donderdag

Den hond is met mijn voeten aan het spelen: binnen, buiten en met vragende ogen telkens kijkende om met de bal te spelen. Ik hou voet bij stuk en beperk de balspelletjes tot de gewone uren. Ik laat hem wel iedere keer buiten want dat is goed voor mijn eigen gezondheid dat ik van mijn stoel moet komen en wat stappen moet zetten. Dat is goed voor mijn bloedsomloop. Maar er hangt een soort onrust in de lucht. Geen drukkend weer of zo, ook geen onweer, maar het mooie zomerse weer is toch weer eens op rust gegaan en het winderige weer is er weer voor in de plaats gekomen. Net nu ik nieuwe campingstoeltjes heb aangeschaft om op mijn koerke te zetten omdat ik dan het volk, dat me aan de achterkant van mijn huis een bezoek komt brengen, een zacht zitplaatsje kan aanbieden. Niet iedereen zit graag op een harde bank. En dus ja, het is weer wachten geblazen op de volgende hittegolf, waar iedereen dan weer eens op kan vloeken en zeggen dat zo'n warm weer nu ook niet hetgeen is dat men wenst. Men blijft binnenzitten omdat het té warm is of omdat het té nat is. Voor beide periodes is het een goede tijd van het jaar met veel sportieve activiteiten op teevee. Roland Garros, Wimbledon, Tour de France en voor velen het WK voetbal in Amerika. Geen gezaag meer op het weer want er is compensatie genoeg binnenshuis en men kan toch ook geen 24u buiten leven. Maar buiten uit de wind is het weer goed genoeg om verder te lezen over onze koning soldaat.Tot morgen

Weinig wind, 16°C en een beetje nat wat dan weer goed is voor mijn planten. In andere delen van ons land valt er de laatste dagen regen met bakken uit de lucht wat dan weer aanleiding geeft tot overstromingen en modderstromen. Met pijn in mijn hart keek ik naar de vuiligheid die, voor mij, de wonderlijkste plek van ons land besmeurde, Villers-la-Ville. Ik heb verschillende remarkabele, mooie dagen gekend in mijn leven. En toch zal er dag met bezoek aan de ruines van de abdij in 1997, me bijblijven als een dag dat liefde, vriendschap, cultuur en kunst samenvielen en me in euforie brachten. Of liever gezegd, ik voelde me die dag in de hemel. De restanten van de cisterciënzerabdij en de volledige site zijn beschermd als monument sinds 1972 en de Belgische staat is eigenaar en staat in voor het onderhoud en bescherming. En gisteren en eergisteren zijn er gigantische modderstromen door het domein gekomen, die vereisen dat er een enorme grote kuis aan te pas zal komen om het weer tot een toeristische en culturele attractie te doen gloriëren. Want in de zomer zijn er feeërieke concerten in die prachtige omgeving te beluisteren o.a. 'Villers Symphonique' van 17-20/06 met als specialeke op 18 juni een eerbetoon aan "Bohemian Rhapsody". Vorige week ontdekte ik nóg een prachtige versie van "Bohemian...." en wel gezongen, in 2020, door de toen 17 jarige Noorse Angelina Jordan Astar in het programma "America Got Talent". De moeite van het beluisteren waard want het is daar weergegeven als een echt luisterliedje. Over de jonge zangeres niks dan goeds te melden. Zij treedt op blote voeten op sinds ze haar schoenen aan een jong meisje gaf dat zonder schoenen liep. Deze jonge zangeres zet zich vooral in voor goede doelen met betrekking tot het milieu en kinderliefdadigheidsinstellingen. Niet alleen een stem en een lied op de juiste plaats maar ook haar hart. Maar het is niet alleen de abdij die schade geleden heeft door het noodweer. En eerlijk, dat is nog geen ramp. Maar de straten en kelders die weer onderliepen en de vruchten aan de bomen die te lijden hadden onder de hagelbuien is 1000x erger voor de mensen die het weer eens moesten meemaken. Vandaag voorspelt men weer onweersbuien met alles erop en eraan. Misschien ontsnapt de kustregio er ook weer aan. Tot morgen

Een kort bericht want mijn dag word een beetje op zijn kop gezet. De poetshulp komt vandaag en wel op het middaguur. Mijn tijd voor mijn blog zal daarmee in het honderd lopen en voor de rest als ik zo de krant bekijk, is er buiten oorlog, Trump en nieuwe fiscale maatregelen aan het begin van een nieuwe maand, niet veel te melden. Ik ga daar dan ook geen commentaar meer  op geven. Ik wil deze mooie dag niet verzuren door negativiteit te spuien. Ondertussen moet ik mijn e-reader aan de electriciteit hangen om hem te vullen, zodat ik het boek van Johan Op de Beeck, over het verongelukken van onze alpinist-soldaat koning Albert I (1875-1934), kan uitlezen. Het gaat natuurlijk over zijn ongelukkige val van de rots in Marche-les Dames en hoe dat mogelijk is kunnen gebeuren en of er van complot sprake is geweest. Dan zou er natuurlijk sprake zijn  van moord en geen ongeluk. Zo mensen, nog een goede dag. Tot morgen

Laatste dag van de maand mei, laatste dag van de lente. Een nieuw seizoen kan weer aanbreken. Deze week was het dan ook de afsluiting van de Koningin Elisabethwedstrijd voor cello, en gisteren de laatste sessie. Ik heb iedere dag gekeken en geluisterd en ik heb de 12 finalisten bezig gezien om het verplichte werk te spelen en een concerto naar keuze op te voeren. Ik heb geen idee of de beste cellist gewonnen heeft, maar ik veronderstel dat de jury weet waar het onderscheid is tussen een primus en een goede muzikant. Nuances die ik amper kan maken, want zo dikwijls heb ik nog niet geluisterd naar composities voor dat muziekinstrument in het biezonder. De winnaar heeft in ieder geval een deel van zijn naam mee om bekendheid te verwerven en een goede snarenspeler te zijn: Ettore Pagano. Het was ook de enige naam die ik vlot kon onthouden door zijn connotatie met een beroemde violist van een paar eeuwen geleden: Niccolo Paganini (1782-1840). Maar ook een naam die gemakkelijk te onthouden is omdat ik ook aan de 'panini stickers' moet denken. Jaren geleden, toen de kinderen klein waren, vooral dan de jongens, waren verzot op die klevers die ze ook met hun vriendjes konden ruilen en hopen zo hun stickerboek vol te krijgen. Volgend jaar is 'zang' aan de orde bij het concours, mijn minst geliefde wedstrijd onderdeel. 

Bart De Wever blijft de populairste politicus van het land. Althans volgens 'de Stemming', opinieonderzoek van VRTnews, De Standaard en RTBF. Hierbij vraag ik me af wie aan die 'poll' heeft deelgenomen. Heel het land protesteeert, is malcontent, de ene staking na  de andere wordt aangezegd, de ene prijsverhoging na de andere, de ene afschaffing van sociale zekerheid na de andere. Ons Bartje is wel zo slim dat zijn ministers dat allemaal moeten aankondigen en dat hij calimero kan spelen. Dat hij de Chinezen tegen de haren in wil strijken is natuurlijk ook niet zo'n goede zet. De enige grote prive werkgever, Volvo, is ook al in Chinese handen. Moet Europa en België, Trump te vriend houden of Xi Jinping? Beiden zijn erop uit met hun producten en hun macht de wereld te overheersen. Het copie-gedrag van de Oosterse mens is al lang verdwenen. Zij zijn de uitvinders geworden, hebben de beschikking over een massa grondstoffen, hebben ook een arbeidsethos die we in het Westen aan het verliezen zijn. Dat de NVA, Nieuw-Vlaamse Alliantie, ook de grootste partij blijft hangt samen met hun frontman. Maar het Vlaams kan hun geen kneit meer schelen, integendeel. Het Frans komt niet in de plaats wel het Engels. En de arme Vlaming waarmee het allemaal begon, neemt vrede met een paar sloganeske zinnen die de zienden blind maken. 

Ik ga mijn 'Zondag' buiten lezen in mijn nieuw campingstoeltje. Tot morgen

Buiten een paar lichtflitsen deze nacht is er geen noemenswaardigheid op weervlak te melden. Gelukkig maar is het hier niet zoals in het binnenland met zware onweders, modderstromen, onder gelopen tunnels. Het zal hier ook niet zo warm worden en met 23°C en een matige bries uit het noordoosten zal het een aangename dag worden. Sowieso zal dat al zo zijn want 'de vrienden' zijn hier. Zoals gewoonlijk helpen ze me als ik in de penarie zit met een of ander modern middel, nu de numering van mijn nieuwe tv box naar mijn goesting brengen. 'Het isj niet moeilijk, het isj gemakkelijk... ' zegde ooit Kamiel Spiessens, maar die moderne technologiën vereisen wel een zekere handigheid zowel intellectueel als fysiek, en dat ontbreekt me soms omdat het geduld niet mijn sterkste zijde is. Vandaag zal ik voor de rest mijn nieuwe campingstoelen eens uitproberen. De laatste weken worden al die stoeltjes spotgoedkoop aangeboden in de grootwarenhuizen die buiten voeding allerhande Chinese spullen aanbieden voor de laagste prijs. Daar waar niet op gereklameerd wordt zoals op de grote Chinese importeurs Shein en Temu. Hetgeen eerst in de winkels en warenhuizen aangeboden wordt is koosjer, als het via die Chinese webwinkels naar de consument gaat is het verfoeilijk en van de slechts mogelijke kwaliteit!!!!. Prijsverschil: in winkel 7,99€ of via Chinese web 3,31€ , 4,60 verschil in prijs voor eenzelfde product. Als brave Belg heb ik mijn plooistoeltjes dan ook gekocht bij een buitenlandse Europese winkel die onze eigen retails ook proberen te kelderen, de Lidl. Ik moet stoppe, want er is bezoek. Tot morgen

Het is al laat in de namiddag en af en toe valt er een drupje water. Ik ben eens curieus of wat later op de dag een bui zal worden. Ik was genoodzaakt deze namiddag een platte rust te nemen. Het was een vrij drukke voormiddag en daarbij heel fel klam weer en op zich is dat ook al uitputend. Op controle bij de oogarts en dat vraagt wel wat tijd. Er heen en ook terugkomen neemt al vlug met de auto 45 min in beslag, met de tram een dik uur. Maar ik ben met de auto gereden dan kon ik achteraf nog mijn boodschappen doen. Het zit in mij, om zo weinig mogelijk de auto te gebruiken en als ik hem uit de garage haal, wil ik zo veel mogelijk het nuttige eraan paren. Met de ogen is het redelijk gesteld, wat niet marcheerde marcheert nog niet maar is meer dan stabiel gebleven. Meteen is ook de oogdruk genomen en die is normaal. Ik moet nog niet permanent een bril dragen maar er moeten wat aanpassingen gebeuren aan de sterkte van de glazen van mijn leesbril. Allemaal niks ergs natuurlijk en volledig normaal bij het wat ouder worden.

Men kon er gisteren niet naast kijken, onze kroonprinses is gepromoveerd in de Staat Massachusetts, USA, een universiteit in Cambridge en beter gekend als Harvard University. Ze zag er in ieder geval gelukkig uit evenals fiere vader Filip als fiere moeder Mathilde. Iedereen vindt het fijn zijn diploma te halen, is best fier op zichzelf en dat mag ook wel. Feesten en party's horen er ook bij en blijkbaar heeft ze van die gelgenheid goed gebruik gemaakt. Het meeste deugd heeft ze blijkbaar gehad aan een paar jaar 'Elisabeth' zijn. Dat lukte zeker en vast in de States, dat zou haar in België niet gelukt zijn. In gewone middens zou men zeggen, numero uno is van de kost af en heeft nu  de mogelijkheden zichzelf te voorzien van eten en drinken. Maar ze krijgt nog wat respijt haar inkomen en werkzaamheden liggen toch al vast en daar heeft ze geen bezwaar tegen. Ze vindt het zelfs fijn haar weg te kennen en niet moet gaan zoeken en solliciteren zoals haar leeftijdsgenoten. Vanavond komt haar broer eens in de schijnwerpers te staan. Hij is de koninklijke host tijdens de voorlaatste aflevering van KEW. Dat is het voor vandaag, ik zal buiten gaan staan dan ben ik direct wakker bij de friste die komt aangewaaid. Tot morgen

Voor het eerst in de bijna 200 jarige geschiedenis van ons Koninkrijk, zal er hoe dan ook een echt Belgische vorst ons land dienen. Normaal zal dat Elisabeth zijn, een hoogopgeleide academica, die menig politieker kan doen blozen met haar kennis en présence. En men kan ze echt wel Belgisch noemen, want haar ouders en voorouders zijn Belgen, weliswaar niet allemaal afstammend uit de Vlaamse Klei, maar velen toch geboren en getogen in ons vaderland. Met haar verstand en kunde doet ze België alle eer aan en kan een voorbeeld zijn voor veel jongeren. Haar ouders kunnen terecht glimmen van trots als ze haar hoed, wereldbol, toga en bul in haar handen krijgt. In Harvard is ze één van de duizende gepromoveerde studentes, hier te lande toch wel een uitzondering. Wat kan ik nog zeggen? Een mooie knappe kop.

En buiten is het zoals ze gezegd hebben: gloeiend heet met een strakke oostenwind erbovenop. Deze namiddag zal het wijselijk binnenblijven zijn en mijn ogen rust geven. Geen buitenactiviteiten, alleen rust incalculeren en de hoge druk weerstaan. De hond gaat ook niet meer dan nodig buiten. Voor de studenten breekt er met dit weer een moeilijke periode aan. Studeren en hitte is een moeilijke combinatie, vooral voor degenen die tijdens het jaar geen cursus vastgenomen hebben en nu voor een immense taak zitten te weten wat er op al die bladzijden staat of wat de prof tijdens de lessen allemaal vertelde en men moest noteren. Gelukkig worden er een paar frisse omgevingen voor de studenten voorzien zoals bibs,  kerken en andere grote ruimtes. Gelukkig moet ik niet meer studeren maar gewoon veel lezen.Tot morgen

"Datgene wat men zijn tweede jeugd pleegt te noemen, is meestal zijn eerste ouderdom." Dixit Alexander Pola (1914-1992). Mijn tweede jeugd heeft me al veel plezier gegeven en een aangenaam leven zonder grootse dingen bezorgd. Het zijn de kleine genoegens van het leven die het leven de moeite van het té leven maakt. Zoals Sonja Barend (1940-2026) ook altijd zei, na afloop van haar show: "voor straks lekker slapen en voor morgen gezond weer op". Zo moet het zijn, elke dag opnieuw, goed slapen en fit weer op. Gezond slapen zit er wel in en 'smorgens heb ik geen kat om tegen te klagen, dat wil zeggen dat ik niks slechts voel bij het opstaan. Alhoewel eens klagen wel eens goed zou doen, gewoonweg om het te doen. Het is al een eeuwigheid geleden dat 'klagen' in mijn woordenschat stond. En wat zou ik nu klagen met dergelijk schitterend weer? Verandering is er wel op til, het is geen hemelsblauw meer aan de hemel maar eerder een melkkleur, wit met blauwe schijn. Er is ook weer meer wind opgedoken, noordoostenwind, die brengt aangename temperatuur mee, 22°C. Ondertussen zijn er al 2 avonden van de KEW verstreken met prachtige muziek voor het cello-instrument. Zelfs het nieuw gecomponeerde verplichte werk voor de cellisten is aangenaam om te horen. Een cello-compositie van Fang Man :" Four Odes of the Tidings of Flowers". Gelukkig maar, zal ik maar zeggen want het wordt 12 keer gepspeeld. Daarom zal ik wel niet iedere keer er naar luisteren, maar als er niets anders te beleven valt op teevee is dat nog altijd een goed aanbod. Het is van mijnentwege ook een beetje respect tonen voor het Nationaal Orkest van België, olv Antony Hermus, dat deze week wel uren en uren het beste van zichzelf moet geven om alle kandidaten de beste begeleiding te geven. Gisterenavond zat Prinses Astrid, echtgenoot en 2 dochters in 'the royal box'. Ik moet zeggen dat Astrid er echt niet op haar best uitzag. Maar als de plicht roept, ze krijgt er immers een dotatie voor, moet ze in de ereloge plaatsnemen en door haar aanwezigheid haar overgrootmoeder eer aandoen. Tenslotte vieren ze dit jaar de 75e verjaardag van deze belangrijke wedstrijd en het 150e geboortejaar van deze koningin. 

Ik heb gisteren een bak met water klaargezet waar mijn kleine sloeber naar hartelust zijn poten in kon verfrissen en dat ga ik vandaag terug doen. Het water van gisteren is goed om de planten van extra water te voorzien, want droog is het weeral wel. Tot morgen

Mooie blauwe luchten en toch is het in de namiddag wel wat binnenzitten. De hoge druk buiten en windstilte is niet zo gezond te noemen met daarbij nog hoge temperaturen van, nu al, 27°C. Vroeger zat ik dan naar sport op VRT/Canvas te kijken, maar dat is ook niet meer zo vanzelfsprekend met de prijzen van de uitzendrechten die ieder jaar maar verhogen. Verschillende koersen heb ik al gemist doordat de commerciële zenders betalen voor die belangrijke wedstrijden en de Belgische/Vlaamse schatkist daarvoor te leeg is. Maar Sporza blijft wel uitzenden en dan maar met sporten waar ik absoluut geen voeling voor heb; golf, hockey, F1,.... Nu is er Roland Garros en moet ik zoeken tussen de 200 zenders waar ik die tennis Grand Slam kan bekijken. Niet alleen dat, ik wil nog altijd een zender vinden die niet onderbroken wordt door reclame en dat blijkt tegenwoordig bijna een utopie te worden. Op een Franse zender kijken dat lukt nog wel, maar de Giro volgen door naar een Italiaanse verslaggever te luisteren is al wat moeilijker en zal bijna onmogelijk worden om de Vuelta te volgen op een Spaanse zender. Ik kan natuurlijk wel mijn best doen en proberen een andere Europese taal te leren zodat ik een verloren gelopen Spanjaard of Italiaan de weg kan tonen of expliceren. Enfin, het is wel  spijtig dat tegenwoordig alles wel geld moet kosten en dat het 'kijk- en luistergeld' is afgeschaft wat een spaarpotje betekende voor kostbare uitzendingen. Geen tennis of wat dan ook deze namiddag, wel in een waterbak pootje baden met de hond en vanavond eens overdoen in de zee. Tot morgen

Ik had deze warme nacht eens graag in mijnen bloten onder de blote hemel geslapen!. Wat heeft me belet dat te doen? Mijn hond natuurlijk!. Die zou ik dan mee moeten buiten nemen en dat is niet te doen. Hij zou een ganse nacht blaffen op alles wat beweegt en passeert en dit tot ongenoegen van mijn buren en mezelf. Ik ben dan maar wijselijk in mijn bed gaan liggen op mijn kamer en een beetje gepuft en gezucht omdat het moeilijk was de slaap te vatten. Uiteindelijk na alle mooie cijfercombinaties gezien te hebben,op mijn klok, toch in slaap gevallen. Nu zit ik hier met kleine oogjes te schrijven na mijn uurtje wakker worden buiten. Het bekijken en lezen van de krant van 3 dagen, verdeel ik in katerns, zodat ik iedere dag toch iets te lezen heb buiten de tv-programma's. Zo had ik voor vandaag de spelletjesbladzijden nog te doen. Die heb ik deels buiten in de gezonde friste gedaan tot een heel agressieve bij, hommel, wesp of iets van dat genre mij en de hond lastig kwam vallen en we naar binnen moetsen vluchten. Hopelijk is ze verdwenen als ik straks weer buiten ga reposeren in de schaduw van het loverte. Nen mens bekomt werkelijk van zo'n zonnige dagen, zonneklopper of niet. Voor een schaduwmens zoals ik, is het zelfs aangenaam warm te noemen in de lommerte van mijn tuin. Binnenzitten is werkelijk niet aan mij besteed, daarvoor dienen de koude en natte dagen. Ook de hond houdt van buitenzitten en we nestelen ons dan beiden op een, voor ons beiden, ideaal plekje, een beetje afgezonderd van de wereld die toch maar doordraait of ik me er bewust van ben of niet.Tot deze avond natuurlijk, want dan begint de eindsprint voor de 12 laureaten van de KEW voor cello. Daar kijk ik ook weeral naar uit. Tot morgen 

Pinksteren. In Antwerpen is dat Sinksen en start de Sinksenfoor, plechtig ingestapt door Bart en zijn gade. Als ik naar de kermis zou gaan is het om de echte smoutebollen te proeven. Tegenwoordig is dat een zeldzame lekkernij geworden en meestal te vinden tussen die oude kermisattracties zoals de  draaimolens, botsauto's,  spiegelpaleizen, rupsbanen en visjes vangen. Maar Pinksteren is voornamelijk het feest van de Heilige Geest die over de hoofden gaat neerdalen om ons van wijsheid te voorzien. Daarom ga ik, ondanks de hitte, niet onder een parasol zitten, want door het canvas kan de geest niet komen. Ik zal de lommerte opzoeken tussen het lover en genieten van het frisse briesje dat ik als geest zie aanwaaien. Maar ik heb deze namiddag wel wat mediawerk te doen. Om een of andere reden is mijn nieuwe tv-box het noorden kwijtgeraakt en heeft, mijn heel goed uitgekiende programmatie van zenders, verstoord. Ik moet aan hernummering doen en al die onnozele zenders terug naar nr 200 sturen. Ik heb niks eraan als ik bij het aanzetten van de tv op het disneychannel terechtkom of op nicklodeon of een zender met sitcoms met volop lachmachines in de aanslag. Een heel gedoe zal het worden en echt een werkje om tijdens het heetste van de dag, me binnen mee te amuseren. Omdat de H. Geest nog niet geland is in my brains, is dat al voor vandaag. Tot morgen

Het is zo'n dag dat commentaren geven of aanmerkingen maken over personen, voorvallen of andere berichten, onnatuurlijk aanvoelt en spijkers op laag water zoeken is. Het is er veel te mooi weer voor en alles voelt aan zoals in mijn dromen, vol rozengeur en manenschijn. De wereld en de oorlogen draaien maar door maar het voelt aan als de 'ver van mijn bed show'. Maar hier dichterbij, op de grens Westende-Middelkerke is er een reëele show aan de gang: de Beach Jumping. De grote vraag is, ga ik naar het paardenfestijn kijken of blijf ik in de luwte van het lover van mijn bomen zitten. Een wandelingske door de hitte zie ik wel niet zitten, het is nu al meer dan 25°C en het is nog geen middag. Natuurlijk is er op het strand altijd wel wat verkoeling, maar er naar toe stappen is in volle zon en dat is er voor mij te veel aan. Het zal viva mijn tuintje zijn om van de zomerse temperaturen in de schaduw, te genieten. Zelfs de hond is alleen maar voor hoogdringende zaken buiten te krijgen. Ik zit nu eens niet in mijn bureau te schrijven, maar aan de tafel die pal aan een grote venster staat, die uitzicht geeft op de bewegingen in mijn straat en de grote baan. Veel fietsers heb ik al zien passeren, allemaal in zomers tenue en er is ook redelijk wat autoverkeer deze keer met de cabriolets. De trams zitten natuurlijk boordevol met reizigers die naar volgende badplaatsen zich verplaatsen of naar Plopsaland met de kroost gaan. Voetgangers zijn er niet zo veel te bespeuren. Tot grote ergenis van mijn hond zijn dat baasjes met hun lievelingsdier die hier passeren omdat er een groen talud is. Daar is mijn hond flagrant tegen en blaft boos  dat zelf iemand van 'zijn' openbaar domein durft gebruik maken. Tot morgen

Een verdwaald wolkje zie ik aan de blauwe hemel. Dat zal straks wel verdampt zijn door de warme zonnestralen. Het beloofd weer een superdruk verlengd weekend te worden, zeker aan zee. De temperaturen zijn hier altijd iets draaglijker dan in het binnenland door de zeebries die dikwijls opsteekt in de namiddag en het nog frisse zeewater. Voor verkoeling te krijgen rijden en sporen de mensen dan maar richting zee. Maar ik ben al aan zee en de temperatuur is hier best aangenaam. Straks zal ik wel mijn shorts aandoen om ook mijn witte stengels eens aan het zonlicht bloot te stellen. Na een lange wintertijd  zullen mijn benen ook eens deugd hebben gezonde lucht te voelen. Natuurlijk is er een keerzijde aan de medaille van mooi en rustig weer: de bootjes vol transmigranten die proberen richting UK te varen in gammele opblaasbare bootjes. Met recht en reden heeft de gouverneur van West Vlaanderen, ondanks wat protesten van enkele burgervaders, een 'gold commander' van de federale politie aangesteld om alles te coördineren, van manschappen, tot drones, tot helikopters. Er is veel beweging vastgesteld in de tentenkampen rond Calais en de vrees dat die zich richting Belgische duinen gaan verplaatsen is reëel. Dus mensengroepen opsporen is de boodschap, want eens die in bootjes de branding gepasseerd zijn is er aan terughalen weinig te doen. Voorkomen dat ze op zee geraken is het ultieme doel en ze dan aan hun lot over te laten, hangt ermee samen. Het is ook moeilijker en moeilijker om die grote groep, vooral jonge mannen, in toom te houden. Schermutselingen en gevechten zijn schering en inslag en dat wil men hier aan onze kust vermijden. Vooral omdat het hier 65 km toeristische zone is waar gezinnen vertier zoeken en geen nood hebben hebben aan oproer, stelen en bedreigingen. 

Dan is er weer zo'n eigenaardige beslissing van een rechtbank, waardoor er eigenlijk geen soldeperiode meer hoeft te zijn. Men mag op elk moment van het jaar afprijzingen doen in de winkels en grote ketens zonder dat de manager of eigenaar van de store daarvoor een boete kan oplopen. Men mag dat dan ook in het groot afficheren op de vensters en deuren en adverteren op tv en andere media. Tja, het zal hier worden zoals in veel zuiderse landen, afbieden op de prijs die op  het kaartje staat. Dat is natuurlijk iets dat de Belgen niet gewoon zijn en enkel doen in het zuiden tijdens de vakanties als toeristische attractie. Om den duur zijn alle vast waarden weggeveegd zonder pardon: geen solden meer, geen weekendrust meer, alle winkels 7/7 open en binnenkort 24u/24u. Tot morgen

Een zeer aangename morgen om wakker te worden. Straks ga ik boodschappen doen, want ze voorspellen de komst van een hittegolf en dan wil niet met voeding rondzeulen. Alles in huis halen is de boodschap en bewaren op een gekoelde plaats. Deuren en vensters een ganse dag open kunnen smijten en de warmte zowel mezelf als het huis er van laten genieten. De tijd van buiten te leven is aangebroken en daar kijk ik echt naar uit. Voor de rest is er niks speciaals gebeurd en dus laat ik het hiebij. Tot morgen

Als alles goed gaat en gaat zoals ze zeggen dat het zou moeten gaan, beleven we vandaag de laatste dag van de herfstige lente, althans voor de maand mei. Kort gezegd, de laatste triestige grijze dag. Gisteren heb ik dat samen met de buurvrouw weer weggeslikt met ons gekende recept: crodino met schweppes en daarna koffie met versnaperingen gelardeerd met de nieuwtjes van de dag. Dat was natuurlijk het nieuws van Margriet met haar ongekende kanker. Maar hoeveel gezinnen, families maken dergelijke mededeling niet mee? Iedereen die dergelijke diagnose krijgt is er onderste boven van en neemt moeilijke beslissingen die de rest van zijn/haar leven en dat van familie zullen beïnvloeden. Margriet is natuurlijk een publiek figuur en iedereen heeft daar zijn zeg over te geven. Plezant natuurlijk voor de zangeres dat ze nu eens alles kan horen wat collega's over haar te vertellen hebben en dat kan natuurlijk een goede pleister zijn op de grote wonde van het einde van haar carrière. Het leven gaat voort en haar plaats in de musical "Lekker blijven hangen" zal ingenomen worden door Micha Marah, een familielid en wel met aangepaste teksten, staat er te lezen. 

Zoals al dikwijls vermeld, ik ben een VRT/Canvas kijker. Ik wil geen tendensieuze berichtgeving en nieuwtjes horen,  noch fake nieuws. Waarmee ik niet wil zeggen dat de commerciële tv-zenders dat wel doen. Maar gisterenavond vond ik dat de VRT toch een beetje over de schreef gingen bij de conclusies van de interviews voor de "Foto van Vlaanderen". De verdraagzaamheid, de meer conservatieve krachten, de moskees,.... Het stoorde me vooral bij de interviews op de Meir in Antwerpen. En om dan conclusies te trekken waarbij jonge mannen veel conservatiever uit de hoek komen dan jaren geleden betreffende de rol tussen mannen en vrouwen in het leven, het werk en thuis. Ook de lgbtqia gemeenschap werd onder de loep genomen en werd niet zomaar zonder meer aanvaard. Wat stoorde me? De ondervraging van de duidelijke buitenlandse jongeren die in hun cultuur van hun land van herkomst blijven leven en waar slagen en lijfstraffen voor vrouwen nog geaccepteerd worden als 'normale' waarde verhoudingen. De duidelijke jongens van hier zien een gelijkwaardigheid van de seksen als nodig, bij werk en huishouden en aanvaarden de verschillen in gender als normaal. De jonge migranten(14-16-18 jarigen) die naar hier komen, worden nergens meer opgevangen, meestal zijn ze ook niet schoolplichtig meer, dolen rond en zoeken contact met mensen die niet echt de beste bedoelingen hebben met die jeugd. De enige waarheid en levenswijze die ze kennen is hetgeen ze zich herinneren van hun thuisland en hebben het zeer moeilijk zich de Westerse cultuur en levenswijze eigen te maken. Vooral in de grootsteden is het een groeiend probleem 'van niet aanvaarding' door de buitenlanders die er in grote getalle aanwezig zijn, van 'anders zijn'. Ook hun godsdienst is dikwijls niet van dien aard dat de verschillen tussen man en vrouw niet zouden mogen bestaan. Migratie en transmigratie is dé uitdaging in ons land. In de Middeleeuwen: de Roomsen tegenover de protestanten, weliswaar met dezelfde culturele achtergrond, die ook over Europa uitzworven  en nu de Roomsen tegenover de Islamieten die van overal komen, met alle gevolgen vandien. Tot morgen

Ik zal maar aftellen naar het beloofde betere weer: nog 2 dagen friste en chauffage laten branden. De wind is ook terug komen opzetten. Ditmaal komt die uit het zuidoosten. Die brengt geen warme temperaturen mee maar een povere 12°C. Het zal wat binnen werken zijn, was en strijk onder andere en deze namiddag een goei sjatte kaffe met koekjes en babbels met de buurvrouw. Het is weer eens tijd om alles wat leeft en beweegt in de buurt in ogenschouw te nemen. Zo'n babbel is wel goed voor mij, dan moet ik weer eens luidop praten en dat is toch helemaal anders dan gedachten neer te schrijven. Gisteren had ik zo'n dag dat ik wat telefoontjes moest doen en het was weer moeilijk om mijn vragen luidop en juist te formuleren. Deze namiddag kunnen we het dan eens hebben over 'ons Marckske' die ook in West Vlaanderen zijn greep wil vergroten en dan meer bepaald in Het Zoute van Knokke. Er is al een hotel van hem,  crème glace kar, een rally, een halve golf waarschijnlijk nu Ghelamco is uitgevallen, maar op het comsumptie gedrag van de strandzitters heeft hij nog geen profijt kunnen halen. Hij doet dus mee aan de inschrijvingen om  een strandbar en bijkomend zand voor 9 jaar in concessie te krijgen. En het is geweten dat al degenen die voldoen aan 'ons kent ons' op hun blote voeten in het Knokke-zand willen zitten om aan hun champagne te lebberen in het bijzijn van de geestesgenoten die graag een bekende man als concessionair te hebben. Dat is  het publiek dat in Antwerpen graag verteld dat ze met Marc leuke babbels hebben en goede zaken kunnen doen. Heel wat anders is dit uiterlijk vertoon dan het stille 'ons kent ons' van Etienne Davignon (1932-2026), 'ambtenaar' en bestuurder en voorzitter van vennootschappen. Die kende in zijn actieve periode, iedereen die er in de wereld toe deed, politiekers, koningen, keizers, presidenten en premiers. Hij komt uit een tijd dat niemand durfde optreden tegen gevestigde waarden en had geen verantwoording af te leggen. De tijden zijn veranderd en men sommeerde hem nu, meer dan 60 jaar na de moord op Patrice Lumumba (1925-1961), zich voor dat feit te komen verdedigen in de rechtbank en wel op 93 jarige leeftijd. Dat gaat niet door en de erfgenamen van Patrice stellen de Staat België nu verantwoordelijk voor de moord op hun vader. Wordt natuurlijk vervolgd. Wat heb ik nog  gelezen? Dat Mr President nog altijd niet bekomen is dat de Nobelprijs voor de Vrede hem is ontzegt. Op een slimme manier pobeert hij zich toch voor  te doen als de Witte Duif van de Vrede. Eerst vuurtje stoken en dan zeggen dat hij voor het blussen zal zorgen!. De geplande aanval op Iran blaast hij op die manier af. De vele belachelijk makende filmpjes ten spijt, blijft die man gezond en wel op een stoel zitten in het Witte Huis. Hopelijk richt hij niet te veel schade meer aan. Tot morgen

Staat er iets speciaals op mijn programma deze week? Nee!. Ik zal dus moeten afwachten wat deze 21e week van het jaar voor mij in petto heeft. De weermannen beloven in ieder geval vanaf donderdag een beetje beter en vooral wat warmer en droger weer. Dat is al een goed vooruitzicht. Mijn armen en benen snakken er naar om bloot door het leven te gaan. Dat is deze lente nog maar een paar uur gelukt. Maar als Belgen zijn we gewoon om over het 'weer' te zagen en te klagen en dat is na 'belastingen' het belangrijkste item in onze conversaties. Natuurlijk zeggen we niet 'hoeveel' belastingen we aan de staat moeten betalen, want dan kan eenieder uitmaken hoevel er maandelijks op onze rekening komt en dat is nog altijd een groter taboe dan weten voor wie je stemt in het hokje van de verkiezingen. Ja, er zijn toch nog enkele onderwerpen en geheimpjes die we liever voor onszelf houden. Maar nu leef ik vooral op hoop om warme dagen te krijgen, zodat ik met mijn handen, zover ze dat nog kunnen, in de grond kan wroeten om het onkruid, vooral klavers met wortel en al te verwijderen uit mijn graspartij en bloembedden. Iedere regendruppel die gevallen is, was een groeischeut voor pisbloemen en klavers. Wat ik wel laat staan zijn de mooie boterbloemen, witte madeliefkes en de blauwe korenbloemen. Binnenkort komen ook de papavers of de rode klaproos weer te voorschijn, de poppies die de Engelsen zo graag bezingen en van papier maché op hun kledij spelden. En nu, vooraleer de regen aan land komt en ons van water zal voorzien, nog even met de hond buiten. Te voet wel te verstaan. De onbezonnenheid van het autorijden is voor kinderen die zichzelf in de vernieling willen rijden en nog geen verantwoordelijkheid kennen voor zichzelf en anderen. Het ego van de 10+ jarigen, dat nog té groot is voor hun groeiende lichaam en  zichzelf een onmetelijke kunde op allerlei vlak, toebedeeld. De rampzalige gevolgen hebben we weer gehoord dit weekend. Tot morgen

Herfstweer in de lente!. Het gevaar bij degelijke weersgesteldheid is dat ik toch wat meer sweeties tot mij neem, dan echt nodig is. Dat is geen comfortfood, maar door een suikertje meer, probeer ik me goed te voelen en te vergeten dat de lente bijna gedaan is zonder veel lentegevoel te hebben gekregen. Natuurlijk kan dat niet zonder gevolgen blijven maar zolang ik het citaat: 'wie de neus van haar schoenen niet meer ziet, weet waar zij al dat lekkers liet' niet voor waar moet aannemen is het nog te doen en zullen mijn shorts nog passen. Ondertussen is het Eurosongliedjesfestival afgelopen en kwam Bulgarije uit de doos als winnaar. De protesten en betogingen kunnen weer voor een jaar opgeborgen worden. Maar waarom Israël kan deelnemen aan een Europese wedstrijd blijft voor mij een raadsel want dat is een land van Azië, het deel dat de Levant is genoemd, en dus behorend tot een ander continent. Groter mysterie is dan de deelname van Australië, dat hier 14-16.000 km vandaan ligt. Waarschijnlijk zijn de financiële middelen die beide landen investeren in dat liederencarrousel groot en kunnen zo een deelname afdwingen. Enfin, weer een jaar zonder protesten en betogingen en hopelijk is de oorlog dan ook afgelopen in het Midden Oosten. Ook in Flagey is de cellowedstrijd in een definitieve fase gekomen en zijn er 12 cellisten naar huis gespeeld en de anderen 12 mogen in het heiligdom 'de Muziekkapel van Koningin Elisabeth' in Waterloo verblijven en zich voorbereiden op het eindspel.

Goed nieuws van mijn neef, die al meer dan een week intensief bezig is aan zijn herstel en intensieve heeft mogen verlaten. Zelfs een dagje naar huis als uitstapje zat er al eens in. Ondertussen zijn mijn broer en schoonzus ook rustiger geworden en kan ik zelfs al eens lachfilmpjes doorsturen. Daar heb ik me deze morgen mee beziggehouden, want een bulderlach is voor iedereen een goede ontspanning. Het zal een dag van lezen worden of naar opgenomen afleveringen van  series kijken. Als de zon niet schijnt is 12°C toch een beetje fris om buiten te zitten. Tot morgen

12°C, hevige windstoten uit het westen, regen. Dat is het weerrecept voor deze zaterdag in mei. Niet veel soeps zou ik zo durven zeggen en echt wel triestig voor alle communiecanten- en lentefeesten. Dat is spijtig voor alle jongens en meisjes die zich verheugden op dit feest met pakjes, cadeautjes en uitstappen allerhande. Ook de ouders zullen met de handen in het haar zitten als ze een barbecue voorzien hadden om de grootouders, tantes, nonkels en vrienden van eten te voorzien op deze feestelijke bijeenkomst. Het is typisch Belgisch zullen de meesten wel verzuchten, op het weerbeeld hier te lande kan je geen staat maken. 

Een wedstrijd met snaarinstrumenten, hoe exclusief die ook mag genoemd worden, is ook nooit saai. Er wordt niet alleen prachtige muziek aan de luisteraars voorgeschoteld, maar ook de instrumentalisten zijn stuk voor stuk ook persoonlijkheden, die zelden van hun stuk te brengen zijn. Ook niet door een mechanische tegenslag, een snaar die afknapt of breekt. Het hilarische aan heel dat moment is wel dat Stephanie Coerten, de presentatrice in het Flageygebouw, blijkbaar toch een beetje van slag was en aan het publiek vroeg wie er een 'la' snaar op zak had om het instrument van de cellist weer bespeelbaar te maken!!!!. Geen reactie natuurlijk, wie gaat er nu naar een concert luisteren met een snaar op zak? Uiteindelijk bracht een cellist van het kamerorkest van Wallonië de oplossing met een reserve van zijn instrument te leveren aan de deelnemer van KEW. Het was toch weer een mooie muzikale avond. Deze avond zal ook weer in 2 gesplist worden op muzikaal gebied. Het lawaai, lichtshow, extravagante kledij en een 3 minuten durend stukje nieuwe muziek, tegenover de rust van het klassieke cellospel. Ik hou wel van cello, op een of andere manier straalt dat een rust uit met zijn warme klanken. Ik kan natuurlijk ook naar Canvas kijken, waar dan weer een thrillerreeks aan bod komt of gewoonweg wat lezen. Eén ding weet ik vrijwel zeker, vandaag zal ik niet buiten zitten. Het is echt herfstweer!. Tot morgen