Zijn goudblonde lokken en knevel,
Zijn  geestvolle neus en mond,
Zijn vergeetmijnietblik, zijn tenorstem
En zijn New-Foundlandsche hond,


Ik moet er gedurig aan denken;
Zelfs adem ik soms nog flauw
Den geur in van zijn sigaren.
Hij kocht ze gewoonlijk bij Blaauw.


Ruik ik opnieuw die sigaren,
Dan wordt is eensklaps zoo raar.
Is 't, omdat hij ze rookte,
Of was de tabak mij te zwaar?

(Piet Paaltjens)

Nou mijn man vond het fantastisch, mijn gezicht was weer elastisch
Niks geen rimpels, niks geen vouwen, net zo glad als bij ons trouwen.
Maar toen zei dus een vriendin: het is wel gek,
want je kop past nou niet goed meer bij je nek.

Ach, het was een kleine ingreep, want ze trekken dit dus strak
En ze geven hier een sneetje, anders komt er daar een zak.
Nou, m'n man was heel tevreden over wat ze met me deden.
En de plastische chirurg zei : het is tot zo ver wel keurig.
Maar ik zit nog met uw borsten in mijn maag,
want die zitten volgens mij nu iets te laag.

Toen ze waren opgehesen leken ze een beetje klein,
maar met siliconen vulling mochten ze d'r best weer zijn.
Nou, ik zag mijn man ontvlammen, want ik had dus zulke prammen..
Maar een avond bij het vrijen, keek hij peinzend naar mijn dijen,
en al had hij dan geen duidelijke kritiek, 'k ging meteen terug naar de kliniek.

Ik had trouwens ook een buikje, dus na enig overleg
liet ik dat meteen ontvetten, maar toen was mijn navel weg.
Op de operatietafel gaf men mij een nieuwe navel,
om terzelfdertijd mijn billen minstens zo'n stuk op te tillen.
Nou, ik was op ieder feestje zeer in tel
maar ik zat onderhand wel héél strak in mijn vel.

Maar mijn man voelde zich naast mij niet meer zo op zijn gemak.
Want op straat riepen de jongens, ga je lekker ouwe zak ?
Nou, toen kocht ie een toupetje en een veel te strak corsetje.
Hij ging wandelen en trimmen, en in het fitness centrum gymmen;
en deed maandenlang een rigoureus dieet, tot ie zomaar
in de sauna overleed.

Nou, daar stond ik op het kerkhof mooi te wezen aan het graf.
Maar nu hij me niet meer zien kon was de aardigheid er af.
Ik laat nu de kwabben zwellen, en ik zal u wat vertellen :
dames laat je niet verlakken, laat de boel toch rustig zakken
Want met gladgetrokken nekken valt het leven niet te rekken.
Koestert buik en onderkinnen want uw schoonheid huist vanbinnen
En vertelt u dat maar rustig aan uw man, anders komen er ongelukken van.

(Martine Bijl)

Een holding biedt heden niet langer houvast

Zij danst op een koord met graniet in de benen

Haar val heeft een reden die niemand verrast:

Failliet gaan door geld van de lotto te lenen

Geen enkele gek toont berouw na de zonde

Wie liegt, is oneerlijk, wie zwijgt, psychopaat

De waarheid klinkt kwetsend, als zout in de wonde

Voor verweesde ouders komt zelfs snelrecht te laat

De spaargelden lekken, de motor maakt water

Dit zinkende schip moest men dringend verkopen

De loodgieter zwijgt in dit drijfnat geflater

Beperkt zich tot dwalen, maar met de kraan open.

(Filip Van den Abeele)

Laat mijn tuin een tuin zijn

waar de herfst weer spreekt,

Als mijn bloemen droevig lijken
en mijn zomertuin breekt

Laat mijn tuin een tuin zijn,
waar de herfst mijn verlangen voedt
naar lentebloesems,

voorjaarskleur en zomergloed.

Laat mijn tuin een tuin zijn
met bomen van vruchten verlaten,
verdeeld als een kleurenpalet op het gras,
waar voordien mijn krokussen zaten

Mijn tuin mag er nu een zijn
van roestbruine en kalende bomen,
rottend blad bedekt met een nevenkleed
en de winter die moet komen.

 
Eén enkele boom houdt zijn kleur nog vast
Andere, met spinrag behangen,

bevangen me met vreemde weemoed

en een heel diep lenteverlangen.

Maar zie, de herfst heeft reedsmet tomeloze drift

zaad en kiemen gestrooid.

Kwistig wordt straks mijn kwijnende oase

weer tot leven gewekt,

want mijn tuin sterft nooit

(Tom Mestdagh)

Politiek is handjes drukken

Dreigen, sjoemelen en bukken

Katten uit de bomen kijken

Overreden, over-lijken

Schipperen of schaakmat zetten

Lange speeches, korte metten

Witte voetjes pan uit vegen

Passen, meten, wikken, wegen

Lachjes, dansjes, judas kusjes

Loeren draaien, dode musjes

Veel beloven, vleien, paaien

De kunst om om iets heen te draaien

D’r is geen liefde, regelrecht

En daar is alles mee gezegd

(Toon Hermans)

Omdat jij wist dat ík het was
En niet jouw laatste liefde, de knapste van de klas
Omdat jij blozend voor me stond, naïef en van de kook
Omdat jij smoorverliefd was, daarom was ik het ook

Omdat je bij me blijven wou, ondanks mijn bot gedrag
Die vrijgezellendrift gepikt hebt, elke dag
Omdat je maling aan de mensen had, aan geroddel en gestook
Omdat jij zo graag trouwen wou, daarom wou ik het ook

Omdat je door bleef vechten, op het randje van de dood
De vrede, teder leven, in je armen sloot
Omdat je onomwonden het huwelijksbed in dook
Omdat jij zo graag kinderen wou, daarom kreeg ik ze ook

Omdat je leven kunt met mij zoals ik ben
Omdat jij altijd anders bent dan ik denk dat ik jou ken
Omdat jij jouw heilig vuur niet verstikken laat in rook
Omdat jij weet wat liefde is, daarom weet ik het ook

(Freek de Jonge)

Ik houd het kleine ritueel in ere,
opdat je elk moment terug kunt keren.

Iedere dag, wanneer het avond wordt,
maak ik de tafel klaar: een extra bord,

bestek, je eigen stoel, een kaars, een glas,
alsof je enkel opgehouden was.

Ik hoor (hoe kon ik denken dat hetgene
waardoor ik ben, voor altijd was verdwenen ?),

ik hoor, alsof de woning nog bestond,
het grind, de klink, het aanslaan van de hond,

en je komt binnen op het ogenblik
dat ik de lamp ontsteek, de bloemen schik.

Ik hoop alleen dat ik dan rustig blijf
en haast niet opziend van mijn stil bedrijf

de woorden vind, als was het vanzelfsprekend:
Schuif aan; tast toe: er is op je gerekend.

(Jean-Pierre Rawie)

De aarde is niet uit haar baan gedreven
toen uw hartje stil bleef staan,
de sterren zijn niet uitgegaan
en ‘t huis is overeind gebleven.

Maar al ‘t geklaag en dof gesnik,
zelfs onder ‘t troostend koffiedrinken,
het kon uw stem niet op doen klinken,
noch licht ontsteken in uw blik.

Gij zult wel nimmermeer ontwaken,
want gij bleef roerloos toen de trap
zo kraakte bij de stille stap
des mans, die kwam om toe te maken.

Ziet, lieve mensen, ‘t is volbracht,
Wat gaan wij doen? Wij konden bidden,
dan blijf ik nog wat in uw midden,
gij krijgt toch wel geen slaap vannacht.

En heeft een uwer een ervaren
en hooggeleerd en vruchtbaar brein:
hij zegge mij of ‘t waar kan zijn
dat haar de wormen zullen sparen.

(Willem Elsschot)