Archief

Door Mexico lopen verschillende autopistas. Zelden in goede staat en meestal overbevolkt en altijd duur betaald. De gewone banen zijn van redelijk tot heel goed met de opmerking dat de vernieuwde banen dikwijls de gevaarlijkste zijn. Asfalt laag wordt boven asfaltlaag aangebracht en de zijkanten onafgewerkt zodat er soms niveauverschillen zijn van 30cm en meer. Uitwijken voor bus of truck op een smalle baan kan dus tricky zijn en om de zoveel kilometers ligt er wel ééntje in de kant.
Waar wij het meest beducht van waren zijn de topes - beruchte verkeersdrempels. smal maar hoog - soms verschillende achter mekaar - soms minderhoge maar wisselend in afmeting - soms meters ver gewoon dikke ribbels (vibradors). Het probleem is dat ze de helft van de tijd niet zijn aangegeven, dezelfde kleur hebben als het wegdek en men ze tegenkomt aan 't kleinste ezelsbad in bos of veld...regelmatig ziet men zwaargeladen camions die er door hun as gezakt zijn.
Buiten de centra geen straatmeubilair zelfs niet het hoogstnodige (een goede kaart is onmisbaar) maar erin heeft men ogen te kort om het verkeersbord te vinden waar men naar zoekt. De weg vragen is dus de gemakkelijkste uitweg... We leerden uit een stroom woorden die op te pikken die van belang waren...a destra, a la sinistra, derecho, primera, secunda, semafora... en we kwamen er doorgaans zeer vlug uit.
Hun rijstijl: zuiders ... stop nooit voor een rood licht, elk rijvak is geschikt voor 2 wagens, toeter en rij met uw arm door 't venster om de richting aan te geven. We leerden ook nooit de weg te vragen aan jongeren: die sturen u graag verkeerd; vrouwen: want die rijden zelden zelf en kennen geen weg of richting maar zeggen zo maar iets omdat ze het niet durven bekennen of omdat ze u uit beleefdheid niet zonder antwoord verder willen sturen...'t is maar dat ge 't weet.
Controles: afhankelijk van de provincies zijn er meer of minder baancontroles. Dikwijls uitgevoerd door het leger. Soms zijn ze heel neerbuigend. Altijd kwamen ze binnen om overal in de kasten te sneuken en alles te betasten of aan te rieken. Had het er zo van op mijn heupen gekregen dat ik telkens in 't verweer ging... deed nooit spontaan het uitklaptrapje uit of deed dat het kapot was, zodat ze heel hoog moesten opstappen...en vroeg steeds om hun legerbotten uit te doen omdat mijn matten proper gekuist waren. ( slecht karakter hé) Er is geen enkele meer binnen geweest want hun schoenen uitdoen????  De enkeling die het nog met zijn schoenen aan wou proberen heb ik een vod in de hand geduwd en zijn goesting was ook vlug over.
De noord-zuid verbindingsbanen in de bergen zijn gevaarlijk bij regenweer. Er wordt niets aan de bermen gedaan en slidings zijn schering en inslag. Bij mooi weer zijn ze onvoorstelbaar mooi...
Op de baan van San Cristobal de Las Casas naar Guatemala of Tapachula rijden buiten auto's ook kinderen met houten karretjes.. Ze slepen ze de berg op en komen zwaar geladen naar beneden gezoefd zonder remmen - ze zijn wel stuurvaardig maar 'k heb meer dan ééns mijn hart even voelen overslaan.
Als ge spijt hebt dat hier geen kevertjes meer rondrijden dan kunt ge uw hart in Mexico ophalen. Alle gewone taxi's zijn gele of blauwe VW kevertjes. De onderdelen, zoals deuren, zetels en motorkappen zijn te koop in elk warenhuis - ge kunt er uw eigen wagentje zogezegd samenstellen.
We hadden er een zalige tijd - hebben er altijd vrij kunnen staan en ons nooit of te nimmer onveilig gevoeld. Wel ene keer ons een paar kms verplaatst omdat de jeugd de bak bier had bijgehaald en absoluut samen met ons wou drinken. Heel veel lieve mensen leren kennen.
We willen heel graag terug gaan maar die topes...daar sneuvelt onze camper op denk ik.

Een annekdote. We reden ergens in de omgeving van Tequila. Er was veel volk op de baan en allen sleurden ze met kippen en korven. Wij in 't gedacht dat er markt was. Niks van. .. langs de weg lag een oude pickup in de gracht en zijn lading werd graag opgeraapt door de lokale bevolking terwijl de arme man in de politiecombi zat. Een paar agenten stonden er op te kijken. vermoedelijk om daarna hun rondje langs een paar huizen te doen om hun aandeel in de buit op te halen...

Met ons huidige campertje reden we tot nu toe ongeveer 220 000km, de meeste miles en kms in noordelijk Amerika.
De eerste dag in de VS wat aarzelend. Daarna was het: genieten. Gewoon aan het hectische verkeer en agressieve gedrag in ons landje was het ginder onvoorstelbaar rustig rijden, zelfs in NY en de Hways rond de steden in 't spitsuur.
Het ligt vooral aan het gedisciplineerde rijgedrag, al of niet onder druk van de hoge boetes.
Elk rijvak van een Hway wordt gebruikt, iedereen aan dezelfde niet al te hoge snelheid en er wordt slechts van rijvak gewisseld om de weg op of af te rijden. (een beetje zoals het blokrijden naar de kust hier in de zomer)
Ritsen is hun 2e natuur. Ze rijden tot het einde van het invoegvak en kunnen gewoon inschuiven. Hier is dat steeds wringen om er zo vlug mogelijk tussen te komen. Niemand rijdt tot het einde van 't invoegvak omdat wie op de hoofdbaan rijdt er ook niet gemakkelijk iemand tussen laat met het gevolg dat over heel het oprijvak kleine files ontstaan en er rechts voorbijgestoken wordt.
Het binnenste rijvak is voor carpoolers en steeds zo goed als leeg want de amerikaan rijdt meestal alleen in zijn wagen tenzij hij ambtshalve een chauffeur heeft. Dus een stad inrijden op 't spitsuur geen probleem als ge weet welke uitrit nemen..
Verloren rijden in een stad is bijna onmogelijk als men de windrichtingen kent - en de straten en avenues lopen steeds in dezelfde richting - hooguit eens een "blok" rondrijden... bij het uitleggen van een route doen ze dat dan ook aan de hand van bloks en niet aan 't zoveelse licht...2 blocks north and 1 block east ...
Veel straten hebben een voorselectie die op het baanvak zelf is aangegeven en meestal niet via verkeersbord. Wij heben dus de eerste dagen ettelijke verkeersovertredingen gedaan door onoplettendheid omdat we in een vak met volle witte lijn zaten. Geen probleem want ze zijn zeer elegant en laten u onmiddellijk inrijden.
De verkeerslichten hangen ook steeds achter het kruispunt wat ook wat gewennen vraagt.
Veel kruispunten waar geen lichten staan hebben het 4way verkeersbord - iets dat heel goed werkt in de VS maar wat ik hier niet zo zie functioneren... stoppen aan 't kruispunt; wie eerst komt mag eerst oversteken en daar wordt zeer gedisciplineerd aan gehouden.... niemand maar dan ook niemand rijdt voor zijn beurt.
Speed. Boetes zijn hoog en maximum snelheid worden zelden overtreden. Aan scholen kan "speed" uw rijbewijs kosten voor 't leven, hetzelfde met een schoolbus voorbijsteken als de "stop"borden uitsteken en dat in beide richtingen.
Regelmatig Miami vice toestanden gezien. Iemand rijdt een paar mls te hard, wordt gevolgd door een politiewagen met sirene, die roept zijn makkers op en tegen dat de auto aan de kant staat zijn er een 5tal andere politiewagens met sirene op om bijstand te verlenen. Zelf nooit uitstappen, wachten tot de politieman aan uw venster is en... deze komt niet voor er een andere politiewagen in de buurt is. Big show maar wel veilig voor hen. Aan de andere kant: hoed af voor de vriendelijkheid die wij van de politie mochten ervaren. De meesten zijn echte bodybuilders,  in short en met glimmende spierballen maar zeer behulpzaam...weg wijzen en zo nodig voorop rijden, onze kapotte band verwisselen, stoppen om een moeder met verschillende kinderen de baan te helpen oversteken enz..
Verzekeringen zijn duur en buiten smijten de reactie op een ongeval zelfs als de tegenpartij in fout is. Kinderen mogen dus bijna nooit met de wagen van de ouders rijden en lenen reeds op 16 jaar om hun eigen bakske aan te schaffen.
Verzekeringen zijn in veel staten niet verplicht maar de eisen bij ongeval heel hoog. Een verzekering tegen ongeval met onverzekerde wagen is dus bijna een must.
Men kan ook alles apart laten verzekeringen ..tegen hagelinslag...tornado...botsing met beer.. al naargelang het risico al of niet groot is in de streek waar u woont voor ons was dus een full coverage aangewezen.
Tanken: een belevenis op zich. De meeste stations zijn echte supermarkten en voor truckers hele plaza's. Langs de hways ook overal diesel te krijgen. In 't noorden en in dun bevolkte streken hebben ze wel nogal specialiteiten... wisten ooit niet welke brandstof te kiezen en achter de kassa een jong ding dat er helemaal niets van kende. We hadden de keuze tussen: diesel, red diesel, off road diesel, car diesel hway use only, coupon diesel ... en dan nog met bankkaart of voorafbetaling aan de kassa.
Keuze te over... 'k laat jullie raden met wat wij daar hebben rondgereden...
Dat vooraf betalen is ook zo'n systeem en eentje dat ze hier best ook kunnen gaan invoeren. Men schat hoeveel men wil tanken en betaald - dan krijgt men nummer van de pomp - tankt men minder: overschot terug. Ook met visakaart ofwel direct betalen aan de kassa ofwel kaart in depot geven tot er getankt is.

        Ons Kaya:

           haren in de wind
           voor het open vensterraam
           op haar vaste plaatsje als we rijden
           klaar om elke hond, kat of geit
           te begroeten met geblaf.

           En wij die dachten dat ze niet kon blaffen...
           hebben héél lang moeten wachten op het eerste gekef.



Het is al vele jaren geleden dat we nog zolang thuis waren in de winter. Er kwam altijd wat tussen. En \'t ventje die de kleinzoon en de hond niet zolang kan missen, of \'t was te koud of te warm, 34u onderweg om van Colombo via Malé naar huis te geraken was ook wat teveel van \'t goede...in Egypte vogelgriep, in \'t Midden Oosten en een deel van Azie dankzij prentjes teveel onrust.
We worden moeilijk of zou het dan toch den ouden dag zijn? Vroeger konden we in een paar minuten beslissen en \'s anderendaags langs de andere kant van de wereld zitten. Een wedstrijd valiezen pakken zonder iets te vergeten zou ik nog altijd kunnen winnen.
Maar ik tracht naar de zon en de warmte. Buiten zitten, mijn ogen toe, en mijn knoken voelen opwarmen. Ik ben dan vandaag maar begonnen de kampeerauto te vullen zo kan de hond ook mee en heeft \'t ventje een wandelgezel. En \'s morgens de gordijntjes opentrekken en \'t zonneke in uw bed is ook héél zalig.
Morgen de kleinzoon te logeren, zondag nog even langs Lier voor de samenkomst van bloggers en vandaar richting zuid... We zien wel waar we uitkomen. Waar \'t goed is stoppen we maar niet vooraleer we de zon hebben gevonden... al moeten we daarvoor tot in de Westelijke Sahara. Maar \'k hoop dat Spanje ook al wat warmer is want woestijnzand bij de patatten ...