Doopsel (74)

Nou mijn man vond het fantastisch, mijn gezicht was weer elastisch
Niks geen rimpels, niks geen vouwen, net zo glad als bij ons trouwen.
Maar toen zei dus een vriendin: het is wel gek,
want je kop past nou niet goed meer bij je nek.

Ach, het was een kleine ingreep, want ze trekken dit dus strak
En ze geven hier een sneetje, anders komt er daar een zak.
Nou, m'n man was heel tevreden over wat ze met me deden.
En de plastische chirurg zei : het is tot zo ver wel keurig.
Maar ik zit nog met uw borsten in mijn maag,
want die zitten volgens mij nu iets te laag.

Toen ze waren opgehesen leken ze een beetje klein,
maar met siliconen vulling mochten ze d'r best weer zijn.
Nou, ik zag mijn man ontvlammen, want ik had dus zulke prammen..
Maar een avond bij het vrijen, keek hij peinzend naar mijn dijen,
en al had hij dan geen duidelijke kritiek, 'k ging meteen terug naar de kliniek.

Ik had trouwens ook een buikje, dus na enig overleg
liet ik dat meteen ontvetten, maar toen was mijn navel weg.
Op de operatietafel gaf men mij een nieuwe navel,
om terzelfdertijd mijn billen minstens zo'n stuk op te tillen.
Nou, ik was op ieder feestje zeer in tel
maar ik zat onderhand wel héél strak in mijn vel.

Maar mijn man voelde zich naast mij niet meer zo op zijn gemak.
Want op straat riepen de jongens, ga je lekker ouwe zak ?
Nou, toen kocht ie een toupetje en een veel te strak corsetje.
Hij ging wandelen en trimmen, en in het fitness centrum gymmen;
en deed maandenlang een rigoureus dieet, tot ie zomaar
in de sauna overleed.

Nou, daar stond ik op het kerkhof mooi te wezen aan het graf.
Maar nu hij me niet meer zien kon was de aardigheid er af.
Ik laat nu de kwabben zwellen, en ik zal u wat vertellen :
dames laat je niet verlakken, laat de boel toch rustig zakken
Want met gladgetrokken nekken valt het leven niet te rekken.
Koestert buik en onderkinnen want uw schoonheid huist vanbinnen
En vertelt u dat maar rustig aan uw man, anders komen er ongelukken van.

(Martine Bijl)

Een holding biedt heden niet langer houvast

Zij danst op een koord met graniet in de benen

Haar val heeft een reden die niemand verrast:

Failliet gaan door geld van de lotto te lenen

Geen enkele gek toont berouw na de zonde

Wie liegt, is oneerlijk, wie zwijgt, psychopaat

De waarheid klinkt kwetsend, als zout in de wonde

Voor verweesde ouders komt zelfs snelrecht te laat

De spaargelden lekken, de motor maakt water

Dit zinkende schip moest men dringend verkopen

De loodgieter zwijgt in dit drijfnat geflater

Beperkt zich tot dwalen, maar met de kraan open.

(Filip Van den Abeele)

Laat mijn tuin een tuin zijn

waar de herfst weer spreekt,

Als mijn bloemen droevig lijken
en mijn zomertuin breekt

Laat mijn tuin een tuin zijn,
waar de herfst mijn verlangen voedt
naar lentebloesems,

voorjaarskleur en zomergloed.

Laat mijn tuin een tuin zijn
met bomen van vruchten verlaten,
verdeeld als een kleurenpalet op het gras,
waar voordien mijn krokussen zaten

Mijn tuin mag er nu een zijn
van roestbruine en kalende bomen,
rottend blad bedekt met een nevenkleed
en de winter die moet komen.

 
Eén enkele boom houdt zijn kleur nog vast
Andere, met spinrag behangen,

bevangen me met vreemde weemoed

en een heel diep lenteverlangen.

Maar zie, de herfst heeft reedsmet tomeloze drift

zaad en kiemen gestrooid.

Kwistig wordt straks mijn kwijnende oase

weer tot leven gewekt,

want mijn tuin sterft nooit

(Tom Mestdagh)

Politiek is handjes drukken

Dreigen, sjoemelen en bukken

Katten uit de bomen kijken

Overreden, over-lijken

Schipperen of schaakmat zetten

Lange speeches, korte metten

Witte voetjes pan uit vegen

Passen, meten, wikken, wegen

Lachjes, dansjes, judas kusjes

Loeren draaien, dode musjes

Veel beloven, vleien, paaien

De kunst om om iets heen te draaien

D’r is geen liefde, regelrecht

En daar is alles mee gezegd

(Toon Hermans)

Omdat jij wist dat ík het was
En niet jouw laatste liefde, de knapste van de klas
Omdat jij blozend voor me stond, naïef en van de kook
Omdat jij smoorverliefd was, daarom was ik het ook

Omdat je bij me blijven wou, ondanks mijn bot gedrag
Die vrijgezellendrift gepikt hebt, elke dag
Omdat je maling aan de mensen had, aan geroddel en gestook
Omdat jij zo graag trouwen wou, daarom wou ik het ook

Omdat je door bleef vechten, op het randje van de dood
De vrede, teder leven, in je armen sloot
Omdat je onomwonden het huwelijksbed in dook
Omdat jij zo graag kinderen wou, daarom kreeg ik ze ook

Omdat je leven kunt met mij zoals ik ben
Omdat jij altijd anders bent dan ik denk dat ik jou ken
Omdat jij jouw heilig vuur niet verstikken laat in rook
Omdat jij weet wat liefde is, daarom weet ik het ook

(Freek de Jonge)

Ik houd het kleine ritueel in ere,
opdat je elk moment terug kunt keren.

Iedere dag, wanneer het avond wordt,
maak ik de tafel klaar: een extra bord,

bestek, je eigen stoel, een kaars, een glas,
alsof je enkel opgehouden was.

Ik hoor (hoe kon ik denken dat hetgene
waardoor ik ben, voor altijd was verdwenen ?),

ik hoor, alsof de woning nog bestond,
het grind, de klink, het aanslaan van de hond,

en je komt binnen op het ogenblik
dat ik de lamp ontsteek, de bloemen schik.

Ik hoop alleen dat ik dan rustig blijf
en haast niet opziend van mijn stil bedrijf

de woorden vind, als was het vanzelfsprekend:
Schuif aan; tast toe: er is op je gerekend.

(Jean-Pierre Rawie)

De aarde is niet uit haar baan gedreven
toen uw hartje stil bleef staan,
de sterren zijn niet uitgegaan
en ‘t huis is overeind gebleven.

Maar al ‘t geklaag en dof gesnik,
zelfs onder ‘t troostend koffiedrinken,
het kon uw stem niet op doen klinken,
noch licht ontsteken in uw blik.

Gij zult wel nimmermeer ontwaken,
want gij bleef roerloos toen de trap
zo kraakte bij de stille stap
des mans, die kwam om toe te maken.

Ziet, lieve mensen, ‘t is volbracht,
Wat gaan wij doen? Wij konden bidden,
dan blijf ik nog wat in uw midden,
gij krijgt toch wel geen slaap vannacht.

En heeft een uwer een ervaren
en hooggeleerd en vruchtbaar brein:
hij zegge mij of ‘t waar kan zijn
dat haar de wormen zullen sparen.

(Willem Elsschot)

Lieg alsjeblieft niet tegen me
niet over iets groots niet over iets anders.
Liever hoor ik het vernietigendste dan dat je liegt
want dat is nog vernietigender.

Lieg niet over de liefde
iets dat je voelt of iets dat je zou willen voelen.
Liever word ik bedroefd dan dat je liegt
want dat is nog bedroevender.

Lieg niet tegen me over gevaar
want ik voel toch je angst en wat ik gewaar word
is waar of ik ken je niet en dat
is nog gevaarlijker.

Lieg niet tegen me over ziekte
liever kijk ik die diepte in
dan dat ik mij verlies in één
van jouw lieve verzinsels
want daarmee verlies ik me dieper.

Lieg niet tegen me over sterven
want zo lang we er nog zijn
vind ik dat toegangsloze
niet mededelen wat je denkt
erger en zo veel doder.

(Judith Herzberg)

              Er leefde eens heel lang  geleden

              een boertje werkzaam en tevreden,

              aan  weelde was hij niet gewend,

              een spiegel had hij nooit  gekend .

              En eens toen hij aan het spitten  was

              vond hij een stukje spiegelglas.

              Hij nam't in  zijn vereelte  hand

              't zat onder 't vuil en onder 't  zand.

              Hij veegde't aan zijn broekspijp af

              en  keek er in, en stond toen paf.

              Mijn vader zei hij,  sapperloot,

              die is al vele jaren dood .

              Mijn  vader, och die goeie man,

              hij is het en hij kijkt me  an .

              Hoofdschuddend stak hij 't in z'n zak,

              en  bekeek het thuis op zijn gemak.

              En hij begon te  overleggen,

              wat zijn vrouw ervan zou zeggen.

              Ze  was wat bazig zijn Katrien

              en zou er wel om lachen  misschien

              En  omdat hij daar zo bang voor was,

              verborg hij 't onder  zijn matras.

              Maar telkens ging hij er weer  heen.

              Mijn vader,' zei hij dan tevreên  .

              Dat wekte argwaan bij z'n vrouw

              die het hare  er van weten wou,

              en zodra hij weer de deur uit  was,

              zocht en vond zij 't spiegelglas .

              Wat  moet hij daarmee, peinsde zij,

              er moet iets niet in  orde zijn!

              Zij wantrouwde zo haar goede Hein,

              dat  ze 't omkeerde en keek,

              doch raakte toen geheel van  streek.

              Daar heb je 't nou, ik dacht het  wel,

              er is een andere vrouw in 't spel.

              Mijn man,  hij heeft geen hart in 't lijf,

              waarom houdt hij van  zo'n lelijk wijf ???

Een zee zal altijd stromen,
met wisselend getij
een vuur zal altijd branden,
de wind maakt het zo vrij!

Maar winden kunnen keren,
en vuur geblust door water.
en daarom blijf ik hopen,
voor nu en ook voor later.

dat het zal overwinnen,
respect weer hoogtij viert
wanneer de mens een mens,
met naastenliefde siert!

(Tapperken)

Mijn buurvrouw is een lerares,
zij geeft de kleine kinderen les,
in aardrijkskunde, in huishoudkunde
en 't wonder van de Leidse Fles.

Zij leerde Rothschilds rekenen,
zij leerde Rembrandt tekenen,
Franz Schubert liederen zingen,
de akrobaat door hoepels springen,
de architekt een villa bouwen
en iedereen zijn zonden berouwen.

Wie kan de vreugde beseffen
als leerlingen de meesters overtreffen ?

Voor elk gebeuren in het leven
weet zij u raad en daad te geven.
Haar brein moet wel zijn als een groot arsenaal
Haar woord is 't bevel van een streng generaal.

Men zegt : Als bij haar thuis
de melkpot op het gasvuur staat,
beveelt zij: "kook !" , en inderdaad
de melk aan 't koken gaat.

Toen ik haar leerde kennen
stond ik verbaasd voorwaar !
Nu eerst begrijp ik haar, en 'k zal er nog
toe komen,
haar onvoorwaardelijk te bewonderen .

(A.W. Grauls)

Het ene is nog mooier dan het andere
de appelboom, de perelaar,
en zienderogen staan ze te veranderen
ik sta erbij en kijk er naar

'k Heb er geen hand voor uit hoeven te steken,
mijn hand is trouwens dààrvoor veel te klein,
maar ik raak op al dit moois niet uitgekeken,
staat dit er allemaal voor ons, zou dat zo zijn ?

Nu hier de witte bloesems uit de takken breken,
Nu is verre hemel even héél dichtbij
En wat ik zie, dat kan ik niet in woorden spreken,
Er gaat vandaag gewoon een wonder door de wei.

(Toon Hermans)

Als de tijd je rust brengt en herinneringen.
Als je terug kunt kijken op je rijk en zijn grenzen.
Als je je hart herinnert zoals het klopte in de lente.
Schenk je dan nog een glas wijn in en drink.

Want herinneringen hebben een roes nodig
Om in te gedijen, een denkbeeldig kussen
En de geur van zweet, van gardenia’s -
Herinneringen blijven je niet lang trouw.

Je leven is afscheid nemen van namen, van
Onvergetelijke woorden, van fluwelen huid,
Van motoren en vrachten en oude rivieren.
Je leven vloeit wreed en diep naar de oceaan.

Je leven is een zachte bries, een sluimertijd,
Onopgemerkt in luxueuze huizen, waar gewikt
Wordt en gewogen en niets aan het toeval.
Voor hun dobbelen daar hebben ze je niet nodig.

Dat is goed. Als je je woede maar koestert
En de sterren, de volle maan, rode lippen,
Glinsterende ogen, vreemde liefde, waanzin,
Fietsende kinderen en vuurvogels zingen

Hun lange liederen over het stof, de aarde.

Martin Pulaski
 

Door de smalle, gewonden, stijgende laan
waadden we langzaam achter haar aan.
Van het zwijgen deden de kelen pijn,
van het trachten zo stil als zij te zijn.

Acht sombere zwarte vreemdelingen
deden toen stijf de laatste dingen...
Het graf was zo klein, een zwarte wig grond
in het fonkelend groen als een smalle wond.

De zon scheen innig rondom op 't gras
omdat zij een goede moeder was.
Haast blij, want alles blonk en geurde,
haast dood als ik dacht, wat er gebeurde...
Toen, na wat zacht en haaprend praten,
hebben we haar alleen gelaten.

(Maria Vasalis)

Mijn uitvaart wens ik op het stilste uur
van de namiddag, tussen licht en donker
wanneer de zon nog niet geheel gezonken
weldadig is, een warmte zonder vuur.

De ingetogen dienst die ik voorzie
vangt aan met de vigilie van de doden
de oude psalmgebeden en de grote
barmhartigheden van de liturgie.

En laat mij voor de nacht alleen. Geen stem
die waakt en bidt, geen taal noch troost van tongen
Vroegmorgens enkel voor mijn ziel gezongen
de rituele mis van requiem.

(Anton van Wilderode)

In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row,
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.

We are the Dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved and were loved, and now we lie
In Flanders fields.

Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow
In Flanders fields.

(John McCrae  1915)

Op  Vlaamse vlakten bloeit de klaproos

Tussen de rijen kruisen , gelijnd in ’t gelid

wijzen ze onze rustplaats aan.

En hoog in de lucht zingt de leeuwerik,

nauwelijks hoorbaar in het spervuur beneden.

We zijn nu allemaal dood.

Maar kort geleden leefden we, voelden de dauw,

zagen het morgengloren ;

Hadden lief en werden geliefd

Maar nu liggen we in Vlaamse vlakten.

In verbeten verzet tegen de vijand

geven we de toorts uit moede handen .

Aan u hem dapper te dragen.

Want wij die sterven mag je niet verraden

We zullen niet slapen als de klaprozen

bloeien in Vlaamse vlakten.

(eigen vertaling)