Archief

Waneer ik morgen doodga, vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind die in de bomen klimt,
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind,
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen al door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad, hoe lief ik je had.

Maar zeg het aan geen mens.
Ze zouden je niet geloven,
ze zouden niet willen geloven
dat alleen maar een man , alleen maar een vrouw
dat een mens  een mens zo liefhad
als ik jou.
                                (Hans Andreus)

De criticus :
     Eerlijk gezegd
     hij ligt hier slecht

De gevangene :
     Mijn enig verlangen is ,
     terug naar de gevangenis

De soldaat :
     Zo is het inderdaad
     Magere Hein maakte mij Soldaat

De kok :
     Wat ik vooral betreur
     dat is de geur.

Hij reist onder de meest azuren luchten
Voortdurend met de reisgids in z'n hand
Want met die welvoorziene informant
Heeft hij van niets of niemand wat te duchten

Hij leest zich door het mooiste buitenland
Hij leest zijn weg door steden en gehuchten
Hij staat voor de beroemde Brug der Zuchten
En leest: De brug is oud en imposant

Hij moet naar huis toe na een week of drie
De leesbril kan terug in zijn etui
Het dikke boek wordt eindelijk gesloten
Hoe heb je het gehad ? vraagt z'n gezin
Fantastisch, jubelt hij, ik heb genoten
Maar jammer van die drukfout achterin

(Ivo de Wijs)

onderweg terug naar haar betonnen kaartenhuis
beslaan terneergeslagen ogen de ramen
verzacht door volksmuziek op gedempte toon

botst het landschap onder haar vandaan
verborgen achter jaren onkruid en ongeplukt fruit 
zijn daar de deuren als deksel dichtgetimmerd
een breekijzer kraakt de cocon van rustend stof
de holte beantwoordt haar in vertrouwde echo’s

als ze bij slingerlicht de trap en haar voordeur vindt 
overwint ze de drempel waar ooit warmte begon
maar wat nu door een hellestorm lijkt leeggezogen 
en zo is zij

ze vindt niet het portret van toen, van hem, van samen 
ze vindt niet de doorgang terug naar haar wereld
maar zal verder gedroomd leven in nachten zonder slaap 
wachtend op haar tijd 

een voortslepend afscheid

(stephan van der sluys)

spontane hulp, een gewaardeerd bezoekje,
het zijn zo van die kleine dingen,
maar "groot" aan waarde voor elkaar

(auteur onbekend)

Kom, luistert arme Belgen, kom luistert brave lien

wat die arme Belgen lijden in de wrede argentien

Daar was in dorp en steden voor ons geen werk niet meer,

d'r was geen werk, geen eten voor vrouw en kindren teer.

Om te blijven uit de schande, verlieten wij ons vaderland

en trokken naar den Argentien met vijftienhonderd man

We kwamen een schip te nemen in die Antwerpse stêe

waar vrouw en kindren weenden als zij zagen er de zee.

Maar die matrozen riepen met hunnen kapitein

Belgen, ge moet niet schrikken, ge zult daar gelukkig zijn

Wij werden in ene kajuit gesteken, waar wij niet horen of zien

dan de brieschende baren en het fluiten van 't machien

Is er een kind halfdood, dat wordt met wreedheid groot

door de wreede matrozen gerukt uit zijne moeders schoot

Als we dertig dagen lank lagen op een houten plank

dan zijn wij aangekomen op 't Argentiensche strand.

In het licht zag men van verre, eene blinkende ster

en het kruis op den toren, de stad van Buenos Aires

Wij wierden daar met veel geweld op vier rangen gesteld

en zo dan weg gedrongen door wildernis en veld.

Als er nu nog mannen vielen van moeite en hongersnood

blijven voor de wilde dieren, wij moeten altijd maar voort.

Ons eten dat we kregen, dat was maar vogelkweek

en water uit de beken, anders krijgen wij daar niets.

Komt luistert arme Belgen, gebruikt beter uw verstand

wilt uit die landen blijven, blijft in Uw vaderland.

Want in den Argentien, is anders niets te zien,

als leeuwen, tijgers, beren en zwarte boze lien.

(volkslied begin 20e eeuw)