Terwijl ik in gedachten

naar de vlammen staar

hoor ik hoe de wind daarbuiten

gierend aan de daken sleurt,

en bomen kraken doet

De nacht omspant de wereld

in een cocon van zwart satijn

met daarboven wolkenflarden waarin af en toe

een vale maan de mensen vrezen doet voor ’t ongewisse.

Verhalen over vreemde wezens,

heksen, trollen, menigvoud gebroed,

razen door ’t gemoed van menig goede ziel

die, niet geremd door opgelegde grenzen,

zich verliest in ’t collectief geheugen van de tijd.

De ijle grens tussen toen en nu blijkt broos,

net als de korte dagen met het frele licht,

geprangd tussen lange donk’re nachten.
Zo begint opnieuw het lange wachten

vanuit het duister naar een  nieuwe dag.

rob

Oktober draalt wat langer

tussen herfst en winter,

oogt wat frisser dan september,

de wind rukt harder aan de bomen.

Al kijkt de zon  zo af en toe

Wat waterachtig naar de kille straten:

er komen gaten in het bladerdak

dat goudgeel om de bomen glanst.

Onder een bedrukte hemel

haasten mensen zich naar huis,

Waar beslijkte schoenen

onder natte paraplus te drogen staan.

’s Nachts hoor je regenvlagen

tegen de ruiten slaan -

een vage donderslag

verstoort de warme dromen van de zomer.

rob