld:  ‘Arco di Trionfo’. Het monument werd in 1548 gebouwd ter ere van Keizer Karel V op wiens initiatief de stad voorzien werd met stevige vestigingsmuren. Het wapenschild van de Habsburgse keizer – de tweekoppige adelaar – is duidelijk te zien.  

Otranto is het  meest oostelijk gelegen stadje van Italië, dat tevens een van de borghi più belli d’Italia is, de mooiste dorpjes van Italië.

Otranto è l’anagramma di tornato
Questo è un luogo dove si ritorna
sempre, che ti porti addosso
come una bellissima memoria.

Volgens dit prachtige gedicht, dat men op een kleurrijke muur in Otranto kan aantreffen, is Otranto het anagram van tornato, teruggekeerd. Otranto is namelijk een plek waar je altijd weer terug wil gaan, als een bijzonder mooie herinnering.

 

De bewogen geschiedenis van Otranto

Door die ligging, op het meest oostelijke stukje Puglia, kent Otranto een bewogen geschiedenis. Het was de eerste plek waar veroveraars van overzee aan land kwamen. Een van de beruchtste aanvallen is die van de Turken. In de zomer van 1480 liet een enorme vloot van meer dan honderd schepen achttienduizend soldaten aan land om de stad in te nemen.

De inwoners van Otranto hielden ongeveer twee weken stand, maar uiteindelijk hadden de Turken de langste adem en wisten ze het stadje op de knieën te dwingen. Dat ging gepaard met veel geweld. Zo werden alle mannen en alle jongens ouder dan vijftien jaar zonder aanzien des persoons gedood.

De vrouwen en kinderen werden verkocht als slaven. Achthonderd inwoners van de stad probeerden aan hun lot te ontkomen en sloten zich op in de kathedraal. De Turken eisten dat alle achthonderd vluchtelingen zich zouden bekeren tot de Islam.

Toen men dat unaniem weigerde, werden ze allemaal gedood. In 1771 werden deze ‘martelaren van Otranto’ heilig verklaard. De botten van alle achthonderd martelaren werden naar de kathedraal overgebracht, waar je ze nog altijd kunt zien in de Cappella dei Martiri (‘kapel van de martelaren’) in het rechterschip.

Bezoek aan de kathedraal 

Gelukkig heeft de kathedraal – een van de hoogtepunten van je bezoek aan Otranto – ook mooie verhalen te bieden. De mozaïekvloer, die dateert uit de twaalfde eeuw,  is prachtig.  Het hele mozaïek is het werk van slechts één enkele monnik, Fra Pantaleone.

Hij werkte er tussen 1163 en 1165 dag in dag uit aan, op zijn knieën gebogen over de talloze voorstellingen, van een levensboom tot de Toren van Babel, de tekens van de dierenriem en de Ark van Noach. Met recht een monnikenwerk!

Naast de kathedraal is het kasteel van Otranto een bezoek waard. De versie die je nu ziet, is gebouwd op de restanten van oudere forten. Zeker na de bloederige aanval van de Turken wilde men het zekere voor het onzekere nemen en de stad nog beter beschermen tegen mogelijke indringers.

 

Veel kleiner dan de kathedraal maar minstens zo sfeervol is de Chiesetta di San Pietro, met fresco’s in Byzantijnse stijl.

Martina Franca

Martina Franca is de grootste stad van de Valle D'Itria en ontegensprekelijk een bezoek waard. Sinds Filip van Anjou deze stad in 1310 belastingvrij maakte en ook andere privileges verleende (vandaar de naam “franca”, wat staat voor “veilige plaats”),  werd Martina Franca het commerciële centrum van de regio. Dat is precies wat Martina Franca indertijd was. Binnen de stadsmuren werd een veilige schuilplaats geboden voor de inwoners van de kuststreek en het platteland tegen de Turkse invasies van die tijd.

De stad trok vele handelaars, zakenmannen en rijke burgers aan en tot de eenmaking van Italië in 1861 was het een volledig omwalde stad, met 24 torens en vier poorten. Jammer genoeg werden intussen enkele van de torens en delen van de muur verwijderd.

 

 

Via de piazza XX Settembre gaan we richting oude stadsgedeelte.

 

 

We betreden het centrum van Martina Franca door deze statige poort in barokstijl, de Porta Santo Stefano, die deel uitmaakt van de stadsmuur.

Direct daarna zien we aan de Piazza Roma aan de rechterkant het Palazzo Ducale (gratis toegang). Het enorme barokke paleis, gebouwd in 1668,  huisvest tegenwoordig het raadhuis.

 

Vanaf de eerste etage van het palazzo heb je een prachtig uitzicht over Martina Franca.

200m verderop aan het Piazza Plebiscito  tref je ook de Basilica di San Martino aan, natuurlijk gewijd aan de beschermheilige van deze stad. De gestalte van San Martino is vereeuwigd in de façade van deze kerk. Vanaf het balkon groetten in het verleden de adel en het kerkbestuur het publiek dat bijeenkwam op het plein.

 

Ostuni :

Deze Città Bianca, of ‘witte stad’, wordt zo genoemd omwille van haar witgekalkte gebouwen, die stralend schitteren in de zon. Oorspronkelijk werd er witgekalkt om de nauwe straatjes wat licht te geven, maar later werd het essentieel in de strijd tegen de pest. Het labyrint van kronkelende en smalle middeleeuwse straatjes en de historische sfeer, is het leukste om te bezoeken.Klim naar de top van de oude stad, langs de Via Cattedrale en je vindt er het indrukwekkende Aartsbisschoppelijk Paleis en de kathedraal, ook wel bekend als de kathedraal van Santa Maria Assunta, die stamt uit de 15de eeuw en een interessante voorgevel met knap rozetraam heeft. De uitzichten alleen al maken een bezoekje aan Ostuni de moeite waard. 

Op het Piazza della Libertà staan het raadhuis en de zuil van de heilige Oronzo.

 

via de Via Cattedrale langs mooie steegjes met souvenirswinkeltjes, terrasjes en pizzerias

 

 

tip : bovenaan de stad dicht bij de kathedraal : Borgo Antico Bistrot (Via Fina 8) waar je vanop het terras een prachtig uitzicht hebt over de omgeving van de stad en de zee in de verte.

 

Locorotondo :

Het dorpje heeft een rustig centrum met smalle straatjes, witte huizen en zeer aardige mensen. Het dankt zijn naam aan het rond lopende stratenplan, locus rotundus in het Latijn. De smalle, rechthoekige huizen worden ook wel cummerse genoemd. Heel anders dan de trulli, maar deze huizen geven het stadje een heel eigen sfeer.

Locorotondo wordt ook wel het mooiste balkon van de Valle d’Itria genoemd. Het biedt inderdaad een prachtig uitzicht, vooral vanaf de Piazza Dante, het stadspark, met zover je kunt kijken een lappendeken van trulli in het groene landschap met stenen muurtjes, zilverkleurige olijfbomen en wijngaarden.

Als je verder stapt (200m) naar de Piazza Vittorio Emanuele vind je in de buurt gedenkteken van de in 1978 vermoorde ex-premier Aldo Moro.

Ietsje verderop kom je aan neoclassicistische Chiesa Madre di San Giorgio.

Een andere bijnaam van Locorotondo is la città del vino bianco, de stad van de witte wijn. Er wordt inderdaad een zeer goede witte wijn gemaakt, de Locorotondo DOC, die je natuurlijk even moet proeven.