Lieflijke taferelen

Het nodigde ons uit om eens langs te komen, maar dat ging niet meer. Het was reeds veel te laat en we zijn liever uit het bos voor het donker word.
Een andere keer misschien.
Wij moeten nu naar rechts...hop naar Bouillon.

Het is spijtig maar ik weet niet juist meer hoe de naam is van het dorpje.
Groot is het niet, wel mooi.

Weer gaan we bergop langs de rand van het bos en ja hoor...voor ons ligt er een mooi dorpje.

Na een poosje daar gezeten te hebben gaan we terug op weg. Stillaan beginnen onze benen wel even pijn te doen. Met goede moed gaan we verder.
Fien controleerd nog even onze positie.
Als alles juist is en we zijn nog op de goede weg, dan moeten we net voor een dorp uitkomen.
Wait and see...!!!

Amaaiiiiiiiiii, ik was ook moe zelle. Maar toch ik zou het zo weer doen.
Rechts van mij ligt mijn leesbril op onze wandelkaart.
De natuur is hier mooi. Hier zie ik ook weer een Buizerd, maar de bomen staan hier zo dicht op elkaar dat ik niet de kans heb om er een foto van te nemen...spijtig !!!

Na deze uitputtende strijd tegen de natuur...rusten we op een boomstam even uit van onze gedane inspanningen. Het was nodig. Wat bijkomen en vooral veel drinken. We genieten van het mooie uitzicht rondom ons. We zijn aan de rand van het bos gekomen.

Boven aangekomen neem ik nog deze mooie foto van onze lijdensweg ginds in de diepte...het was de moeite zelle !!!!!

De vorige foto is beneden juist voor de draai gemaakt.
Oefffffffff...eindelijk zijn we aan het einde van onze lijdensweg geraakt. Het was zwaar, maar de moeite zeker en vast waard. Weer hou ik mijn fototoestel rechtop, zodat je kan zien hoe slecht en steil deze weg wel was.
Het was een hele ervaring.

We zijn nu al de bocht voorbij, en rusten even uit. Je kan zien hoe steil we naar boven gaan...ik heb speciaal de camera rechtop gehouden. De weg is hier wel heel slecht en hier besef je pas dat je wel degelijk goede wandelschoenen nodig hebt om zo een wandeling te volbrengen. Met gewone schoenen kom je nooit tot boven. Als je dit nog nooit gedaan hebt, moet je dat zeker eens doen  
Het is prachtig om te doen, maar zeer vermoeiend !!!

Tot hiertoe waren onze wandelpaadjes altijd goed tot zeer goed begaanbaar geweest. Tot we 100 meter verder van de waterval voor deze uitdaging stonden.
Een smal pad met alléén maar losse stenen...steil naar boven.
Vol goede moed gingen we op pad. Nu had ik gedacht dat het alléén maar zover zou zijn als ik kon kijken en dat er daarna wel een beterte weg zou komen.
Slecht gedacht dus !!!
Daar boven gaat de weg naar rechts en word nog slechter en vooral steiler.
Er kwam gewoon geen eind aan.

Schoooooooooonnnnnnnn hé !!!!!

Fien bij haar watervalletje (kleintje hoor, maar mooi).
Heb jij al plaatje nr. 18 gezien welke we moetn volgen...nee !!!
Wij ook niet en toch zitten we goed.

Steeds verder gaan we, steeds dieper het bos in.
Geen mens in de hele wijde omgeving te zien of te horen. Geen geronk van welke motor dan ook. Gewoon stilte...zaligggggggggg !!!!!

Zo kwamen we er nog wel enige tegen. Mooi hé !!!

De weg die we volgen is prachtig. Door de hoge bomen schijnt de zon en rondom ons nog steeds het gezang van de vele vogeltjes. Ook de vlinders zijn nog steeds van de partij en houden ons gezelschap. Links en rechts gaan we al eens over een klein stromend watertje.
Een mens zou er als het ware lyrisch bij worden.
Soms stopten we al eens om naar het vogelgezang te luisteren. Ieder zong zijn mooiste lied voor ons. Het was werkelijk prachtig...de rust, de stilte, soms het geklater van een watertje, vlinders en vogeltjes om je heen
Het is nergens te koop...het is gratis en voor iederéén.
Wat moet je nog meer hebben om je goed te voelen???
De natuur op zijn best !!!

Gekke Fien in gewone doen !!!