Kerend Tij (63)

Mijn buurvrouw is een lerares,
zij geeft de kleine kinderen les,
in aardrijkskunde, in huishoudkunde
en 't wonder van de Leidse Fles.

Zij leerde Rothschilds rekenen,
zij leerde Rembrandt tekenen,
Franz Schubert liederen zingen,
de akrobaat door hoepels springen,
de architekt een villa bouwen
en iedereen zijn zonden berouwen.

Wie kan de vreugde beseffen
als leerlingen de meesters overtreffen ?

Voor elk gebeuren in het leven
weet zij u raad en daad te geven.
Haar brein moet wel zijn als een groot arsenaal
Haar woord is 't bevel van een streng generaal.

Men zegt : Als bij haar thuis
de melkpot op het gasvuur staat,
beveelt zij: "kook !" , en inderdaad
de melk aan 't koken gaat.

Toen ik haar leerde kennen
stond ik verbaasd voorwaar !
Nu eerst begrijp ik haar, en 'k zal er nog
toe komen,
haar onvoorwaardelijk te bewonderen .

(A.W. Grauls)

Het ene is nog mooier dan het andere
de appelboom, de perelaar,
en zienderogen staan ze te veranderen
ik sta erbij en kijk er naar

'k Heb er geen hand voor uit hoeven te steken,
mijn hand is trouwens dààrvoor veel te klein,
maar ik raak op al dit moois niet uitgekeken,
staat dit er allemaal voor ons, zou dat zo zijn ?

Nu hier de witte bloesems uit de takken breken,
Nu is verre hemel even héél dichtbij
En wat ik zie, dat kan ik niet in woorden spreken,
Er gaat vandaag gewoon een wonder door de wei.

(Toon Hermans)

Als de tijd je rust brengt en herinneringen.
Als je terug kunt kijken op je rijk en zijn grenzen.
Als je je hart herinnert zoals het klopte in de lente.
Schenk je dan nog een glas wijn in en drink.

Want herinneringen hebben een roes nodig
Om in te gedijen, een denkbeeldig kussen
En de geur van zweet, van gardenia’s -
Herinneringen blijven je niet lang trouw.

Je leven is afscheid nemen van namen, van
Onvergetelijke woorden, van fluwelen huid,
Van motoren en vrachten en oude rivieren.
Je leven vloeit wreed en diep naar de oceaan.

Je leven is een zachte bries, een sluimertijd,
Onopgemerkt in luxueuze huizen, waar gewikt
Wordt en gewogen en niets aan het toeval.
Voor hun dobbelen daar hebben ze je niet nodig.

Dat is goed. Als je je woede maar koestert
En de sterren, de volle maan, rode lippen,
Glinsterende ogen, vreemde liefde, waanzin,
Fietsende kinderen en vuurvogels zingen

Hun lange liederen over het stof, de aarde.

Martin Pulaski
 

Door de smalle, gewonden, stijgende laan
waadden we langzaam achter haar aan.
Van het zwijgen deden de kelen pijn,
van het trachten zo stil als zij te zijn.

Acht sombere zwarte vreemdelingen
deden toen stijf de laatste dingen...
Het graf was zo klein, een zwarte wig grond
in het fonkelend groen als een smalle wond.

De zon scheen innig rondom op 't gras
omdat zij een goede moeder was.
Haast blij, want alles blonk en geurde,
haast dood als ik dacht, wat er gebeurde...
Toen, na wat zacht en haaprend praten,
hebben we haar alleen gelaten.

(Maria Vasalis)

Mijn uitvaart wens ik op het stilste uur
van de namiddag, tussen licht en donker
wanneer de zon nog niet geheel gezonken
weldadig is, een warmte zonder vuur.

De ingetogen dienst die ik voorzie
vangt aan met de vigilie van de doden
de oude psalmgebeden en de grote
barmhartigheden van de liturgie.

En laat mij voor de nacht alleen. Geen stem
die waakt en bidt, geen taal noch troost van tongen
Vroegmorgens enkel voor mijn ziel gezongen
de rituele mis van requiem.

(Anton van Wilderode)

In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row,
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.

We are the Dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved and were loved, and now we lie
In Flanders fields.

Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow
In Flanders fields.

(John McCrae  1915)

Op  Vlaamse vlakten bloeit de klaproos

Tussen de rijen kruisen , gelijnd in ’t gelid

wijzen ze onze rustplaats aan.

En hoog in de lucht zingt de leeuwerik,

nauwelijks hoorbaar in het spervuur beneden.

We zijn nu allemaal dood.

Maar kort geleden leefden we, voelden de dauw,

zagen het morgengloren ;

Hadden lief en werden geliefd

Maar nu liggen we in Vlaamse vlakten.

In verbeten verzet tegen de vijand

geven we de toorts uit moede handen .

Aan u hem dapper te dragen.

Want wij die sterven mag je niet verraden

We zullen niet slapen als de klaprozen

bloeien in Vlaamse vlakten.

(eigen vertaling)

Nu de lente weer in 't land is
roept het werk mij in de tuin                               

Wordt het een perk met iris                     

of een lochting vol ajuin ?                                   

Ik zat er al een tijd te wachten

op een frisse aanval van werklust,                       

en toch, door negatieve gedachten                      

kwam ik steeds maar niet tot rust.           

‘Ik zie het niet meer zitten.

 ik kan er niet meer bij                                 

Altijd weer dat spitten                             

het hoeft niet meer voor mij “                 

Gal Zwart,

     gepensioneerd tuinman    

Er leefde eens heel lang geleden
een boertje werkzaam en tevreden
Van weelde was hij niet gewend
een spiegel had hij nooit gekend .

Eens toen hij aan het spitten was
vond hij een stukje spiegel glas,
Hij nam't in zijn vereelde hand
't zat onder't vuil en onder't zand.

Hij veegde't aan zijn broekspijp af
en keek er in, en stond toen paf.
Mijn vader zei hij, sapperloot
die is al vele jaren dood .

Mijn vader, och die goeie man
hij is het en hij kijkt me an .
Hoofdschuddend stak hij 't in z'n zak
bekeek het thuis op zijn gemak.

En hij begon te overleggen
wat zijn vrouw ervan zou zeggen,
Ze was wat bazig zijn Katrien
zou er om lachen misschien .

En omdat hij daar zo bang voor was
verborg hij 't onder zijn matras.
Maar telkens ging hij er weer heen
Mijn vader, zei hij dan tevreên .

Dat wekte argwaan bij z'n vrouw
die het hare er van weten wou,
En zodra hij weer de deur uit was
toen zocht en vond zij 't spiegelglas .

Wat moet hij daarmee, peinsde zij
er moet iets niet in orde zijn .
Zo wantrouwde zij haar goede Hein
Ze keerde 't om en keek
en raakte toen geheel van streek.

Daar heb je 't nou, ik dacht het wel
er is een andere vrouw in 't spel.
Mijn man, hij heeft geen hart in 't lijf
hoe houdt hij van zo'n lelijk wijf.!!!!!

(onbekende auteur)

DORRESTIJNS HUWELIJKSLIED

Alles is weer koek en ei

met mijn vrouwtje mooi en blij.

Na maanden vechten, knokken, strijden

mogen wij elkander lijden.

Ik zit nog wel vol blauwe plekken

maar die beginnen weg te trekken.

Alles is weer koek en ei

met mijn vrouwtje mooi en blij.

En met mijn linkeroog misschien

kan ik eind van deze maand weer zien.

Het ziet nu nog paars en groen en blauw

door de spierkracht van mijn vrouw.

Alles is weer koek en ei

met mijn vrouwtje mooi en blij.

Ze lijkt zo tenger en verlegen,

maar o God spreek haar niet tegen,

want dan strompel je door het huis

met je handen voor je kruis.

Alles is weer koek en ei

met mijn vrouwtje mooi en blij

Ik ben weer in staat van haar te houden,

al ben ik nog niet geheel de oude.

Vrijen lijkt me ook wel goed

als zij maar heel voorzichtig doet.

Alles is weer koek en ei

met mijn vrouwtje mooi en blij.

(Hans Dorrestijn)

Blijf niet bij mijn graf , heb geen verdriet

Niet dat ik slaap, ik ben hier helemaal niet

Je vindt me in duizend waaiende winden

In vallende sneeuw kan je me vinden

Ik ben het kalme wuivende graan

En striemende regen in een orkaan

Ik ben de fluisterende rust van de morgen

Ik ben de dageraad zonder zorgen

van vogels in hun duizelingwekkende vaart

Ik ben de zachte ster die de hemel opklaart

Ik ben in elke bloem die ontluikt

Ik ben in de kamer die naar rozen ruikt

Ik leef in elke vogel die zingt

En in elk ding dat je lieflijk omringt

Blijf niet bij mijn graf, heb geen verdriet

Ik ben niet hier , en sterven doe ik niet.

(Mary Elisabeth Frye)  -  vertaald uit het Engels 

Hoewel ik bang ben voor een muis
Is het ook wel eens handig
Dus even wennen aan dat dier
Leek me wel verstandig

Na een grondig onderzoek
Vanonder, opzij en van boven
Moest ik er op een dag
Toch maar aan geloven

En nu ik dan eindelijk
Mijn angst heb overwonnen
Denk ik vaak bij mijzelf
Waarom ben ik niet eerder begonnen

De muis waar ik zo bang voor was
Neem ik nu zomaar in mijn handen
En zonder piepen leid hij mij
Door mijn computerbestanden.

(onbekend)

Als ik doodga, nu of morgen
Ach, huil dan maar niet
Liefste schat, maak je geen zorgen
Huil niet, val niet in dat tranendal
Kijk om je heen, ik ben overal

Ik ben de glimlach van een kind
Zacht gefluister van de wind
Ik ben dat blauwe van de oceaan
De zilveren gloed van de maan

Ik ben de sterren die je ziet
De nachtegaal en zijn lied
Ik ben een rode roos in bloei
Aan de horizon de zonnegloei

Ik ben het duister en het licht
In de spiegel het gezicht
Ik ben de nacht en overdag
En als ik van jou mag
Dan kom ik in je hartje schuilen
Dan ben ‘k je lachen en je huilen

In jou diep verscholen van binnen
Kunnen we dan samen opnieuw beginnen
Dus liefste, als ik doodga, geen verdriet
Ach liefste, huil maar niet

Mijn tijd was gekomen, ik moest gaan
En als jouw tijd plots ophoudt te bestaan
Wees dan niet bang, er is geen gevaar
Want aan de andere kant sta ‘k voor je klaar.

(onbekend)

Een oud echtpaar ging naar bed
Op het nachtkastje twee bakjes met tanden
Vol liefde keek de man haar aan
En streelde haar rimpelige handen
Hij sprak: "al meer dan 50 jaar,
zijn wij gelukkig meid,
geloof me als ik zeg,
ik wil je voor een miljoen niet kwijt"!

"Dat weet ik jongen", zei de vrouw,
"Ook jij bent niet te koop,
ook niet voor een miljoen,
al is dat nog zo'n hoop"

Ze lagen daar te samen,
Op de rand van hun leven
Twee mensen, elkaar zoveel gegeven
Ze zeiden "welterusten"
Hij gaf haar een zoen en fluisterde:
"Is de deur op slot?
Hier ligt voor twee miljoen!"

(onbekend) 

Wat is het heerlijk te ervaren,
dat ergens iemand aan je denkt,
en ongevraagd je laat genieten
van iets waaraan men aandacht schenkt.

Een briefje slechts met weinig woorden,
maar met een inhoud die het doet,
een gedicht , met gevoelens uit het hart geschreven,
waarbij je even slikken moet.

Een handdruk of een schouderklopje,
een warme kus over de PC,
een spontane lach, een vriendelijk gebaar
spontane hulp, een gewaardeerd bezoekje,
het zijn zo van die kleine dingen
maar "groot" aan waarde voor elkaar.

(brooky)

Ik zag Cecilia komen
op een zomernacht
twee oren om te horen
twee ogen om te zien
twee handen om te grijpen
en verre vingers tien

Ik zag Cecilia komen
op een zomernacht

aan haar rechterhand is Hansje
aan haar linkerhand is Grietje

Hansje heeft een rozekransje
Grietje een vergeet-mij-nietje

de menseëter heeft ze niet gegeten
ik heb ze niet vergeten

ei ei ik en gij
de ezel speelt een schalmei

Voor Hansje en voor Grietje
Hansje met zijn rozekransje
Grietje met haar lange vergeet-mij-nietje
zijn langs de sterrem gegaan

Venus is van koper
de andere zijn goedkoper
de andere zijn van blik
en van safraan
is Janneke-maan

Twee oren om te horen
twee ogen om te zien

(paul van ostaijen)